பிரீமியம் ஸ்டோரி

பிரம்மதேசத்தின் மன்னருக்கு, நீண்ட காலமாக ஒரு சந்தேகம். வனத்தில் வசிக்கும் தவ சீலர்கள், தனது சந்தேகத்தைத் தீர்த்து வைப்பார்கள் என்ற எண்ணத்துடன் அவர்களைச் சந்தித்தார்.

‘`ஆத்மா என்பது எது; அதன் தத்துவம் என்ன? பல்வேறு நூல்களைப் படித்தும், பண்டிதர்கள் பலரிடம் கேட்டும் தெளிவான விளக்கம் கிடைக்க வில்லை. தாங்கள் உதவ வேண்டும்!’’ என்றார்.

மகரிஷிகள் அனைவரும் ஒன்று கூடி, தாங்கள் கற்றதையும் ஆராய்ந்ததையும் கொண்டு ‘ஆத்ம தத்துவம்’ குறித்த தங்களது கருத்துகளை மன்னருக்கு விளக்கினர். ஆனால், அதிலும் திருப்தியடையாத மன்னர், அரண்மனைக்குப் புறப்பட்டார்.

வழியில் ஓரிடத்தில், திடீரென மன்னரது ரதம் நின்றது. வெளியே அவலட்சணமான ஒருவன், ரதத்தின் பாதையை மறித்தபடி அமர்ந்து கொண் டிருந்தான். தேரோட்டி விலகச் சொன்னான்.

அவன் அசையவில்லை. ‘`மன்னிக்கவும் நெடுந் தூரம் பயணம் செய்ததால் நான் களைப்பாக இருக்கிறேன். எனவே நீங்கள் மாற்று வழியில் செல்லுங்கள்” என்றான்.

இதைக் கேட்டதும் மன்னரின் கோபம் கூடியது. அவர், ‘`இந்த விகார பிண்டத்தைத் தூக்கி அப்பால் போடுங்கள்!’’ என்று ஆணையிட்டார்.

ஆத்மாவை அறிய முயன்ற அரசன்!

அப்போதும் அவன் ‘`மன்னா... ஆத்திரப்படுவதில் அர்த்தமில்லை. பெரும் வேந்தரான தாங்கள், எளியோனான என்னை அப்புறப்படுத்தி விட்டு, இந்த வழியில் செல்வதால் ஆகப் போவது என்ன?’’ என்றான்.

‘`ஒன்றும் இல்லை. ஆனாலும் இந்த வழியில்தான் செல்லப் போகிறேன்; வழியை விடு!’’- கத்தினார் மன்னர்.

அவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்த குரூபி, ‘`எந்த வழியில் சென்றால், ஒரு லாபமும் இல்லையோ... அந்த வழியில், தெரிந்தே செல்வது அறிவீனம் இல்லையா?’’ என்றார்.

இதைக் கேட்டதும், ஒரு கணம் திகைத்துப்போனார் மன்னர். யாரோ ஒருவர், ஓங்கி சம்மட்டியால் அடிப்பது போலிருந்தது அவருக்கு! ‘எவ்வளவு கருத்துச் செறிவான வார்த்தைகள்!’ என்று வியந்த மன்னர், ‘`நீ என்ன கூறுகிறாய்?’’ என்று வியப்புடன் கேட்டார்.

அவன் தொடர்ந்தான்... ‘`கண்ணை மூடிக் கொண்டு செல்பவருக்கு, வழியில் எதுவும் புலப்படாது. அப்போது எப்படி, ஞானிகளும் மகரிஷிகளும் சொல்வது புரியும்? அவர்கள் எப்படி வழிகாட்டுவார்கள்?’’

பிரமித்தார் மன்னர். ரதத்தை விட்டுக் கீழே இறங்கி பணிவுடன் கேட்டார் ‘`சுவாமி! தாங்கள் யார்?’’

‘`என்னைத் தெரிந்து கொள்வதால், உங்களுக்கு ஒரு லாபமும் இல்லை. ஆனாலும் லாபம் இல்லாத காரியத்தில்தான் உங்களுக்கு அதிக விருப்பம் ஆயிற்றே!’’

கேலி தொனிக்கும் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட மன்னர் குற்ற உணர்ச்சி யுடன், ‘`சுவாமி, அறியாமல் பேசி விட்டேன்... மன்னியுங்கள். தாங்கள் யாரென்று அறிய ஆவலாக உள்ளேன்!’’ என்றார்.

அந்த குரூபியிடம் இருந்து பதில் வந்தது ‘`எனது பெயர் அஷ்டாவக்ரர்!’’

ஒரு கணம் ஆடிப்போனார் மன்னர்! ‘கல்விக் கடலான உத்தாலகரின் பெண் வயிற்றுப் பேரனும், மகா ஞானியான கஹோளரின் தவப் புதல்வருமான அஷ்டாவக்ரரா இவர்!’- நெடுஞ்சாண்கிடையாக விழுந்து வணங்கினார்.

‘`தங்களது அபார மேதாவிலாசத்தைப் பற்றி நிரம்பக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். ஆனால், இதுவரை தங்களை தரிசிக்காததால் தவறு நேர்ந்து விட்டது; மன்னியுங்கள்!’’ என்று வேண்டி நின்ற மன்னரின் கண்களில் நீர்.

அவரை, ஆதரவுடன் ஆரத் தழுவிக்கொண்ட அஷ்டாவக்ரர் கூறினார் ‘`மன்னா, உருவத்தைக் கண்டு அறிந்து கொள்ளாமல், உணர்வுப்பூர்வமாக உணர்வதே ஆத்ம ஞானம். ஒவ்வொரு கணமும் ஜீவனுக்குள் சுய அறிவு ஒளிர்ந்து கொண்டுதான் இருக்கிறது. ஆனால் பலர், கண்களால் காண்பதை, ஆத்மாவுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பதில் கவனம் செலுத்தாமல் விட்டு விடுகிறார்கள்.

மன்னா! நீங்கள் காண்பதே உங்களுக்கு அறிவூட்டு கிறது. அந்த அறிவே அனுபவம் மூலமாக... ஆத்மாவை, உள் இருக்கும் நித்திய தத்துவத்தை நமக்கு உணர்த்திக் கொண்டிருக்கிறது. ஆகவே, கண்களால் அறிவு பெறுங்கள்; அறிவால் அனுபவத்தை வளர்த்துக் கொள் ளுங்கள். உணர்வால் ஆத்மாவை அறிந்து கொள்ளுங்கள்! கருணையே ஆத்மாவின் வடிவம்தான்!’’

இந்த போதனை, மன்னருக்கு உடல் முழுவதும் புது ரத்தம் பாய்ச்சினாற் போல் இருந்தது. அவர், குழப்பம் நீங்கி, ஞானம் பெற்றவராக அஷ்டாவக்ரரை வணங்கி விடைபெற்றார்.

(20.2.2008 இதழில் இருந்து...)

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு