Published:Updated:

பக்தனிடம் பயந்த பேய்!

தென்கச்சி சுவாமிநாதன், ஓவியம்: சேகர்

பிரீமியம் ஸ்டோரி

ஊர் எல்லையில் அமைந்திருந்தது அந்தக் கோயில். அதன் அருகில் இருந்த வேப்ப மரத்தில், பேய் ஒன்று வசித்தது. தான் செய்த பாவத்துக்காக சபிக்கப்பட்டிருந்த அந்த பேய், சாப விமோசனத்துக்காகக் காத்திருந்தது.

அந்த ஊரில் வசித்த பக்தன் ஒருவன் தினமும் கோயிலுக்கு வந்து, சத்தம் போட்டுப் பாடுவது வழக்கம். பிரசாதம் கிடைத்ததும் சாப்பிட்டுக் கிளம்புவான். ‘பிரமாதமாகப் பாடுகிறோம்’ என்று அவனுக்கு நினைப்பு. ஆனால் மற்றவர்களோ... ‘காட்டுக் கூச்சல் போடுகிறானே’ என்று சலித்துக் கொள்வார்கள்!

ஒரு நாள்... பிரசாதம் சாப்பிட்டு முடித்து வீட்டுக்குக் கிளம்பி னான். வேப்ப மரத்தடிக்கு அவன் வந்தபோது, ‘நில்’ என்று குரல் வந்தது. சுற்றுமுற்றும் பார்த்தான்... எவரையும் காணோம்!

“இதோ... இந்த மரத்தில்தான் இருக்கிறேன். நான்தான் பேய்’’ என்று பதில் வந்தது.

“ஐயோ... பேயா?’’ என்று அலறினான் பக்தன். ‘’பயப்படாதே. உன்னைக் கண்டு நான்தான் பயந்து போயிருக்கிறேன். எனக்கு, ஓர் உதவி செய்ய வேண்டும்!’’ என்றது பேய்.

பேய் தொடர்ந்தது ‘’எனக்கு சங்கீத ஞானம் உண்டு. மனுஷனா இருந்து செத்துப் போன நான், இப்ப... உன் பாட்டால திரும்பவும் செத்துருவேன் போல! தயவு செஞ்சு இனிமே நீ பாடாதே!’’ என்றது. உடனே பக்தன், ‘’அப்புறம் சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்றது?’’ என்று புலம்பினான்.

பக்தனிடம் பயந்த பேய்!

‘’கவலைப்படாதே. ஒரு வழி சொல்றேன். இந்த ஊரு ராஜாவோட மகளை நான் பிடிச்சிக்கிறேன். ஊர்ல உள்ள மந்திரவாதிகளையெல்லாம் கூட்டிட்டு வந்து, பேய் ஓட்டுவாரு ராஜா. நான், யாருக்கும் எதுக்கும் அசைஞ்சு கொடுக்காம இருந்துக்கறேன். நீ அரண்மனைக்கு வந்து, ‘நான் பேயை ஓட்டறேன்’னு சொல்லி உன் பாட்டை எடுத்து விடு. நான் ஓடிப் போயிடறேன். பிறகென்ன... பொன்னும் பொருளும் அள்ளிக் கொடுப்பாரு ராஜா!’’ என்றது பேய்.அவனும் சம்மதித்தான். அதன்படியே அனைத்தும் நடந்தது. உணவுப் பிரச்னையில் இருந்து அவனுக்கு விடுதலை கிடைத்தது. கூடவே சங்கீதத்துக்கும்!

Follow @ Google News: கூகுள் செய்திகள் பக்கத்தில் விகடன் இணையதளத்தை இங்கே கிளிக் செய்து ஃபாலோ செய்யுங்கள்... செய்திகளை உடனுக்குடன் பெறுங்கள்.

இதையடுத்து,கோயிலில் குடிகொண்டிருந்த ஆண்டவனே வேப்ப மரத்தின் அடியில் வந்து நின்றார். அவரைக் கண்டதும், ‘’என்ன இது... என்னைத் தேடி நீங்கள் வரலாமா?’’ என்று பதறிப் போனது பேய்.

இறைவன் அமைதியாகச் சொன்னார் ‘’அந்த பக்தனின் பாட்டால் என் நிம்மதியே போயிருந்தது. உனது திட்டத்தால் இப்போது, அவன் வருவதும் இல்லை; நானும் நிம்மதியாக இருக்கிறேன். அவனிடம் இருந்து எனக்கு விடுதலை வாங்கித் தந்த உனக்கு, இன்று முதல் விடுதலை அளிக்கிறேன்’’ என்றார்.

பக்தர்கள், ஆண்டவனிடம் பேச ஆசைப்படுகிறார்கள். பாவம்.. எந்த மொழியில் பேசுவது என்பதுதான் தெரியவில்லை. இறைவனிடம், பக்தர்கள் பேச வேண்டிய மொழியின் பெயர்... மௌனம்!

7.6.2009 இதழிலிருந்து...

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு