Published:Updated:

வானம் தொடுவோம்!

வானம் தொடுவோம்!

வானம் தொடுவோம்!

வானம் தொடுவோம்!

Published:Updated:
வானம் தொடுவோம்!
வானம் தொடுவோம்!
வானம் தொடுவோம்!

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

##~##
மி
கக் குறுகலான பாலம் அது. சக்தி முனிவர் என்ற மகா பண்டிதர், அதன் மீது நடந்து வந்துகொண்டிருந்தார். ஓர் ஒற்றையடிப் பாதை அளவேதான் அந்தப் பாலம் இருந்தது.  பாதி வழி வந்தபோதுதான் தனக்கு நேர் எதிரே மிகவும் அதிகாரம் படைத்த மன்னன் ஒருவன் வந்துகொண்டிருப்பதைக் கண்டார் முனிவர். உடனே, 'பின்னால் திரும்பிப் போ! அப்போதுதான் என்னால் இந்தப் பாலத்தைத் தாண்டிப் போக முடியும்!' என்றார்.

'நீங்கள் பின்னால் போங்கள்!'' என்று, பதிலுக்கு உறுமினான் மன்னன்.

'நான்தான் பாலத்தின் மீது முதன்முதலாக அடி எடுத்து வைத்தேன்!' என்றார் முனிவர்.

'ஆனால், என்னால் உங்களை தள்ளிவிட்டுப் போக முடியும்!' என்றான் மன்னன்.

'அது நியாயம் அல்ல. நான் ஓர் ஆசான். சீடர்கள் மிகுந்த ஒரு குரு. இந்த தேசம் மிகவும் மதிக்கும் ஒரு தத்துவ ஞானி.   அதனால், முதலில் செல்லும் உரிமை எனக்கே தரப்பட வேண்டும்' என்று வாதாடினார் முனிவர்.

ஆனால், மன்னனின் பேச்சிலோ கேலி அதிகமாக இருந்தது. 'நீர் பயிற்றுவிக்கும் கல்விக்கூடம் நான் கட்டித் தந்தது. நீங்கள் செய்யும் சடங்குகளுக்கு எல்லாம் நான்தான் நிதி அளிக்கிறேன். என்னைப் போன்ற மன்னனின் ஆதரவு இல்லாமல் நீங்கள் தத்துவஞானியாக இருக்க முடியாது.  எனவே, எனக்குத்தான் முதல் உரிமை இருக்க வேண்டும்''என்றான், மன்னன்.

ஒருவர் மறுக்க, இன்னொருவர் நியாயப்படுத்த, இருவருக்கும் இடையே வாதம் தொடர்ந்தது. ஒருகட்டத்தில் பொறுக்க முடியாமல் போனபோது, கோபம் கொண்ட மன்னன் முனிவரைத் தாக்கினான். வெகுண்டு போன முனிவர், 'நீ ஓர் அரக்கன் போல நடந்துகொண்டிருக்கிறாய். அதனால், அரக்கனாகவே நீ மாறக்கடவது!' என்று சாபமிட்டார்.

உடனே மன்னன் அரக்கனாக, அதுவும் நர மாமிசம் தின்னும் அரக்கனாக மாறி, முனிவர் மீதே பாய்ந்தான். தன் வாயை அகலத் திறந்து முனிவரை அப்படியே விழுங்கி ஏப்பம் விட்டான்.  

நடந்த சம்பவத்தில்... எது முக்கியம்? பாலத்தைக் கடப்பதா? அல்லது, பாலத்தை முதலில் கடப்பதா?

முனிவரைப் பொறுத்தமட்டில் இரண்டாவதுதான் அவர் விரும்பியது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதனால்தான் மன்னனுக்குப் பாலத்தை கடந்து செல்ல இடம் தராமல், முதலில் தானே கடந்து செல்லப் பிடிவாதம் பிடித்தார். இறுதியில் என்ன நேர்ந்தது?

முனிவரால் விவாதத்தில் வெற்றி பெற இயலவில்லை. அவரால் பாலத்தைக் கடக்கமுடியவில்லை. அவருடைய சினத்தால் எழுந்த சாபம் காரணமாக அரக்கனாக மாறிய மன்னன், அவரையே விழுங்கிவிட்டான்.

வானம் தொடுவோம்!

சிலவேளைகளில், நம்முடைய உரிமையைக் காக்கும் ஆவேசத்தில் நம் குறிக்கோளைக்கூட மறந்து செயல்பட்டு, தோற்றுப் போய்விடுகிறோம்.

மேற்படி சம்பவத்தில் அந்த முனிவர் மன்னருக்கு இடம் தந்து, அவரை முதலில் போகச் சொல்லியிருந்தால், என்ன ஆகியிருக்கும்? மன்னரும் பாலத்தைக் கடந்திருப்பார்; சற்றுத் தாமதமானாலும், முனிவரும் பாலத்தைக் கடந்து அடுத்த முனையில் உயிரோடாவது இருந்திருப்பார். என்ன, அவரது ஈகோ கொஞ்சம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும். அவ்வளவுதான்!

இந்தச் சம்பவத்தில், பாலத்தில் எதிரே குறுக்கிட்டவர் மன்னர். மன்னர் என்பதாலேயே அவர் முதல் உரிமை கோருகிறார். அவருடைய சமூக அந்தஸ்தில் இருந்து அவருடைய உரிமை எழுகிறது. முதலில் பாலத்தில் கால் வைத்தவர் என்கிற உரிமை மட்டுமே முனிவருக்கு!

தங்கள் இடத்தை எட்ட இருவருக்குமே வெவ்வேறு அளவுகோல்கள் இருக்கின்றன. இரண்டுமே மனிதர்கள் உருவாக்கிய செயற்கை அளவுகோல்கள்தான்; இயற்கையானதல்ல.

பாலத்தைக் கடந்து செல்ல யாருக்கு முதல் உரிமை என்பதற்குச் சரியான விடை எதுவும் இருக்க முடியாது. ஆனால், அடுத்தவர் அதிகாரம் படைத்தவராக இருக்கிறாரோ இல்லையோ, இன்னொருவருக்கு விட்டுக்கொடுப்பது என்பது புனிதமானது.  

ஆனால், இந்தக் கதையில் மன்னனும் சரி, முனிவரும் சரி... புனிதர்களாக இல்லை. 'தான்’ என்கிற அகங்காரம் தலைதூக்கும்போது, அங்கே புனிதத்திற்கு இடமில்லாமல் போய்விடுகிறது. இது, முனிவருக்கும் மன்னருக்கும் மட்டுமல்ல; நமக்கும்தான்!

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism