Published:Updated:

சக்தி சங்கமம்

‘வரைதலே வழிபாடு!

சக்தி சங்கமம்

‘வரைதலே வழிபாடு!

Published:Updated:

'கலைக்கு விலை மதிப்பு இல்லை’ என்பார்கள். அது உண்மைதான்! குறிப்பாக, ஓர் அற்புதமான ஓவியத்துக்கு குறிப்பிட்டு ஒரு விலையை நிர்ணயிப்பது என்பது முடியவே முடியாத காரியம். உணர்வுகளையும் எண்ணங்களையும் வார்த்தை களில் வெளிப்படுத்துவதைவிடவும், வண்ணங்களில் துல்லியமாக வெளிப்படுத்த முடிகிற ஒப்பற்ற கலை ஓவியக் கலை. அந்த அளவுக்கு வலிமையும் வளமையும் பெற்ற ஓவியக் கலையின் மகத்துவத்தை மற்றவர்களும் புரிந்துகொள்ளவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் கேட்டதுபோல் அமைந்திருந்த, வாசகர் மணிகண்டனின் கேள்வியுடன் 'சக்தி சங்கமம்’ தொடர்கிறது. 

''இப்படிக் கேட்பதைத் தவறாக நினைத்துக் கொள்ளாதீர்கள். இங்குள்ள ஓவியங்களைப் பார்க்கும்போது பிரமிப்பாக இருப்பதைப்போலவே, ஓவியங்களின் அடியில் குறிப்பிட்டிருக்கும் விலையும்கூட எங்களைப் பிரமிக்கவைப்பதாக இருக்கிறதே?''

'இதில் தவறாக நினைப்பதற்கு எதுவுமே இல்லை. உங்களைப் போலவே இன்னும் பலரும் இப்படி நினைக்கலாம். ஓவியத்துக்கான விலை என்பது, அந்த ஓவியத்துக்கு மட்டுமானது இல்லை; அதன் பின்னணியில் உள்ள ஓவியரின் திறமைக்கும், அந்த ஓவியத்தை வரைந்ததற்கு ஆன காலம், அந்தக் கால அளவில் ஓவியரின் உழைப்பு ஆகியவற்றுக்கும் சேர்த்தேதான் ஓர் ஓவியத்தின் விலை அமைகிறது.

சக்தி சங்கமம்

இங்கே நீங்கள் பார்க்கும் ஓவியம் ஒவ்வொன் றின் பின்னணியிலும் என்னுடைய பல நாள் உழைப்பு ஒளிந்திருக்கிறது. உதாரணமாக, இங்கே உள்ள நடராஜரின் ஓவியத்தை வரைந்து முடிக்க எனக்குக் கிட்டத்தட்ட ஒரு மாதத்துக்கும் மேல் ஆனது. அந்தக் கால உழைப்புக்கான விலைதான் ஓவியத்தின் விலையே தவிர, ஓவியத்துக்கான விலை இல்லை. என்னுடைய ஓவியம் என்பதற்காக இப்படிச் சொல்லவில்லை; யாருடைய ஓவியமாக இருந்தாலும், ஓவியத்துக்கு விலைமதிப்பு இல்லை. அதன் பின்னணியில் உள்ள அந்த ஓவியரின் உழைப்புக்குத்தான் விலை என்பதுதான் உண்மை.

இன்னொன்றையும் உங்களுக்குச் சொல்லிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். யாராவது என் ஓவியத்தை மிகவும் விரும்பி, ஆனால் அதை வாங்குவதற்கான வசதி அவரிடம் இல்லை என்று தெரிந்தால், பணம் எதுவும் வாங்காமலே நான் அந்த ஓவியத்தை அவருக்கு அன்பளிப்பாகக் கொடுத்துவிடுவேன்.''

''தெய்விகப் படங்களையும் சிற்பங்களையுமே வரைந்து வரும் நீங்கள், கல்கியின் தொடருக்குப் படம் வரைந்தபோது எப்படி உணர்ந்தீர்கள்?'' என்று அஜய் கேட்டார்.

சக்தி சங்கமம்

''முன்பே சொன்னதுபோல், கல்கியின் தொடர் களில் கொஞ்சமும் விரசம் இருக்காது என்பது தெரிந்துதான், படங்கள் வரையச் சம்மதித்தேன். ஓர் எழுத்தாளரால் எந்த அளவுக்கு விரசம் கொஞ்சமும் இல்லாமல், சமூகப் பொறுப்பு உணர்வுடன் எழுதமுடியும் என்பதை கல்கியின் எழுத்தைப் படித்த பின்புதான் என்னால் உணர்ந்துகொள்ள முடிந்தது. அந்த வகையில், அப்படி ஒரு வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்ததை நான் பெருமையாகவே நினைக்கிறேன்.''

''நீங்கள் யாருக்காவது ஓவியம் வரையக் கற்றுக் கொடுத்தது உண்டா?'' என்று கேட்டார் பத்மா.

''இல்லை. ஓவியம் வரைய நான் யாருக்கும் கற்றுக்கொடுப்பது இல்லை. அதில் எனக்கு உடன்பாடும் இல்லை.

பொதுவாக ஓவியம் வரையக் கற்றுக்கொடுக்கும்போது, கற்றுக்கொள்ள வருபவரிடம் முதலில் ஒரு வட்டம் வரையச் சொல்வார்கள். அப்படி வரைவது சரியில்லை என்று சொன்னால், தொடக்கத்திலேயே கற்றுக்கொள்ள வருபவரின் மனம் சோர்வடைந்து விடும். இந்தப் பயிற்சி முறையில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை.அதனால் நான் யாருக்கும் பயிற்சி கொடுப்பது இல்லை.

ஆனால், ஓவியம் வரைய வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் யாரேனும் வரைந்து வந்து என்னிடம்  காட்டினால், நான் அதைப் பார்த்து அதில் உள்ள குறை நிறைகளைச் சுட்டிக்காட்டுவேன். குறைகளை எப்படிச் சரிசெய்து கொள்ளலாம் என்று ஆலோசனை சொல்லுவேன். அப்படி நான் ஆலோசனை சொல்லுவதற்கு முன் அவரிடம், 'அந்த ஓவியத்தை அவராக விரும்பி ஆர்வத்துடன் வரைந்தாரா அல்லது பிறரது கட்டாயத்துக்காக வரைந்தாரா?’ என்று கேட்பேன்.

அவருக்கு எதில் ஈடுபாடு இருக் கிறது என்று கேட்கும்போது, அவர் வேறு பதில் சொன்னால்,

சக்தி சங்கமம்

அதில் ஈடுபடுமாறு அறிவுறுத்துவேன். அவராகவே ஆர்வத்துடன் வரைந் ததாகச் சொன்னால் அவருக்கு ஆலோசனைகள் சொல்வேன். ஒருவருக்கு ஓவியம் வரையவேண்டும் என்ற உந்துதல் இயல்பாக வரவேண்டும். 'தடைகள் வாராத கொடையும்' என்பது போல், தடைகள் வராமல் வீட்டில் ஒத்துழைப்பு இருக்குமாயின், அவர் கொடுத்துவைத்தவர். மிகச் சிறப்பான எதிர்காலம் அவருக்கு இருக்கும்.''

''நீங்கள் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றது உண்டா? அப்படிச் சென்றிருந்தபோது ஏற்பட்ட அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள லாமே..?''    இது பழனியின் கேள்வி.

''சில வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றிருக்கிறேன். சில வெளி மாநிலங்களுக்கும் சென்றிருக்கிறேன். ஆனாலும் நமது தமிழ்நாட்டில் கிடைக்கும் அனுபவங்களுக்கு இணையாக எதையும் கூறிவிட முடியாது.

நம்முடைய தமிழ்நாட்டில் இல்லாத அதிசயங்களா? அற்புதங் களா? கோயில் நகரம் என்று சொல்லப்படும் கும்பகோணத்துக்குச் சென்று அங்குள்ள ஆலயங்களைப் பார்த்தால், அங்குள்ள சிற்பக்கலை நுணுக்கங்களை வேறு எங்குமே காணமுடியாது என்று உணர்வீர்கள். நம்மிடமே உள்ள சிற்பம் மற்றும் ஓவியக்கலையின் நுணுக்கங்களையும் சிறப்புகளையும் அறியாதவர்கள்தான் 'எல்லோரா அழகு’, 'அஜந்தா ஓவியங்கள் அழகு’ என்றெல்லாம் சொல்லுவார்கள். எனக்கு அதில் உடன்பாடே இல்லை.

என்னைப் பொறுத்தவரை, தமிழ்நாடுதான் எனக்குப் பிடித்தமான மாநிலம். இங்கேயே எனக்குத் தேவையானவை எல்லாம் கிடைத்துவிடும்போது, நான் எதற்கு வெளிநாடுகளுக்கோ வெளி மாநிலங்களுக்கோ செல்லவேண்டும்?'' என்று கேட்டவர், தொடர்ந்து, ''தமிழ்நாட்டை விட்டு எங்கே போகவேண்டும் என்றாலும், எனக்குச் சங்கடமாகத்தான் இருக்கும். பக்கத்தில் இருக்கும் மாநிலத்துக்குச் செல்லவேண்டும் என்றால்கூட எனக்குக் கஷ்டம்தான்'' என்றார்.

''கும்பகோணத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டுச் சொல்லுகிறீர்களே... கும்பகோணம் என்றால், உங்களுக்கு மிகவும் பிடிக்குமா?''  என்று கேட்டார் வாசகர் அஜய்.

சக்தி சங்கமம்

''ஓர் உதாரணத்துக்குதான் கும்பகோணத்தைக் குறிப்பிட்டேன். மற்றபடி, தமிழ்நாட்டில் கோயில்கள் நிறைந்திருக்கும் ஊர்கள் எல்லாமே எனக்குப் பிடித்தமானவைதான். குறிப்பாக, சிதம்பரம் கோயிலில் உள்ள விக்கிரஹங்களும் சரி, சிற்பங்களும் சரி... எத்தனை நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் இருக்கின்றன! சிதம்பரத்துக்குச் செல்லவேண்டும் என்று நினைத்தாலே, என்னை அறியாமல் எனக்குள் ஒரு பரவசம் ஏற்பட்டு விடுகிறது. என் மனதுக்கு மிகவும் பிடித்த ஊராக சிதம்பரம் இருப்பதாலோ என்னவோ, அங்கு அருளாட்சி புரியும் அந்த நடராஜப் பெருமான், சிதம்பரத்திலேயே சுமார் மூன்று மாதங்கள் தங்கி இருப்பதற்கான ஒரு நல்ல வாய்ப்பை எனக்குத் தந்திருக்கிறார்.

அங்கே சிதம்பர ரகசியம் போல் ரகசியமாக ஒரு வேலையை மேற்கொண்டிருக்கிறேன். அது நடந்து முடியும்போது, எல்லோருக்கும் தெரிய வரும். நடராஜப் பெருமான் அருளால் எல்லாம் நல்லபடியாக நடக்கும். அவன் அருளால் அவன் தாளை வணங்கவேண்டியதுதானே!''

ஓவியம், சிற்பம் போன்றவற்றில் இருந்து விலகி, மாறுபட்ட ஒரு கேள்வியைக் கேட்டார் பிரசாத்...

''பூர்வஜென்மம் என்பதில் உங்களுக்கு  உடன்பாடு உண்டா?''  

''நிச்சயமாக உண்டு. பூர்வஜென்மத்தின் தொடர் பினால்தான் நம்முடைய இன்றைய வாழ்க்கை அமைந்திருக்கிறது. நான் ஓவியக்கலையில் ஈடுபடவும், அதில் ஓரளவுக்குப் புகழுடன் இருக்கவும் முடிகிறது என்றால், அதற்குக் காரணம் பூர்வஜென்மத்து தொடர்புதான். இதைத்தான் பெரியவர்கள், 'விட்டகுறை தொட்டகுறை’ என்று சொல்லுகிறார்கள். மாண்டலின் ஸ்ரீநிவாஸின் இசையை நான் அடிக்கடி விரும்பிக் கேட்பது உண்டு. இளம் வயதிலேயே தான் தேர்ந்தெடுத்த துறையில் அவரால் சிகரங்களைத் தொடமுடிந்தது என்றால், அதற்குக் காரணம் அவருடைய பூர்வஜென்மத்து விட்டகுறை தொட்டகுறைதான்!'' என்று பத்மவாசன் சொல்ல, அதன் தொடர்பாகவே வாசகர் விக்னேஷ் தன்னுடைய கேள்வியைக் கேட்டார்.

''பூர்வஜென்மத்தில் உங்களுக்கு நம்பிக்கை ஏற்பட்டதற்கு குறிப்பாக வேறு ஏதேனும் காரணம் உண்டா?''

சக்தி சங்கமம்

''உண்டு.ஸ்ரீராமகிருஷ்ணரின் சீடர்களில் ஒருவர் ஸ்ரீராமகிருஷ்ணானந்தர். எல்லோரும் அவரை 'சசிமகராஜ்’ என்று அழைப்பார்கள். அவருக்குக் குருதேவரிடம் இருந்த பக்தியை வார்த்தைகளில் சொல்லமுடியாது. தம்முடைய குருதேவரின் திருவுருவப் படத்தை வெறும் படமாகப் பார்க்காமல், உயிரும் உணர்வும் கொண்ட குருதேவராகவே பாவித்து, கோடையில் விசிறி கொண்டு விசிறவும், கொட்டும் மழையில் குடைபிடிக்கவும் செய்தவர் அவர். அந்த அளவு குருபக்தி கொண்டிருந்த அவருக்கு, ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் ஒரு கிறிஸ்துமஸ் நாளில்தான் தீட்சை கொடுத்தார். பின்னர் காரணமும் சொன்னார்: 'சசி, முந்தைய பிறவியில் ஏசுநாதரின் சீடர்களில் ஒருவராக இருந்தாய். அதனால்தான் உனக்கு கிறிஸ்துமஸ் தினத்தில் தீட்சை கொடுத்தேன்’ என்றாராம் குருதேவர்.

பின்னர், ஸ்ரீராமகிருஷ்ணானந்தர் சென்னை யில் ஸ்ரீராமகிருஷ்ண மடத்தின் தலைவராக இருந்தபோது, ஒருநாள் ஒரு தேவாலயத்துக்குச் சென்றார். அங்கு இருந்தவர்கள் வியக்கும்விதமாக... உள்ளே சென்று, அவர்கள் எப்படி வழிபாடு செய்வார்களோ, அதேபோல் செய்துவிட்டு வெளியே வந்தார்.

இதிலிருந்து குருதேவரின் வாக்கு எந்தளவுக்கு சத்தியமானது என்பதை புரிந்துகொள்ளலாம்.

இந்தச் சம்பவத்தைப் பற்றி நான் கேள்விப் பட்டபோது, குருதேவரின் மகிமையிலும், பூர்வ ஜென்மம் உண்டு என்பதிலும் எனக்கு முழு நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.'

''தஞ்சை பெரியகோயில், காஞ்சிபுரம் கயிலாய நாதர் கோயிலில் உள்ள ஓவியங்கள் பல நூறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் அழியாமல் அப்படியே இருக்கிறதே... அதன் ரகசியம் என்ன?''

என்று தமிழர்களின் கலைஞானத்தைப் பற்றிப் பலரும் தெரிந்துகொள்ளும் வகையில் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டார் மணிகண்டன்.

''இப்போது உள்ளதைப்போல் அந்தக் காலத்தில் கெமிக்கல் கலந்த செயற்கை வண்ணங்கள் எதுவும் இல்லை. எல்லாமே இயற்கையான முறையில் தயாரிக்கப்பட்ட வண்ணங்கள். இப்படி இயற்கையான முறையில் பல்வேறு வண்ணக் கலவைகளைத் தயாரிப்பது பற்றிய ஞானம் அக்கால ஓவியர்களுக்கு இயல்பாகவே இருந்தது. மேலும் நமது சித்தர் பெருமக்களுக்கு இல்லாத அறிவா? அவர்கள் மிக அதிகமாக வழிகாட்டியிருப்பார்கள் என்பது எனது பெரிய நம்பிக்கை. பல்வேறு நிறங்களில் காணப்படும் கற்களைப் பொடியாக்கி, அவற்றுடன் மூலிகைச் சாறுகளையும் கலந்து வண்ணங்களை உருவாக்கினார்கள் அவர்கள். அத்தோடு மூலிகைச் சாறுகளில் இருந்தும் பல வண்ணங்களை உருவாக்கினார்கள்.அப்படி இயற்கையான முறையில் தயாரிக்கப்பட்ட வண்ணங்கள் என்பதால்தான், அவை பல நூறு ஆண்டுகளைக் கடந்தபிறகும் அழியாமல் அப்படியே இருக்கின்றன. அப்படியான இயற்கை வண்ணங்களைத் தயாரிப்பது பற்றிய விவரங்கள் நமக்குக் கிடைக்காமலே போய் விட்டது, நம்முடைய துரதிர்ஷ்டம்தான்! அப்படியே

கிடைத்திருந்தாலும், இன்றைய பரபரப்பான சூழலில் இயற்கையான முறையில் வண்ணங் களைத் தயாரிப்பதற்கான பொறுமை நமக்கு இருக்குமா என்பது சந்தேகம்தான்.''

''நீங்கள் எத்தனையோ ஓவியங்களை வரைந்திருப்பீர்கள். அவற்றில் எந்த ஓவியத்தை உங்களால் மறக்கமுடியாது? அதற்கான காரணம் என்ன?'' என்று பத்மா கேட்க,

''எனக்குப் பிடித்த ஓவியம் எது என்று கேட்காமல், என்னால் மறக்கமுடியாத ஓவியம் எது என்று கேட்டவரைக்கும் சந்தோஷம்!' என்று சொல்லிப் புன்னகைத்தார் பத்மவாசன். தொடர்ந்து, 'பொதுவாக, ஒரு படைப்பாளிக்கு அவனுடைய படைப்புகள் எல்லாமே பிடித்தமான தாகத்தான் இருக்கும். என்னால் மறக்கமுடியாத ஓவியம் எது என்று கேட்டால், மீனாட்சி அம்மன் ஓவியம்தான் என்று சொல்லுவேன். காரணம், என்னுடைய குரு சில்பி அவர்களைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தபோது, அவர் வரைந்திருந்த மீனாட்சி அம்மன் ஓவியத்தைப் பார்த்து அப்படியே நான் வரைந்திருந்த ஓவியத்தின் புகைப்படத்தைத்தான் (படம் மிகப் பெரியது) எடுத்துச் சென்றிருந்தேன். அந்த ஓவியத்தைப் பார்த்துதான், 'அட, அசப்பில் பார்த்தால் நான் வரைந்ததுபோலவே இருக்கிறதே!’ என்று பாராட்டினார் சில்பி.'

''நீங்கள் தினசரி பூஜைகள் செய்வது உண்டா? பூஜைக்காக எத்தனை நேரம் எடுத்துக் கொள்வீர்கள்?'' என்று கேட்டார் வாசகர் விக்னேஷ்.

''பூஜை செய்வதற்கு என்று நான் தனியாக நேரம் எதுவும் வைத்துக்கொள்ளுவது இல்லை. என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் வரைவதையே ஒரு பூஜையாகத்தான் செய்துவருகிறேன். ஓவியம் வரையத் தொடங்கிவிட்டால், பூஜைதான் என்றில்லை; சாப்பாடு, தூக்கம் எதையுமே நான் பொருட்படுத்தமாட்டேன். ஓவியம் வரைவதி லேயே என்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்

கொள்வேன். எது நமக்கு ஆத்ம திருப்தியைத் தருகிறதோ, அதுதான் உண்மையான பூஜை என்பது என் எண்ணம். ஓவியம் வரைவதே எனக்கு ஆத்மதிருப்தியைத் தந்து விடுவதால், அதுவே என்னுடைய பூஜையாகவும் ஆகிவிடுகிறது.''

''நீங்கள் ஓவியம் வரையும்போது, யாராவது முக்கியமான நபர் உங்களைப் பார்க்க வந்தால், வரைவதை நிறுத்திவிட்டு வந்தவருடன் பேசுவீர்களா? அப்போது உங்களுடைய மனநிலை எப்படி இருக்கும்?'' என்று பிரசாத் கேட்டார்.

''பொதுவாக, வரையும்போது நான் தனிமையை விரும்புவதால், யாரும் குறுக்கிடுவதை விரும்ப மாட்டேன். முன் அறிவிப்பு இல்லாமல் வந்தால் அது யாராக இருந்தாலும் பார்க்கமாட்டேன். அதுவும் வண்ணம் தீட்டிக் கொண்டிருந்தாலோ, அசையவே மாட்டேன். இவர்களுக்காக எழுந்து... பின்னர், அந்த வண்ணங்களை சேர்ப்பதே பெரும்பாடாகி விடும். வரையும்போது வரைவது மட்டுமே என் குறி! அதைத் தவிர்த்து இதுபோன்ற விஷயங்களை நான் லட்சியம் செய்வதே இல்லை. வருபவர்கள் சும்மா இருந்தாலும் பரவாயில்லை. வரைவதைப் பார்த்து, 'அது ஏன் அப்படி? இது ஏன் இப்படி?’ என்று கேட்கும்போது, அது நான் வரைவதற்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும். அதே நேரம், வருபவர்களுக்கு ஓவியத்தில் ஆர்வமும் அதுபற்றிய தெளிவும் இருந்தால், அவர்களை வரவேற்று, அவர்களுடன் பேசிக்கொண்டே ஓவியம் வரைவேன். பெரும்பாலும், அப்படி யாரும் வருவதில்லை என்பதுதான் உண்மை.''

''உங்களைப் பொறுத்தவரை, செய்யும் தொழிலையே வழிபாடாகச் செய்து வருவதாகச் சொல்கிறீர்கள். ஆனால், இன்றைய இளைஞர்களில் பலரும் ஆன்மிகத்தில் ஆர்வமாக இருக்கிறார்களே... அது நல்ல விஷயம்தானே?'' என்று வாசகர் பழனி கேட்டார்.

''இன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஆன்மிகத்தில் ஈடுபாடு இருப்பது வரவேற்கப்பட வேண்டிய ஒன்று! அதில் சந்தேகமே இல்லை. ஆனால், ஆன்மிகம் என்பதன் உண்மையான அர்த்தம் அவர்களுக்குப் புரிந்திருக்கிறதா என்பது சந்தேகம்தான். ஆன்மிகத்தில் ஈடுபாடும், கோயில்களுக்குச் செல்வ தில் ஆர்வமும் இருந்தாலும் கூட, நடைமுறையில் அவர்கள் எப்படி நடந்துகொள்கிறார்கள் என்பதையும் நாம் பார்க்கவேண்டும்.

'நான் கோயிலுக்கெல்லாம் போவது இல்லை. எனக்கு என் அம்மா, அப்பாதான் தெய்வம்!’ என்று சிலர் உணர்ச்சிபூர்வமாகச் சொல்வதைக் கேட்டிருக்கிறேன். நல்லது; ஆனால், அம்மா அப்பா சொல்வதைக் கேட்டு, அதன்படி அவர்கள் நடப்பார்களா என்றால், சந்தேகம்தான்!

எனில், இது எப்படிச் சரியாகும்? நாம் கோயிலுக்குச் செல்வதோ, ஆன்மிகத்தில் ஈடுபாட்டுடன் இருப்பதோ பெரிதில்லை; நடைமுறையில் நாம் எப்படி நடந்து

கொள்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்!'

''சில வருடங்களுக்கு முன்பு, 'தானே’ புயலால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்கு நிதியுதவி செய்யவிகடன் நிறுவனம் முன்வந்தபோது, நீங்கள்கூட உங்களுடைய ஓவியங்களைக் கொடுத்து உதவியதாகப் படித்தேன். அப்போது உங்களுடைய மனநிலை எப்படி இருந்தது?'' என்று மணிகண்டன் கேட்டார்.

''ரொம்ப சந்தோஷமாக, மன நிறைவாக இருந்தது. நான் மட்டுமல்ல, ஓவியர்கள் பலரும் தங்களுடைய ஓவியங்களைக் கொடுத்து, விகடனின் நல்ல முயற்சி வெற்றிபெற உதவினார்கள்.

சமூகநலனில் எப்போதுமே அக்கறைகொண்ட பத்திரிகை விகடன் என்பது மறுக்கமுடியாத உண்மை. அவர்களுடைய அந்த முயற்சியில் என்னால் முடிந்த சிறு அணில் உதவி...

அவ்வளவுதான். அதைப் பற்றிப் பெரிதாகச் சொல்வதற்கு எதுவும் இல்லை (ஓவியர் பத்மவாசனின் பிள்ளைகள்கூட தாங்கள் வரைந்த ஓவியங்களை 'தானே’ நிதிக்காகக் கொடுத்து உதவினார்கள் என்பது இங்கே குறிப்பிடத் தக்கது!).

நாம் செய்வது எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும்; அது ஏதேனும் ஒருவிதத்தில் நாட்டுக்குப் பயன்படும் படியாக இருக்கவேண்டும். முதலில் நாட்டுக்கு, பிறகே வீட்டுக்கு என்ற எண்ணம் நமக்கு வர வேண்டும். அப்போதுதான் தேசம் சிறக்கும்; நம் வீடும் சிறக்கும்!

நம்மால் நாட்டுக்குப் பெரிதாக நல்லது எதுவும் செய்ய முடியவில்லை என்றாலும் கூடப் பரவாயில்லை; கெடுதலாவது செய்யாமல் இருக்கவேண்டும். இதை நாம் உறுதியான கட்டளையாகவே ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய வேண்டுகோள், பிரார்த்தனை எல்லாமே!'' என்று பத்மவாசன் உணர்வுபூர்வமாகச் சொல்ல, தாங்களும் அதை ஏற்றுக் கொண்டதுபோல் கரவொலி எழுப்பினார்கள் வாசகர்கள்.

கலந்துரையாடலின் நிறைவில், தனது ஓவியம் அச்சிடப்பட்ட வாழ்த்து அட்டையையும், விநாயகர் ஓவியங்களுடன்கூடிய காலண்டரையும் அனைவருக்கும் வழங்கினார் பத்மவாசன். அவருக்குத் தங்களின் மனப் பூர்வமான நன்றிகளைத் தெரிவித்துக் கொண்டு பிரியாவிடை பெற்றுக் கிளம்பினார்கள் வாசகர்கள்.  

தொகுப்பு: எஸ்.கண்ணன்கோபாலன்

படங்கள்: ஆர்.யோகேஸ்வரன்