Published:Updated:

இறைநாமம் ஒன்றே போதுமா?

கேள்வி - பதில்

? பயபக்தியுடன் இறைவனின் திருப்பெயரை உச்சரித்தாலே போதும், கோயில்குளம் என்றெல்லாம் அலையத் தேவையில்லை என்கிறான் நண்பன் ஒருவன். கேட்டால்... இறைநாமம் ஜபிக்கும் போது, நாமே வழிபாட்டில் இணைகிறோம்; மற்ற வழிபாடுகளில் அப்படி இல்லை என்கிறான்! எனில், ஆகமங்கள் அவை சொல்லும் வழிபாடுகள், ஆலய உத்ஸவங்கள் எல்லாம் தேவை இல்லையா? தங்களின் மேலான விளக்கத்தை எதிர்பார்க்கிறேன்.

 நா. சடகோபன், கோவை3

முதல் கோணம்

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz

'நம:சிவாய’ என்கிற பஞ்சாஷரம், 'ஓம் நமோ நாராயணாய’ என்கிற அஷ்டாக்ஷரம். இவற்றில் ஒன்றை மனதில் அசைபோடுவது, இன்றைய நாளில் தவமாக மாறிவிடும். ஐந்து எழுத்துகள் இருப்பதால் 'பஞ்சாக்ஷரம்’ என்ற பெயர் வந்தது. சம்ஸ்கிருதத்தில் பஞ்ச என்றால் ஐந்து; அக்ஷரம் என்றால் எழுத்துக்கள். எட்டு எழுத்துக்கள் இருப்பதால் அஷ்டாக்ஷரம் என்று பெயர்.  'அஷ்ட’ என்றால் எட்டு; அக்ஷரம் என்றால் எழுத்துகள்.

நம:சிவாய, நாராயணாய ஆகிய மந்திரங்கள் வேதத்தில் இருந்து உருவானவை. ஆகவே, அவை மந்திரமானது. வேதம் 'நம:சிவாயச’ என்றும் 'நாராயண பரம்பிரம்மம்’ என்றும் சொல்லும். இவை இரண்டையும் வேதம் முதன் முதலில் அறிமுகம் செய்தது. இரண்டு

மந்திரங்களும் ஒரே பரம்பொருளைச் சுட்டிக் காட்டும். பிற்பாடு வந்த புராணங்கள், இரண்டையும் வேறு வேறு தெய்வமாகச் சுட்டிக்காட்டும். இரண்டும் ஒன்றுதான். எனினும் பக்தனின் விருப்பத்துக்கு இணங்க தேர்வு செய்ய இயலும்.

இறைநாமம் ஒன்றே போதுமா?

? சரிதான்! இறைநாம மகிமையை விளக்கச் சொல்லி கேட்கவில்லை. மனிதன் மேன்மை அடைவதற்கு அதுமட்டுமே போதுமா என்பதுதான் கேள்வி!

எந்த கடவுளை வழிபடுகிறோமோ அந்த தெய்வம் எல்லா தெய்வத்தையும்விட உயர்ந்ததாக இருக்கவேண்டும். அப்போதுதான் அதில் ஈடுபாடு இருக்கும். மனம் முழுதும் கடவுள் நினைவு பரவும்போது, அதில் இருக்கும் மற்ற விஷயங்கள் மறைந்துவிடும். 'மற்ற விஷயங்களை  முழுமையாகத் தவிர்த்து,

என்னை மட்டும் நினைவில் இருத்தி அசை போட்டால், யோகக்ஷேமத்தை ஏற்று நிறைவு

செய்வேன்’ என்கிறார் கடவுள் (அனன்யா: சிந்தயந்தோ மாம்யேஜனா:). 'த்யானம்’ என்று சொல்லுக்கு, 'மனதில் இருத்தி நினைத்தல்’ என்று பொருள். கடவுள் வடிவத்தை மனதில் பதிய வைத்து, அவரது நாமாவை மனம் அசை போடும்போது, அவருக்கான பணிவிடை மனதில் நிகழ்ந்துவிடும். அவர் இருப்பது மனம். அந்த மனம் அவரது பெயரை அசை போடும். இருக்கும் இடமும், அசைபோடும் இடமும் ஒன்றானதால், அசைபோடும் ஓசையானது அவருக்கு மட்டும் எட்டிவிடும். அத்தனை அலுவல்களில் இருந்தும் விடுபட்ட மனமானது அவரை நினைக்கிறது, அவரது நாமாவை அசைபோடுகிறது. இது ஒரு தவமாகும். இந்த தவம், நாம் செய்த தவறுகளை மறையச் செய்து, நம்மை தூய்மை பெற்றவராக மாற்றிவிடும். தூய்மையானவர் மனதில் குடிகொண்டிருக்கிறார். அவரது தூய்மையான பெயரை மனம் அசைபோடும்போது மனதில் படிந்த மாசு அகன்றுவிடும்.

? எனில், மற்ற வழிபாடுகளால் மனதின் மாசுக்கள் அகலாது எனச் சொல்ல வருகிறீர்களா?

ஆம்! மனத் தூய்மைக்கு மாற்று வழி இல்லை. பிரகலாதன் நாராயண நாமத்தை அசைபோட்டு

தவமிருந்தான். ராவணன் சிவநாமத்தை அசை போட்டு தவமிருந்தான். அவர்கள் கடவுளைக் கண்டு மகிழ்ந்தார்கள். துருவனும் நாராயண நாமத்தை அசைபோட்டு, விண்வெளியில் நட்சத்திர வடிவில் இடம்பிடித்து சிரஞ்ஜீவியாகத் திகழ்கிறான். மார்க்கண்டேயன் சிவநாமத்தை அசைபோட்டு என்றும் பதினாறு வயதை பெற்றான். அவனது வயது ஏறினாலும்  பதினாறு வயதுக்கான அவனது இளமை மாறாமல் இருந்தது. ஹிரண்யுகசிபு, ஹிரண்யாக்ஷன், ராவணன் போன்றோரும் கடவுளின் பெயரை மனதில் அசைபோட்டு தவத்தில் ஆழ்ந்தவர்கள்.

ஆக, மேற்சொன்ன இரண்டு நாமங்களும் வேதத்தில் இருந்து வெளிவந்ததால், அவற்றின் சிறப்பு அலாதியானது. வேத ஒலியில் இணைந் திருக்கும் அத்தனை தேவதைகளும், அந்த இரண்டு சொற்களில் இணைந்து இருப்பார்கள். விண்ணிலிருந்து விழுந்த நீர் பூமியில் விழுந்து, பல நதிகளின் வாயிலாக கடலில் சங்கமமாவது போல், எந்த தெய்வத்தின் பெயரை அசைபோட்டாலும், அது நாராயண நாமத்தில் ஒன்றிவிடும் என்கிறது புராணம் (ஆகாசாத் பதிதம் தோயம்...). 'ஹர ஹர நம: பார்வதீபதயை’ என்று சொல்லும்போது, அதைக் கேட்பவர்கள் 'ஹர ஹர மஹாதேவா’ என்று சொல்வார்கள். 'ஹர’ என்றால் சிவன் என்று பொருள். 'ஹர’ என்றால் 'எனது பாபத்தை அபஹரித்துவிடு’ என்று பொருள். சிவனின் மற்றொரு பெயர் மஹாதேவன். அந்த நாமாவும் வேதத்தில் இருந்து வெளிவந்தது. அவருடைய பெயரானது பாபத்தையும் விலக்குகிறது; நமது விருப்பத்தையும் நிறைவேற்றிவிடுகிறது.

'கோபிகாஜீவன ஸ்மரணம்’ என்று சொன் னால், அதை கேட்பவர்கள், 'கோவிந்தா கோவிந்தா’ என்று சொல்வார்கள். கோபிகைகளின் மனதில் குடியிருப்பவன் நாராயணன். அவனை 'கோவிந்தா’ என்று சொல்லும். 'கோ’ என்றால் வேத வார்த்தைகள். 'அதில் தென்படுபவன்’ என்ற கருத்தில் கோவிந்தா என்ற சொல் எழுந்தது. இப்படி, எளிமையான வழியில் கடவுள் வழிபாட்டை விட்டுவிட்டு, வேறு வழியைக் கடைப்பிடிப்பதால், விரும்பிய பலன் கிட்டாது. மற்றவர்களின் தெய்வ வழிபாட்டை பார்த்துக்கொண்டு இருப்பதும், பஜனை நடந்துகொண்டிருப்பதை கேட்டுக் கொண்டிருப்பதும், எவரோ நமக்களிக்கும் தெய்வத்தின் பிரசாதத்தை ஏற்பதும் முழுப் பயனை அளிக்காது.

? மற்ற வழிபாடுகள் எல்லாம் பலனளிக்காது என்று எதன் அடிப்படையில் விளக்குகிறீர்கள்?

மனம் தொடாத புலன்களின் செயல்பாடுகள் பணிவிடையில் இணைந்தாலும், பலன் முழுமை

யாகக் கிடைக்காது. கடவுள் பணிவிடைக்கு மனம்தான் முக்கியம். மனதின் ஈடுபாடு பணிவிடைகளில் இருக்கவேண்டும். வேள்வியின் பிரசாதம், பூஜை செய்து புனிதம் பெற்ற பொருள் கள் ஆகியவற்றை தபால் வழியில் ஏற்பதால், முழுப்பயன் கிடைக்காது. அறக்கட்டளைகள் பலவும் மக்களுக்காக பணிவிடைகளை நடைமுறைப்படுத்தி, அவற்றின் பிரசாதத்தை விநியோகம் செய்கிறார்கள். அவை அத்தனையும் விரும்பிய பலனை அளிக்காது!

பொருட்காட்சியில் பொருட்களைப் பார்த்து மகிழ்வது போன்று, கோயில்களில் இறையுருவத்தை பார்த்து மகிழ்ந்தாலும் பலன் இருக்காது. மனதில் குடியிருக்கும் இறைவனை விட்டுவிட்டு, எங்கெல்லாம் இறை சாந்நித்தியம் இருக்கிறதோ அங்கெல்லாம் சென்று வணங்கினாலும் விரும்பிய பலன் கிடைக்காது. அப்படியே அந்த தலங்களுக்குச் சென்று வழிபட்டாலும், அந்த இறையுருவத்தை மனதில் பதியவைத்து, அவரின் பெயரை அசைபோடவேண்டும். அப்போதுதான் நம் பாவங்கள் விலகி, மனம் தூய்மை ஏற்பட்டு, பெருமகிழ்ச்சி நிரந்தரமாகக் கிடைக்கும்.

இரண்டாவது கோணம்

இந்த அவசர உலகத்தில், எல்லோராலும் மனதில் கடவுளை இருத்தி வழிபடுவது கடினம். அன்றாட அலுவல்களுக்கே நேரம் போதாத நிலை யில், கடவுள் வழிபாட்டில் ஈடுபடுவது இயலாத ஒன்று. கோயில்களில் பொது ஜனங்களின் நன்மைக்காகவே வழிபாடு நடக்கிறது. அத்தனை மக்களுக்கும் பிரதிநிதியாக இருந்து ஒருவர் வழிபடுவார். அதுவே, அனைத்து மக்களின் வழிபாட்டில் இணைந்ததாக மாறிவிடும்.

? இது, சோம்பேறித்தனத்தின் வெளிப்பாடு! சிரத்தையுடன் இறைவனைத் தியானிப்பதை சிரமமாக எண்ணுவதால் ஏற்பட்ட விளைவு என்றுதானே கருத முடியும்?!

அப்படியல்ல. நமக்காக வாதாடுவதற்கு வழக்கறிஞர் எப்படி பயன்படுகிறாரோ, அது போன்று கோயில்களில் ஒருவர் மக்களுக்காக வழிபடுகிறார். ஆகமங்களும் அதை ஆமோதிக் கின்றன. உலக நன்மைக்காகவே ஆலய வழிபாடு நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறது. கோயில் பிரசாதத்தை ஏற்றால், அதுவே மனத் தூய்மையை அளித்துவிடும். தனிமனித வழிபாடு

இல்லாமலேயே, கூட்டு வழிபாட்டில் எல்லோருக் கும் தனித்தனியாக பூரண நன்மை கிடைத்துவிடும்.

கலியுகத்தில் நாம சங்கீர்த்தனம் உயர்ந்த தவமாகச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது (களெளஸங் கீர்த்ய கேசவம்). கோயில்களில் நடக்கும் உற்ஸவங்கள், வழிபாடுகள் ஆகிய அத்தனையும் தனி மனித வழிபாடாகவே மாறிவிடுகிறது. உலகத்துக்காக பெய்யும் மழை அனைவரையும் மகிழ்விக்கிறது. அறக்கட்டளைகள், தனியார் கோயில்கள், மஹான்கள், மக்களின் நன்மைக்காக வழிபடும் அமைப்புகள் ஆகிய அத்தனையிலும் நாம் இணைந்துகொண்டால், அதற்கான பலன் நமக்கு முழுமையாகக் கிடைத்துவிடும். ஆகவே, நீங்கள் சொல்வது போன்று மனதில் இறையுருவத்தை இருத்தி வழிபட்டால்தான் மனத்தூய்மையை எட்டமுடியும் என்பது தவறு. உலகம் முழுக்க பொது பிரார்த்தனையில் நிம்மதி கிடைக்கிறது. மேலும், அடித்தட்டு மக்களுக்கு பல அலுவல்களுக்கு இடையே மனதில் கடவுள் நாமத்தை அசைபோடுவது இயலாத ஒன்று.

நமது பற்பல தேவைகளுக்கு அறக்கட்டளைகள் தேவைப்படுகின்றன. அதுபோல், பலபேர் இணைந்து செயல்படும் வழிபாட்டில் கலந்து கொள்ள நேரம் இல்லாதவர்கள், அந்த வழிபாட் டின் மூலம் கிடைக்கும் பிரசாதத்தை ஏற்றாலே போதுமானது; தனி மனித வழிபாடெல்லாம் தேவையற்றது. அப்படி, ஒவ்வொருவரும் வழிபாட்டில் இணைந்து செயல்படவேண்டும் எனில், குடும்பப் பாதுகாப்பை உறுதிப் படுத்துவதற்குத் தேவையான மற்ற அலுவல்களை ஏற்க நேரம் இருக்காது. மக்களின் மனதில் குடிகொண்டிருக்கும் கடவுளுக்கு நம்மை பற்றி தெரியும். அவர் நம்மை வாழ்த்துவார். எனவே, வீணாகக் கவலைப்பட தேவையில்லை.

இறைநாமம் ஒன்றே போதுமா?

? இறைவன் நமக்குள் உறைபவர். அப்படியிருக்க, வெளியே நிகழும் வழிபாடுகளால், அவரது அனுக்கிரகத்தைப் பரிபூரணமாகப் பெறலாம் என்பதை எப்படி ஏற்பது?

கல்வி பயிலும் குழந்தைகளுக்கு உணவு விடுதியை சுட்டிக்காட்டுகிறோம் (ஹாஸ்டல்). நோய்வாய்ப்பட்டால் மருத்துவமனையை அணுகுகிறோம் (ஹாஸ்பிட்டல்). முதுமையில் முதியோர் இல்லத்தில் இணைகிறோம். சமைத்த பொருளை வெளிச்சந்தையில் வாங்கி பயன்படுத்து கிறோம். ஆடை, அணி அலங்காரங்கள் ஆகிய அத்தனையையும் வெளிச்சந்தையில் பெற்று நிறைவு பெறுகிறோம். பணத்தை சேமிக்க வங்கிகளை ஏற்கிறோம். வெளியே செல்வதற்கு வாடகை வண்டியை நாடுகிறோம். தாகத்தைத் தணிக்க குளிர்பானத்தை ஏற்கிறோம். வசதிக்கு ஏற்ப அடுக்குமாடி கட்டடங்களை ஏற்கிறோம். மூச்சுவிடுவதில் மட்டுமே தன்னிச்சையாக செயல்படுகிறோம். அதுவும் முடியாவிட்டால், கருவியைப் பயன்படுத்தி மூச்சுவிடுகிறோம். இப்படி நமது முயற்சி எதுவும் இல்லாமல், அத்தனையும் நமக்கு அனுபவத்துக்கு வரும்போது, பிறரது வழிபாட்டின் மூலம் நமது தேவைகளை நிறைவேற்றுவது குறை ஆகாது.

நேரம் இல்லாத அவசர கால நிலையில், தினமும் மனதில் இறையுருவத்தை இருத்தி வழிபட வேண்டிய கட்டாயம் இல்லை. காசி, ராமேஸ்வரம், கயிலாசம், மானஸரஸ்ஸு, பத்ரி நாத், கேதாரநாத், த்ரிவேணி சங்கமம் ஆகிய வற்றைத் தரிசனம் செய்தாலே பலன் உண்டு எனும்போது, தனிமனித வழிபாடு தேவையில்லை.

மூன்றாவது கோணம்

தங்களுடைய கணிப்பு தவறானது. உடல் ஆரோக்கியத்தைப் பேணிக்காக்க நாம்தான் முயற்சிக்க வேண்டும். உணவுக் கட்டுப் பாட்டை நாம்தான் நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். வேறொருவர் உணவு அருந்தினால் நமது பசி ஆறுமா?! நமது தாகம் தணிய வேறொருவர் குளிர்பானம் அருந்தினால் போதாது. கல்வியில் தேர்ச்சி பெற நாம்தான் படிக்கவேண்டும். அப்படித்தான், நம் மனம் தூய்மை பெறுவதற்கு, மற்றவர்களின் முயற்சி பயன்படாது.

? அப்படியென்றால் ஆலயங்களும் பொதுவழிபாடுகளும் தேவை இல்லை எனச் சொல்ல வருகிறீர்களா?

தவறாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள்!

மனம் சார்ந்த மாசுக்களை அகற்ற மனதுடன் ஒட்டிய வழிபாடு தேவை என்கிறோம். இறைநாமம் அதற்கு உதவும். பூர்வஜென்மத்தில் சேமித்த செயல்பாடு நம் மனதில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும். அவற்றை

நமது முயற்சியால் மட்டுமே அகற்ற இயலும். நாம் உணரும் துயரம் அல்லது மகிழ்ச்சி நமது முயற்சியால் உருவாகிறது. பிறரது செயல்பாடு நமது துயரத்துக்கோ மகிழ்ச்சிக்கோ காரணமாகாது. ஒவ்வொரு மனிதனின் மனமும், அதன் சிந்தனைகளும் முற்றிலும் வேறுபட்டவை. பொது அறம் எல்லோருக்கும் பொருந்தாது.

கர்மவாசனையை ஒட்டி சிந்தனை மாறுபடும். அது தனி மனிதனில் அனுபவத்துக்கு வரும்; ஒட்டுமொத்த மனித இனத்துக்கும் பொருந்தாது. 'கல்லுக்குள் இருக்கும் தேரைக்கும் படி அளப்பவர் கடவுள். அவர் எனக்கும் அளித்து விடுவார் எனது

முயற்சி தேவையற்றது’ என்று சொல்ல இயலாது.

கடவுள் உணவு அளிப்பார் என்ற நம்பிக்கையில் ஒருவன் எந்தவித முயற்சியும் இல்லாமல் சும்மா உட்கார்ந்திருந்தான் கடவுள்

தோன்றினார். கையில் உணவை எடுத்து அவன் வாயில் ஊட்டி விட்டார். வாயில் இருக்கும் உணவை அவன்தான் முயற்சி எடுத்துக்கொண்டு விழுங்கவேண்டும். அந்த வேலையை கடவுள் செய்யமாட்டார். தான் பாதி தெய்வம் பாதி. எல்லாவற்றுக்கும் அவரை எதிர்பார்த்து, முழுக்க முழுக்க சரணடைய இயலாது. நம்மைப் படைத்ததுடன், நமது அன்றாட அலுவல்களையும் தாமே ஏற்றுக்கொண்டு மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கை அளிக்கும் பொறுப்பு அவருக்கு இல்லை. படைத்ததோடு சரி; வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ள அவர் உதவி இருக்காது. உதவி கிடைத்தாலும், வெற்றி பெறுவதற்கு நமது செயல்பாடும் நிச்சயமாக இணைய வேண்டும்.

ஆறாம் அறிவு இல்லாத உயிரினங்கள் தங்களின் முயற்சியை நம்பியே வாழ்கின்றன. கடவுள் கண்காணிப்பாளராக மட்டுமே செயல் படுவார். மற்றபடி உயிரினங்கள் அதனதன் மனப்போக்குப்படியே வாழ்ந்து மகிழ்கின்றன. மனித இனத்துக்கு ஐந்து அறிவு புலன்களும், ஐந்து செயல் புலன்களும் உண்டு. அவற்றை வைத்து, பொருளின் தரத்தை அறிந்து, அதற்கு உகந்தவாறு செயல்பட்டு முயற்சியில் வெற்றிபெற வேண்டும். இங்கும் கடவுள் கண்காணிப்பவராகவே செயல்படுவார்.

இறைநாமம் ஒன்றே போதுமா?

? 'கடவுள் உதவமாட்டார்’ என்ற தங்களின் கருத்து நாத்திக வாதத்துக்கு வலு சேர்ப்பதாக அல்லவா உள்ளது!

அறத்தோடு வாழ்பவர்களும் உண்டு; அறத்துக் குப் புறம்பாக வாழ்பவர்களும் உண்டு. கடவுள் தலையிட்டு எந்த முயற்சியும் செய்யமாட்டார். அவரவர் மனம், சிந்தனை  இதில் விளையும் துயரம் அல்லது சந்தோஷம் அனுபவத்துக்கு வரும். அதை ஏற்படுத்துபவர் கடவுள் அல்ல என்றே சொல்லவருகிறோம்.

கடவுள் நடப்பதைக் கண்காணிப்பார். சுகதுக்கங்களுக்குப் பொறுப்பு ஏற்கமாட்டார். துரியோதனன் செய்யும் அக்கிரமங்களுக்கு தண்டனை அளிக்கவில்லை. அவனைத் திருத்தும் பொறுப்பையும் ஏற்கவில்லை. அர்ஜுனனின் நல்வழிக்கு ஊக்கமளிக்கவும் இல்லை; அவனைத் துயரம் தொடாமல் பாதுகாக்கவும் இல்லை. எல்லாவற்றையும் கண்காணிக்கும் பொறுப்பு மட்டும்தான் இருந்தது. அக்ரூரர் சுய முயற்சியில் கண்ணனை அறிந்துகொண்டார். பீஷ்மர் சுய முயற்சியில் கண்ணன் பெருமையை அறிந்து உலகுக்கு உபதேசித்தார். திருதராஷ்டிரரின் துயரத்

துக்கு கடவுள் காரணம் இல்லை. அவரது முயற்சியே

ஒட்டுமொத்த துயரங்களையும் உணரவைத்தது.

கடவுளை நம்புபவன் துயரத்துக்கு ஆளா கிறான்; மறுப்பவன் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்கிறான். உழைப்பின்றி ஊதியம் பெறுபவனும் இருக் கிறான்; உழைத்தும் ஊதியம் கிடைக்காமல் தவிப்பவனும் இருக்கிறான். விதுரரின் உபதேசம் துரியோதனனை மாற்றவில்லை. வினை விதைத்தவன் வினை அறுப்பான். பிறரது தெய்வ வழிபாட்டின் பலனானது நம்மை உயர்த்தாது. நாம் வழிபாட்டால் மட்டுமே வழிபாட்டு பலன் கிடைக்கும். மனதில் இருக்கும் தூசினை அகற்ற பிறர் செய்யும் வழிபாடுகள் கைகொடுக்காது. அவரவர் மனதில் குடிகொண்டிருக்கும் கடவுளை அவரவர் மனத்தால் மட்டுமே உணர இயலும். படைப்பில் கிடைத்த அறிவு புலனையும், செயல் புலனையும் நாமேதான் இயக்க இயலும். அந்த இயக்கத்தில் கிடைத்த பலனை நாம் உணர இயலும். 'சரணாகதி அடைந்துவிடு. எல்லாவற்றையும் அவர் பார்த்துக்கொள்வார்’ என்பது மிகைப்படுத்தப்பட்ட சொல்.

இறைநாமம் ஒன்றே போதுமா?

? தங்களின் விளக்கத்தில் 'தான்தோன்றித் தனமே’ மேலோங்கி இருக்கிறது. 'எல்லா வற்றையும் அவர் பார்த்துக்கொள்வார்’ என்று கடவுளை முன்வைத்து செயல்படுவது எப்படி தவறாகும்?

சரிதான்! நீங்களே ஒருவிஷயத்தை ஒப்புக் கொண்டுவிட்டீர்கள். கடவுளை சாட்சியாக வைத்து 'செயல்பட’வேண்டும் என்றுதான் நாமும் சொல்கிறோம்.

கடவுளின் பிரசாதம் உயர்ந்தது. ஆனால், உங்களின் உள்ளம் அதை உணர்ந்து, அந்தக் கடவுளை மனதில் இருத்தி தூய்மையைப் பெற்றால் மட்டுமே, அவருடைய பிரசாதம் செயல்படும். அது ஒரு கருவி. செயல்பட வேண்டியது நாம்தான். நமது செயல்பாட்டின் பலன் மட்டுமே நமக்கு உரியது; உயர்ந்தது. எனவே கோயிலையும், ஆகமத்தையும், வக்கீலையும் சுட்டிக்காட்டி ஏமாற்றம் அடைந்து, தூய்மையற்ற வாழ்க்கையை ஏற்று அவதிப்படாமல், தினம் தினம் இறைவனை மனதில் இருத்தி வழிபட்டு, தூய்மை பெற்று விளங்க முயற்சிக்க வேண்டும்.

ஆஸ்திக்யம் வளர கடவுளில் ஈர்ப்பு ஏற்படுவ தற்கு பல வழிகளைக் கையாளுவார்கள். அவற்றில் சில கூட்டுப்பிரார்த்தனை, கோயில் போன்றவை. எள்ளுக்குள் எண்ணெய் உண்டு. ஆனால், சும்மா இருந்தால் கிடைக்காது. அதை அரைத்தால்தான் கிடைக்கும். அதை கடவுள் செய்யமாட்டார். நாம்தான் முயற்சிக்க வேண்டும். இன்றைய நாளில் தென்படும் மாயைகளை நம்பி முயற்சியில் ஈடுபடாமல் இருந்தால், கடவுளின் கருணை கானல் நீராகிவிடும். சுயமுயற்சிதான் பலன் தரும்.

தங்கள் சிந்தனைக்கு ஒரு வார்த்தை...

துயரத்துக்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் மனம்தான் காரணம். அதில் படர்ந்திருக்கும் மாசுக்கள் தவறான சிந்தனையை உருவாக்கிவிடும். அவற்றை அகற்ற மனம் தூய்மை பெற வேண்டும். தூய்மையான

கடவுளின் நினைவு மனத் தூய்மையைப் பெற்றுத் தரும். அதற்கு உகந்த வகையில் மனதில் கடவுளை இருத்தி, அவரது நாமத்தை உச்சரித்து தூய்மையை ஏற்படுத்த வேண்டும். கடவுளின் பிரசாதம் அதை ஈட்டித்தராது. ஆகவே, சுணக்கமுறாமல் அனுதினமும் அவரை மனதில் ஆராதனை செய்ய நேரம் ஒதுக்கவேண்டும். இதை நடைமுறைப்படுத்தினால் ஏமாற்றம் இருக்காது.

பதில்கள் தொடரும்...
சேஷாத்ரிநாத சாஸ்திரிகள்

வாசகர்களே... ஆன்மிகம் சம்பந்தமான எல்லா சந்தேகங்களுக்கும் பதில் தருகிறார் சேஷாத்ரிநாத சாஸ்திரிகள். கேள்விகள் அனுப்பவேண்டிய முகவரி: 'கேள்வி பதில்', சக்தி விகடன், 757, அண்ணா சாலை, சென்னை-600 002.