Published:Updated:

ஸ்ரீரமண மகரிஷி

வெள்ளை மயில்...

ஸ்ரீரமண மகரிஷி

வெள்ளை மயில்...

Published:Updated:
ஸ்ரீரமண மகரிஷி
ஸ்ரீரமண மகரிஷி
ஸ்ரீரமண மகரிஷி

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

ஸ்ரீரமண மகரிஷி

'நினைவில் நிறைந்தவை’ என்று தலைப்பிட்ட அனுபவத் தொகுப்பை, ஸ்ரீமதி டி.ஆர்.கனகம்மாள் என்பவர் எழுதி, திருவண்ணாமலை ஸ்ரீரமணாஸ்ரமம் வெளியிட்டிருக்கிறது. பகவான் ஸ்ரீரமண மகரிஷி பற்றி மிக எளிய தமிழில், சுவையான அனுபவங்களை, தத்துவச் சுடர்களை இது தாங்கியிருக்கிறது.

இது, வாழ்க்கை வரலாறு போல அல்லாது, கனகம்மாள் தான் கண்ட மகரிஷியை, தன் நோக்கில் எழுதியிருக்கிறார். அதிலுள்ள உண்மைகள், நம் நெஞ்சுள் இறங்கிச் சிலிர்க்க வைக்கின்றன.

பிரமிள் என்பவர், சாது அப்பாத்துரை என்கிற ஈழத்து ஞானி பற்றி ஒரு புத்தகம் எழுதியிருக்கிறார். அதில், சாது அப்பாத்துரை பின்வருமாறு கூறுகிறார். 'சத்தியத்துக்கு வாழ்க்கை வரலாறு கிடையாது. ஒரு ஞானிக்கு வாழ்க்கை வரலாறு எழுதுவது மடத்தனம். அகந்தைக்குத்தான் பிறப்பும் இறப்பும் வரலாறும்! அகந்தையைத் துறந்தவர் பிறந்ததுமில்லை; வளர்ந்ததும் இல்லை; இறப்பதுமில்லை!’.

இதையட்டிய ஒரு விஷயம்... ஸ்ரீமதி கனகம்மாள் சொல்கிறார்:

ஒரு சாது, பகவான் ஸ்ரீரமணரிடம், ''ஆத்மா எங்கும் நிறைந்திருப்பதாக சொல்லப்படுகிறதே... அப்படியானால், அது இறந்துபோன சரீரத்திலும் இருக்குமா?'' என்று கேட்டார்.

''இந்தக் கேள்வி உனக்கு வந்ததா, அல்லது இறந்துபோன சரீரத்துக்கு வந்ததா?'' என்று பகவான் வினவினார்.

''எனக்குத்தான்'' என்றார் சாது.

''உமது தூக்கத்தில், 'நான் இருக்கிறேனா, இல்லையா?’ என்கிற சந்தேகம் உம்மைப் பற்றி வந்ததா? விழித்த பிறகுதானே 'நான் இருக்கிறேன்’ என்கிறீர். அதேபோல, இறந்துபோன சரீரத்திலும் ஆத்மா இருக்கத்தான் செய்யும்.

உண்மையை விசாரித்தறிந்தால், செத்துப் போன சரீரமுமில்லை; பிழைத்த சரீரமும் இல்லை. அசைவதை 'பிழைத்தது’ என்கிறோம். அசையாததை 'செத்தது’ என்கிறோம்.

நமது கனவில் செத்தவர்கள், சாகாதவர்கள் என இன்னும் பலவற்றைப் பார்க்கிறோம். விழித்து எழுந்ததும், அவை எதுவுமில்லை. அதுபோலவே வாழ்க்கை. இது ஒரு தூக்கம். ஒரு கனவு. உண்மையில் இங்கு எதுவுமில்லை.

'நான்’ என்கிற எழுச்சி இல்லாமல் போவதே மரணம். நான் என்கிற எழுச்சி முளைப்பதே பிறப்பு. இந்த எழுச்சி, ஓர் அகங்காரம். பிறப்பும் இறப்பும் இந்த அகங்காரத்துக்குதான்! இந்த 'நான்’ என்கிற எழுச்சி இருந்தபோதும், நீர் இருக்கிறீர்; இல்லாதபோதும், நீர் இருக்கிறீர். இந்த எழுச்சிக்கு நீர் மூலமேயன்றி, நீரே இந்த எழுச்சி இல்லை.

இந்த மூலத்தை அறிந்து, அறிவுடன் சாக வேண்டும். உடம்பின் மரணத்துக்கு முன்பே மரணம் பற்றிய தெளிவு வேண்டும். அப்படிச் செத்தவன் 'அகம்’, ஆத்மம்’, 'நான் ஆத்மா’ என்ற அறிவுடன் புரிந்த கணமே பிறக்கிறான். இது உடம்பின் பிறப்பல்ல. மனதின் விழிப்பு. இப்படி விழித்தவனுக்கு, இப்படி ஆத்மனாய்ப் பிறந்தவனுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இருக்காது. இறந்தது - உயிருள்ளது, இறப்பது - வாழ்வது என்ற பேதம் இருக்காது. 'நான் இன்னார்’ என்று அலட்டுகிறபோது, வந்தது வினை. அப்போதே கர்வமும், தொடர்ந்து 'நான் இன்னாரா’ என்கிற சந்தேகமும் வந்துவிடும்.''

மிக மிகக் கடினமான ஒரு சூட்சுமத்தை பகவான் ஸ்ரீரமணர், எளிய விதத்தில் புரிய வைக்கிறார். இது பற்றிய தெளிவு, வெறும் படிப்பில் வராது.

வேறொரு தருணம், வேறொரு அன்பர், பகவானி டம் பணிவாகப் பேசினார். ''இங்கு உள்ளவர்கள் பலர் உங்களை அணுகிக் கேள்விகள் கேட்டுத் தெளிந்து போகிறார்கள். எனக்கு எந்தக் கேள்வியும் கேட்கத் தெரியவில்லையே... நான் எப்படிக் கடைத்தேறுவேன்?'' என்று கவலைப்பட்டார்.

அதற்குப் பகவான், ''உனக்கு ஒன்றும் தெரியாது என்கிறாயே... அப்படிச் சொல்கிற நீ யார்? அதைத் தெரிந்துகொண்டால், எல்லாம் தெரிந்தவனாவாய். 'எனக்கு எல்லாம் தெரியும்’ என்கிறபோது, அகங்காரம் வளர்கிறது. இதற்கு, 'எதுவுமே தெரியவில்லை’ என்பது மேல் அல்லவா?'' என்று அன்போடு பேசினார்.

இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தில், ஆஸ்ரமத்துக்குப் புதிதாக வந்த ஒரு பெண்மணி, ''எனக்கு ஒரே ஒரு கோரிக்கை இருக்கிறது. கேட்கலாமா?'' என்று வினவ, ''என்ன கோரிக்கை?'' என்று கேட்டார் பகவான். அதற்கு அந்தப் பெண்மணி, ''மோட்சம் வேண்டும்'' என்றார்.

''ஓஹோ, அப்படியா!'' என்றார் பகவான்.

''ஆமாம். எனக்கு வேறு எந்த ஆசையும் இல்லை. மோட்சம் மட்டும் கொடுத்தால் போதும்'' என்றார் அந்தப் பெண்மணி. தொடர்ந்து, ''எப்போதாவது கொடுப்பேன் என்று சொல்லாது, இப்போதே கொடுக்க வேண்டும் சுவாமி! கொடுக்கிறீரா?'' என்று கேட்டார்.

''சரியாப் போச்சு!'' என்றார் பகவான். ''மோட்சம் கொடுத்தால் போதுமாம்; வேறொன்றும் வேண்டாமாம். இது என்ன மூட்டையா, முடிச்சா, கட்டிக் கொடுப் பதற்கு? எந்த ஆசையும் இல்லையாம். இது மட்டும் ஆசை இல்லையா? மனதில் உள்ள ஆசாபாசங்களை நீக்கிவிட்டால், மீதி இருப்பது மோட்சம்தானே! சாதனை செய்ய வேண்டும்'' என்றார் பகவான்.

பெண்மணிக்கு என்ன புரிந்ததோ... ஆனால், படிக்கிற நமக்கு ஒன்று புரிய வேண்டும். பகவான் ரமணர், தனியே பேருரைகள் நிகழ்த்தியதில்லை; அவர் வாழ்வே உபதேசம்தான்!

ஸ்ரீரமண மகரிஷி

ஆஸ்ரமத்தில், பரோடா மகாராணி கொடுத்த வெள்ளை மயில் ஒன்று இருந்தது. அது ஆஸ்ரமம் முழுவதும் சுதந்திரமாக வளைய வரும். பகவான் அருகே வந்து, அவரை ஆவலாகப் பார்க்கும். பகவானும் அதற்குப் பொரி கடலை போடச் சொல்லி, ஆர்வமாகப் பார்ப்பார்.

ஆஸ்ரமத்துக்கு வந்தவர்கள் யாரோ, தரையில் வெள்ளை மாவினால் வெள்ளை மயில் போல அழகாக கோலம் வரைந்திருந்தார்கள். நிஜ வெள்ளை மயில், பொரி கடலையை விட்டுவிட்டு, அந்த மாக்கோலத் தையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.

##~##
அது சலனமில்லாமல் கோலம் பார்ப்பதைக் கண்ட பகவான், 'என்ன, யாரோ போட்டிக்கு வந்துவிட்டார் களோ என்று பார்க்கிறாயா?’ என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டார். உடனே மயில், பொரி கடலையைக் கொத்தித் தின்ன ஆரம்பித்தது. அந்த நிஜ மயிலே திகைத்துப் போகும் அளவுக்குக் கோல மயில் தத்ரூபமாக இருந்தது.

பலரும், கோலம் போட்டவரைப் பாராட்டினார்கள். இந்த மாக் கோலத்தைப் பார்த்த பகவான், ''இந்த மாதிரி கலைஞர்களுக்கெல்லாம் ஆத்ம வித்தை மிகச் சுலபமாகக் கைவரும். ஏனெனில், அவர்கள் புத்தி நுட்பம் அத்தனை சூட்சுமமாய் இருக்கிறது. ஆனால், அவர்கள் அதற்குமேல் போக மாட்டார்களே!'' என்றார்.

''இன்று, இந்த மயில் பிரமிக்கும் அளவுக் குப் போட்ட கோலத்தை, நாளைக்கு இன்னொரு மயில் தோகை விரித்து ஆடும் அளவுக்குப் போட வேண்டும் என்றுதான் தோன்றும். புத்தி அதிலேயே ஈடுபடும். உள் முகமாகாது.

ஒரு சங்கீத வித்வானுக்கு, ரசிகர்கள் பாராட்டினால் போதாது. அதே திறமை உள்ள இன்னொரு சங்கீத வித்வான் பாராட்ட வேண்டும். அப்போதுதான் திருப்தி! இங்கே மயில் கோலத்தை மயிலே பாராட்டிவிட்டதல்லவா!

ஆதிசங்கரர் செருப்பு தைக்க உட்கார்ந் தார். அதே தொழிலை வழக்கமாகச் செய்பவர் போல, மூக்கில் ஊசியைத் தேய்த்துப் பசை உண்டாக்கினார். செருப்பு தைப்பவர், 'அடே’ என்று வியந்து விட்டார். இதுதான் கலையின் ரகசியம். தகுதியுள்ளோர் பாராட்ட, கிளர்ந்து எழும். அடுத்தது எப்படிப் பாராட்டு வாங்கலாம் என்று திட்டமிடும். இந்த சக்தி அமைதியாகி உள்ளே திரும்பினால், ஆத்ம லாபம்'' என்றார் பகவான்.

கலைஞர்கள் உயர்வானவர்கள் என்ப தையும், அவர்கள் சறுக்குகிற இடத்தையும், அதே நேரம் ஆத்மானுபவம் கொண்ட ஆதிசங்கரருக்கு எந்தக் கலையும் எளிதில் கைவந்ததையும் அழகாய் தொகுத்துக் குறிப்பிடுகிறார். கலை வியக்தியைவிட, ஆத்மானுபவமே சிறந்தது என்று சொல் லாது சொல்கிறார்.

இன்னொரு முறை, படித்தவனாய்த் தோன்றிய ஓர் இளைஞன், ஸ்ரீரமணரின் எதிரே வந்து அமர்ந்தான். கேள்வி கேட்க விரும்புவது போல், ஆவல் காட்டினான். கூட்டத்தின் மௌனம் கலைத்து, கேள்வி எழுப்பினான்.

''சுவாமி ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர், விவேகானந்தரைத் தொட்ட மாத்திரத்தில், சமாதியில் இருக்க வைத்தாரே... அதுபோல பகவானும் சமாதியில் இருக்க வைக்க முடியுமா?'' என்று கேட்டான்.

பகவான் பதிலேதும் கூறாது, மௌனமாய் இருந்தார். இளைஞனோ பதில் பெறும் எதிர்பார்ப்போடு இருந்தான்.

சிறிது நேரம் பொறுத்து,  பகவான் அந்த இளைஞனைப் பார்த்து, ''கேட்பது விவேகானந்தரோ?'' என்றார். அந்த இளைஞனால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஆர்வம் இழந்து, அந்த இடம் விட்டு நகர்ந்தான்.

யாருக்கும் தன் நிலை பற்றிய கவலையே இல்லை. தான் எல்லாம் உணர்ந்த பூரணன் என்ற நினைப்பு. தன்னைப் பற்றி விசாரிக்காது, பிறரை ஆராயத் தொடங்குதல் காரணம். இந்த ஆராய்ச்சிதான் சகல விபரீதங்களுக்கும் காரணமாகிறது.

'என்னடா, இவர் சோபாவில் அமர்க்களமாக உட்கார்ந்திருக்கிறாரே! இவரைச் சுற்றி இத்தனை பேர் இருக்கிறார்களே... இவர் பெருமை என்ன? நான் சொல்வதை இவர் செய்து காட்டுவாரா, பார்ப்போம்!’ என்பதே அந்த இளைஞனின் நோக்கம்.

'என்னை ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸரா என்று சோதிக்க விரும்பினானே தவிர, தான் விவேகானந்தரா என்று தெளிய முற்படவில்லை. ஏனென்றால், தனக்கு எல்லாத் தகுதியும் இருப்பதாக நினைப்பு. தான் யார் என்ற விசாரம் இருந்தால், இந்தக் கேள்வி வந்திருக்காது. ஒரே ஒரு விவேகானந்தரைத்தான் ராமகிருஷ்ண பரமஹம்ஸர் அப்படிச் சமாதியில் ஆழ்த்தினார் என்பது புரியவும் இல்லை.

மனம் பிறரை ஆராய்வதை விட்டுவிட்டுத் தன்னை ஆராய்ந்தால், எந்தக் கேள்வியும் எழாது. எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் சமாதானம் தன்னுள்ளேயே இருப்பது தெரியும்’ என்கிறார் பகவான்.

- தரிசிப்போம்...

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism