Published:Updated:

புதிய புராணம்! - பிரசாதமாக நினையுங்கள்!

புதிய புராணம்! - பிரசாதமாக நினையுங்கள்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
புதிய புராணம்! - பிரசாதமாக நினையுங்கள்!

சங்கர்பாபு - ஓவியம்: கார்த்திகேயன் மேடி

புதிய புராணம்! - பிரசாதமாக நினையுங்கள்!

சங்கர்பாபு - ஓவியம்: கார்த்திகேயன் மேடி

Published:Updated:
புதிய புராணம்! - பிரசாதமாக நினையுங்கள்!
பிரீமியம் ஸ்டோரி
புதிய புராணம்! - பிரசாதமாக நினையுங்கள்!

மீபத்தில் நான் கேரளாவில் கண்ணூரில் இருந்து சுமார் 20 கி.மீ தொலைவில் வலப் பட்டணம் ஆற்றின் கரையில், இயற்கை எழில் சூழ்ந்த பின்னணியில் அமைந்திருக்கும் பரசினி கடவு - முத்தப்பர் கோயிலுக்குச் சென்றிருந்தேன். இந்தக் கோயில் ‘தெய்யும்’ என்ற கேரள பாரம்பர்ய நடனத்துக்கும் பெயர் பெற்றது.    

புதிய புராணம்! - பிரசாதமாக நினையுங்கள்!

இந்தக் கோயிலில் இறைவன் தன்னைத் தரிசிக்கவரும் பக்தனுக்கு வழங்கும் பிரசாதம் தேநீர். இந்த ஆலயத்துக்கு வரும் பக்தர்கள் பிரசாதமாக வழங்கப்படும் பயறு மற்றும் தேநீரைப் பக்தி பரவசத்துடன் உண்பதைப் பார்க்கலாம்.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

வெள்ளிமலை முருகன் கோயிலில் பிரசாதமாக வழங்கும் கஞ்சியை நான் விரும்பிக் குடித்திருக் கிறேன். அம்மன் கோயில்களில் பிரசாதமாகக் கூழ் வழங்கப்படுவது தெரிந்த விஷயம்தான். ஒவ்வோர் ஆலயத்துக்கும் அந்த ஆலயத்துக்கே உரிய பிரத்யேக பிரசாத வகைகளும் இருக்கின்றன. கோயில்களில் வழங்கப்படும் அன்னதானத்தை உண்பவர்களும் அதைப் பெற்று உண்பதை பாக்கியமாக நினைப்பவர்களும் இருக்கவே செய்கிறார்கள்.

எந்த வகை பிரசாதமாக இருந்தாலும் பயபக்தியுடன் பெற்றுக்கொள்வார்கள். அதிலிருந்து சிறிதுகூட கீழே சிந்தாமல் இருக்கக் கூடுதல் கவனம் எடுத்துக்கொள்வார்கள். தங்களுக்கு வேண்டியவர்களுக்குத் தருவதற்காகச் சிரத்தையுடன் எடுத்துச்செல்வார்கள். வழங்குபவர்களுக்கு இணையான பயபக்தியுடன் பெற்றுக்கொள்வார்கள்.

நாம் வீட்டில் தயாரிக்கும் உணவுப் பொருள் களாகவே இருந்தாலும், கடவுளின் சந்நிதியில் வழங்கப்படுவதால் அவை பிரசாதமாகி விடுகின்றன. அதன் சுவையைக்கூட யாரும் பொருட்படுத்துவதில்லை. கடவுள் வழங்குவதாக நாம் நினைப்பதால், அது பிரசாதம்.

எனக்குப் பழக்கமான நண்பர் ஒருவர் எதற்கு வாயைத் திறந்தாலும், ‘நான்...நான்... நான்’தான்.

‘என்னோட கார்ல வந்து பாருங்க...’

‘என் வீட்டைக் கட்டும்போது மார்பிள்ஸ் வாங்க நான் ராஜஸ்தானுக்கே போயிட்டு வந்தேன் தெரியுமா...’

‘இந்தத் தெருவுலயே முதன்முதலா கார் வாங்கினது நான்தான்...’

- இப்படி, எடுத்ததற்கெல்லாம் எத்தனை ‘நான்’களை, 'எனது'களைப் பயன்படுத்த முடியுமா பயன்படுத்திவிடுவார்.

ஆனால், உண்மையில் நமக்கு வழங்கப்படும் எல்லாமே இறைவனின் பிரசாதங்கள் அல்லவா?

வாழ்க்கையில் நமக்குக் கிடைக்கும் வீடு, வசதி வாய்ப்புகள், உற்றார் உறவினர்கள், நாம் உண்ணும் உணவிலிருந்து பருகும் நீர் வரை எல்லாமே இறைவனின் பிரசாதங்கள்தான்.

இறைவன் நாம் சுவாசிக்கிற காற்றை ஒரு கணம் நிறுத்திவிட்டால், சில நிமிடங்கள் பூமியைத் திருப்பிச் சுற்றிவிட்டால், ஓரிரு நாள்கள் சூரிய ஒளியை நிறுத்திவிட்டால்..? நாம் நம்முடையது என்றும் நமக்கேயானது என்றும் நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் பொருள்களின் கதி என்ன ஆகும்? நமக்கான காற்றும், ஒளியும் போன்ற பஞ்சபூதங்களுமே இறைவனின் அருள் பிரசாதங்களே!

இந்த உண்மையை நாம் உணரும்போது, ‘நான்’ என்ற அகந்தையும் ‘என்னுடையது’  என்ற சுயநலமும் எப்படி வரும்?

கோயிலில் வழங்கப்படும் பிரசாதங்களைப் பெறும்போது நாம் எந்த உணர்வுடன் இருக்கிறோமோ அதேபோன்ற உணர்வுடன், வாழ்க்கையில் நமக்கு வழங்கப்படும் அனைத்தையும் கடவுளின் பிரசாதங்களாக நினைத்துப்பாருங்கள்.

கோயில்களில் பிரசாதங்களை மட்டும் வழங்கவில்லை; இது இறைவனின் பிரசாதம் என்ற உணர்வையும் சேர்த்தே வழங்குகிறார்கள். அதை உணரும்போது அந்த கணமே உங்கள் வாழ்க்கையே பிரசாதம்தான்!