Published:Updated:

ஞானப் பொக்கிஷம்! - 11

இளைஞர் சக்தி

ஞானப் பொக்கிஷம்! - 11

இளைஞர் சக்தி

Published:Updated:
ஞானப் பொக்கிஷம்! - 11
ஞானப் பொக்கிஷம்! - 11
##~##

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

நா
ம் எல்லோருமே எதை எதையோ துரத்திக்கொண்டு ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம். அது மட்டுமல்ல; அடுத்தவர்களையும் துரத்துகிறோம்.

''நேத்திக்கி ஒரு கத்தல் போட்டேன் பாரு... சுத்தி நின்ன அத்தன பேரும் தெறிச்சு ஓடிட்டானுக. அவனுக மூஞ்சிய நீ பாக்கலியே?!'' என்று அது குறித்துப் பெருமையாகத் தண்டோராவும் போடுவோம்.

நாம் பலரைத் துரத்துவதாகச் சொன்னாலும், உண்மையில் நாம் யாரையும் துரத்தவில்லை; எதையும் துரத்தவில்லை. நம்மைத்தான் ஒரு பதினைந்து விதமான விஷயங்கள் துரத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. அந்தப் பதினைந்தில் இருந்து நாம் தப்பவே முடியாது. ஒருவேளை, நம் சாமர்த்தியத்தால் அந்தப் பதினைந்தில் இருந்தும் தப்பிவிடுவதாக வைத்துக்கொண்டாலும், பதினாறாவதாகத் துரத்தும் ஒன்றில் இருந்து நாம் ஒருக்காலும் தப்ப முடியாது.

நம்மைத் துரத்தும் அந்தப் பதினைந்து என்னென்ன? பதினாறாவது எது? ஆச்சரியமான அந்தத் தகவல்களை சுப்பிரமணியம் என்பவர் கூறுகிறார். அவர் யார் என்பதைப் பார்க்கும் முன்பு, நம்மைத் துரத்துபவை எவை என்று பார்த்துவிடுவோம்.

மிகையும் துரத்த - அறிவில் மிகுந்தவர்கள், ஆற்றலில் மிகுந்தவர்கள், பணத்தில் மிகுந்தவர்கள், பதவியில் மிகுந்தவர்கள், வயதில் மிகுந்தவர்கள் எனப் பலரும் நம்மைத் துரத்துகிறார்கள். அது உண்மைதானே? அலுவலகத்திலும் வெளியிலும் நம்மைவிட மேம்பட்டவர்கள் நம்மைத் துரத்துகிறார்கள் என்பதுதானே அனுபவபூர்வமான உண்மை!

''அதெல்லாம் கிடையாது. எவனுக்கும் பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் எனக்குக் கிடையாது. என்னை எவனும் துரத்த முடியாது!'' என்கிறீர்களா? அப்படிப்பட்டவர்களையும் துரத்தக் கூடியது, அடுத்ததாக வருகிறது. அது...

வெம்பிணியும் துரத்த - கடுமையான நோய்கள் நம்மைக் கூறு போட்டுக் குடித்தனம் நடத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. நோய்களின் கொடுமை தாங்காமல் கோயில், குளம் முதல், தெருவோர நடைபாதைகளில் லேகியம் விற்பவர், மந்திரித்துக் கயிறு கட்டுபவர் வரை அனைவரையும் போய்ப் பார்த்து, நோய் நீங்க வேண்டுகிறோம். அடுத்து...

வெகுளியும் துரத்த - மருந்து, மாயங்களால் எல்லா நோய்களும் தீர்ந்துவிடுகின்றனவா என்ன? ''படுபாவிப் பய! காச வாங்கிட்டுக் கவுத்துட்டான்யா!'' என்று கோபப்படுகிறோம். கோபம் நம்மை துரத்துகிறது. நோயின் கொடுமை நம்மைத் துரத்துகிறது. இயல்பாகவே நோயாளிகளுக்குக் கோபம் அதிகமாக வரும். அதனால்தான், 'வெம்பிணியும் துரத்த’ என்பதைத் தொடர்ந்து, வெகுளியும் (சினமும்) துரத்த என்கிறது இந்தப் பாடல்.

சரி, இப்படிக் கோபத்தில் கொதித்தால், என்னாகும்? அது அடுத்து வருகிறது.

மிடியும் துரத்த - 'மிடி’ என்றால் தரித்திரம், வறுமை என்பது பொருள். ஏற்கெனவே நோய் தீர்வதற்காக மருத்துவரைப் போய்ப் பார்த்ததில் எக்ஸ்ரே, ஸ்கேன், அந்த டெஸ்ட், இந்த டெஸ்ட் என்று கையில் இருந்த காசெல்லாம் போய்விட்டது. பிறகு வறுமை துரத்தாமல் வரலட்சுமியா துரத்துவாள்?

இவ்வளவு நேரம் சொன்னவற்றில் இருந்து தப்பினாலும் தப்பிவிடலாம். அடுத்ததாக உள்ள துரத்தலில் இருந்து யாரும் தப்பவே முடியாது. அது...

நரைதிரையும் துரத்த - முடி நரைத்துப் போகிறது. திரை போட்டதைப் போலப் பார்வையும் மெள்ள மெள்ள மங்கிவிடுகிறது. அப்புறம் என்ன? வேதனைதான்!

மிகு வேதனைகளும் துரத்த - தலை நரைத்து, பார்வை மங்கிவிட்டதை யாராவது சுட்டிக்காட்டினால்கூட வேதனையாக இருக்கிறது. அட... அடுத்தவர்களை விடுங்கள்! நான்கு முடிகள் நரைத்து, பார்வை மங்கத் தொடங்கியதும், நமக்கே வேதனையாக இருக்கிறதே! இந்த வேதனையின் விளைவு....

ஞானப் பொக்கிஷம்! - 11

பகையும் துரத்த - ரத்தம் சூடாக, இளமையாக இருந்தபோது எத்தனை பேரைப் பகைத்துக் கொண்டிருப்போம்! அந்தப் பகை யெல்லாம் இப்போது நரைதிரை விழுந்ததும் துரத்தாதா? ''ரத்தத் திமிர்ல, வாலிப முறுக்கில் என்ன ஆட்டம் ஆடினே? இனிமேலாவது உன் ஆட்டத்தை நிறுத்திக்க!'' என்பார்கள். நம்முடைய இயலாமையைத் தெரிந்து கொண்டு பகைவர்கள் துரத்துவார்கள். இப்படிப்பட்ட நிலையில்...

வஞ்சனையும் துரத்த - நம்முடைய ஆத்திரம், அவசரம், இயலாமை போன்றவற்றைத் தெரிந்துகொண்டு, வஞ்சகமாக நம்மை ஏமாற்றுவார்கள். அவர்களிடமிருந்து தப்பிப்பது கடினம். அடுத்தது...

பசி துரத்த - பாவம், புண்ணியம், வாழ்த்து, வஞ்சனை என்பதெல்லாம் வயிற்றுக்குத் தெரியுமா? வயிறு காலியானால், பசி... பசி... என்று அது துரத்தும்! அதன் பிறகு வேறு வினையே வேண்டாம்.

பாவம் துரத்த - பசி வந்திடப் பத்தும் பறந்து போகும் என்பார்கள். பசி துரத்தும்போது, பாவமாவது ஒன்றாவது! விசுவாமித்திர முனிவரே பசியின் கொடுமை தாளாமல் நாய் மாமிசத்தைத் திருடிய பாவத்தைச் செய்திருக்கிறார் என்றால், நாமெல்லாம் எந்த மூலை? அடுத்தது...

பதிமோகம் துரத்த - இவ்வளவு துரத்தல்களுக்கு நடுவிலும், புத்தி இப்படித்தான் நினைக்கும்... ''சே! இந்நேரம் ஏதாவது ஓர் உயர்ந்த பதவியில் இருந்தேன்னு வெச்சுக்க... அத்தனைப் பிரச்னையும் ஓடிப் போயிருக்கும்!'' பதவி ஆசை துரத்த, பதவியைப் பிடிப்பதற்காக என்னென்னவோ செய்வோம்.

பல காரியமும் துரத்த - ஆமாம். பதவியைப் பிடிக்க அல்லது ஏற்கெனவே பதவியில் இருந்தால் அது கை நழுவிப் போகாமல் இருக்க எதை வேண்டுமானாலும் செய்வோம்.

அப்புறம் என்ன...? நம் செயல்களைக் கண்டு எல்லோரும் சிரிப்பார்கள். அது - நகையும் துரத்த!

இவ்வளவும் போதாது என்று ஊழ்வினை வேறு நம்மைத் துரத்துகிறது. நாமொன்று நினைக்க, வேறொன்று நடக்கிறது.

அப்போது, 'இவ்வளவு பாடுபடுகிறோமே! எனக்கு மட்டும் ஏன் இப்படி நடக்குது!’ என்று புலம்புவோம். அதற்காக கடிகாரம் நிற்குமா என்ன? காலம் அதுபாட்டுக்கு ஓடிக் கொண்டிருக்கும். நாள், வாரம், மாதம், வருடம் என ஓடியே போய்விடும். 'இவ்வளவு நாள் என்ன செய்தோம்?’ என்று திரும்பிப் பார்த்தால்... ஒன்றுமில்லை. பூஜ்யம்! காலம் நம்மைத் துரத்திக் கொண்டிருக்கிறது. அது - நாளும் துரத்த!

அடடா! காலம் போய்விட்டது; இனியும் விடக்கூடாது என்று ஓடி ஓடி, நாக்கு வறண்டு போகிறது; கால்கள் தளர்ந்து போகின்றன. நா வறண்டு ஓடி கால் தளர்ந்திடும்!

இப்படிப்பட்ட நிலையில் விரக்தியின் உச்சகட்டமாக, 'இவ்வளவு துரத்தல்களில் சிக்கி ஏற்கெனவே இறந்துவிட்ட நிலையில் இருக்கும் என்னை எமனும் துரத்துவானோ? என்னைத் துரத்துவதால் அவனுக்கு என்ன லாபம்?’ என்று கேள்வியோடு முடிகிறது பாடல். அது - நமனும் துரத்துவானோ?

இந்தக் கேள்வியை, திருக்கடவூரில் இருக்கும் அன்னை அபிராமியிடம் கேட்டு முறையிடுகிறார் சுப்பிரமணியம் என்கிற அந்த பக்தர்.

'எமனும் துரத்துவானா என்ன?’ என்று ஏன் அபிராமி அன்னையிடம் கேட்க வேண்டும்?

அனைவரது உயிரையும் பறிக்கும் எமனின் உயிரையே பறித்த தலம் திருக்கடவூர். சிவபெருமான் தன் இடது காலால் உதைத்து எமனை வீழ்த்தியது இங்குதான். அப்படியெனில், எமனை உதைத்து சம்ஹாரம் செய்த சிவபெருமானிடம் அல்லவா முறையிட வேண்டும்! அபிராமி அன்னையிடம் ஏன் முறையிட்டார்?

இங்கே ஒரு நுணுக்கமான தகவல்... சிவபெருமான் எமனை உதைத்து சம்ஹாரம் செய்தது இடது காலால்தானே? சிவபெருமானின் இடப் பக்கம் இருப்பவள் சக்திதேவி. ஆகையால், எமனை உதைத்து வீழ்த்தியது அபிராமி அன்னையின் திருவடி! அதனால்தான் அபிராமி அன்னையிடம் முறையிடுகிறார்.

'எம பயத்தில் இருந்துகூடக் காப்பாற்றும் அபிராமி அன்னையே! என்னைத் துரத்தக்கூடிய அனைத்திலிருந்தும் என்னைக் காப்பாற்று!’ என வேண்டுவ தாகப் பாடல் அமைந்துள்ளது.

இந்தப் பாடலை எழுதிய சுப்பிரமணியம்தான் அபிராமிபட்டர். அவர் எழுதிய 'அபிராமி அந்தாதி’ மட்டும்தான் நம்மிடையே பரவியிருக்கிறதே தவிர, அவர் பாடிய அபிராமியம்மை பதிகம் 1 மற்றும் 2 பகுதிகள், அமிர்தகடேச்வரர் பதிகம், கால சம்ஹார மூர்த்தி பதிகம் போன்றவை நமக்குத் தெரியாமலே போய்விட்டன. இப்போது நாம் பார்த்த பாடல் அபிராமிபட்டர் அருளிய 'அபிராமியம்மை பதிகம் 1’-ல் பத்தாவது பாடலாக அமைந்துள்ளது.

அந்தப் பாடல் வரிகள்...

மிகையுந் துரத்தவெம் பிணியுந் துரத்த
வெகுளி யானதுந் துரத்த
மிடியுந் துரத்தநரை திரையும் துரத்தமிகு
வேதனை களுந்து ரத்தப்
பகையுந் துரத்தவஞ் சனையுந் துரத்தப்
பசியென் பதுந்து ரத்தப்
பாவந் துரத்த பதிமோகந் துரத்தப்
பலகா ர்யமுந் துரத்த
நகையுந் துரத்தஊழ் வினையுந் துரத்தஎன்
நாளுந் துரத்த வெகுவாய்
நாவரண் டோடிகால் தளர்ந்திடும் என்னைஅந்
நமனுந் துரத்து வானோ?
அகிலஉல கங்கட்கும் ஆதார தெய்வமே!
ஆதிகட வூரின் வாழ்வே!
அமுதீசர் ஒருபாகம் அகலாத சுகபாணி!
அருள்வாமி; அபிராமியே!
அன்னை அருளால் அல்லல்கள் தீரட்டும்!

(இன்னும் அள்ளுவோம்...)