Published:Updated:

சித்தம்... சிவம்... சாகசம்! - 26

சித்தம் அறிவோம்...இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்

சித்தம்... சிவம்... சாகசம்! - 26

சித்தம் அறிவோம்...இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்

Published:Updated:
சித்தம்... சிவம்... சாகசம்! - 26
##~##

கோயில் பள்ளி யேதடா குறித்து நின்ற தேதடா
வாயினால் தொழுதுநின்ற மந்திரங்க ளேதடா
ஞானமான பள்ளியில் நன்மையாய் வணங்கினால்
காயமான பள்ளியில் காணலா மிறையையே

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

- சிவவாக்கியர் 

வரவர் பாவங்களால் அவரவர்களும் கஷ்டப்படுகிறார்கள் என்று ஈசன் கூறியதால், மேலும் அதிர்ச்சியானாள் பார்வதிதேவி. ''பாவமா..? அதைப் போக்கத்தான் கங்கையை பாயச் செய்துள்ளீர்களே? அதில்தான் நாள்தோறும் ஆயிரக்கணக்கில் மக்கள் நீராடிக்கொண்டு இருக்கிறார்களே! அதில் நீராடினால்தான் பாவமெல்லாம் போய் புண்ணியராகி விடுவரே! அப்படி இருக்க, பாவிகள் எப்படி பூவுலகில் அதிகரிக்க முடியும்? ஒருவேளை... என் சக்களத்தியான கங்கை தன் கடமையைச் சரியாகச் செய்யாமல் எனக்கென்ன என்று கிடக்கிறாளோ?'' என்று கேட்டாள்.

பார்வதிதேவியின் கேள்வியைக் கேட்டு நகைத்தார் சிவபெருமான்.

''இப்படி நீங்கள் சிரிப்பதற்கு என்ன பொருள்..? நுட்பமாய் ஏதோ எனக்குப் புரிய வில்லை என்பதுதானே?'' - பார்வதி மெல்லிய கோபம் தொனிக்கக் கேட்டாள்.

''சக்தி, உனக்கா புரியாது? உனக்கு இதற்கான விடை தெரிந்திருந்தும், தெரியாதது போல என்னிடம் வினவுகிறாய்...'' என்றார் பரமன்.

''விடை எதுவாக இருந்தாலும், அதை நாம் சோதித்தே உணரலாமே?''

''எப்படி சோதித்து உணரலாம் என்கிறாய்?''

''உடனே என்னோடு புறப்படுங்கள் காசியம்பதிக்கு..!''

''உத்தரவு!''

சித்தம்... சிவம்... சாகசம்! - 26

பரமனும் பார்வதியும் அடுத்த நொடியே காசியம்பதியின் கங்கைக் கரையோரம் ஒரு மரத்தடியில், நலிந்த வயோதிகத் தம்பதியராகக் காட்சியளித்தனர். பரமனால் நிற்கக்கூட முடியவில்லை. கட்டைவிரல் நுனியில் நின்று ஆனந்த தாண்டவம் ஆடமுடிந்தவர், ஒரு திருவிளையாடலுக்காகத் தம்மை அப்படி ஆக்கிக்கொண்டுவிட்டார்.

உடம்பெல்லாம் நடுக்கம். வாயிலில் எச்சில் ஒழுக்கு (அதுதான் அமுதம் என்று எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?). அருகில் நின்றிருக்கும் பார்வதியிடமும் நல்ல நடுக்கம். அவர்கள் எதிரில், கங்கை நோக்கிப் போவோரும் வருவோருமாக பலப் பலர். பார்வதி அவர் களைப் பார்த்து ஈனசுரத்தில் கெஞ்சலானாள்...

''புண்ணியவான்களே! சற்று நின்று எனக்கு உதவுங்கள். என் கணவரால் ஒரு அடிகூட எடுத்துவைக்க முடியவில்லை. அவரை யாராவது சுமந்துவந்து கங்கைக்கரையில் விட்டுவிடுங்கள். நான் எப்படியாவது நடந்து வந்துவிடுகிறேன். இதனை இலவசமாகச் செய்யவேண்டாம். நான் அதற்குச் சுமைகூலியாக நூறு பொன் தருகிறேன்'' என்றாள்.

நூறு பொன் என்றதும், பலர் வேகமாய் முன்வந்தனர். அப்படி வந்தவர்களிடம் பொன் மூட்டையைக் காட்டியவள், 'உங்களிடம் இன்னொரு முக்கிய விஷயத்தையும் கூற வேண்டும்' என்றாள். தொடர்ந்து, 'இவரை யார் தீண்டினாலும், இவர் செய்த பாவங்கள் அனைத்தும் தீண்டுபவரைச் சேர்ந்துவிடும். இப்படி ஒரு வரத்தை இவர் பெற்றிருக்கிறார். இதை நான் மறைத்துப் பாவம் செய்ய விரும்பவில்லை' என்றாள்.

அதைக் கேட்ட விநாடியே, நெருங்கி வந்தவர்கள் முகங்கள் இருண்டன. 'நீ நூறு பொன் தருவதாகக் கூறும்போதே நினைத்தேன்... இப்படி இடக்கு முடக்காக ஏதாவது இருக்கும் என்று..!’ என்றான் ஒருவன்.

'நான் செய்த பாவத்தையே என்னால் சுமக்கமுடியவில்லை இதில், இந்தக் கிழவனின் பாவம் வேறா?’ என்று கேட்டு, நடையைக் கட்டினான் இன்னொருவன்.

'இந்தக் கிழவனால் இவ்வளவு தூரம் வர முடிந்தும், கங்கையை அடைய முடியவில்லை என்றால், நிச்சயம் இவன் பெரும் பாவியாகத்தான் இருக்க வேண்டும். ஆளை விடு தாயே..!’ என்று ஓட்டம் பிடித்தான் மூன்றாமவன்.

இப்படி ஆளுக்கு ஆள் கேலியும் கிண்டலும் செய்துவிட்டு ஓட்டம் பிடித்தனரே தவிர, ஒருவர்கூட பரமனைச் சுமக்க முன்வரவில்லை.

மாலை வேளை வந்துவிட்டது. இரவு வரப் போகிறது. அதற்குள் கங்கையில் நீராடுவதே புண்ணியம். இரவில் நதிகளில் மனிதர்கள் நீராட சாஸ்திரம் அனுமதிப்பதில்லை. அதிலும் நள்ளிரவு நேரம் தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள் முதலானவர்களுக்கான காலம். அதிகாலையில் இருந்து மனிதர்கள் திரும்பவும் நீராடலாம்.

பார்வதி தவிக்க ஆரம்பித்தாள். பரமன் அந்தக் கிழட்டு நடுக்கத் திலும், 'இந்த மனிதர்களுக்குத்தான் பாவம் என்றால் எவ்வளவு பயம்?' என்று கிண்டலாகக் கேட்டார்.

'இப்படி அச்சமும் சுயநலமும் இருந்தால், அங்கே எப்படி க்ஷேம நலன்கள் இருக்க முடியும்' என்று பார்வதியும் திருப்பிக் கேட்டாள்.

''நம் திருவிளையாட்டால் ஒரு பயனும் ஏற்படப் போவதில்லை என்றே தோன்றுகிறது. நீ என்ன நினைக்கிறாய்?'

'இல்லை; எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கிறது' என்றாள் பார்வதி.

அவள் நம்பிக்கைக்கு ஏற்ப ஒருவன் வந்தான். பார்வதிக்கு உதவவும் தயாரானான். பாவம் பற்றிக்கொள்ளும் என்றாள்.

''அதனால் என்ன?'' என்று அவன் திருப்பிக்கேட்டான். ''அதனால் என்னவா? பாவம் போக்கவே கங்கைப் புலத்துக்கு நீ வந்திருக்கிறாய். போக்க வந்த இடத்தில் இவர் பாவத்தையும் சேர்த் துக் கொள்வதை எண்ணி அச்சமடையவில்லையா?'

''எதற்கம்மா அச்சம்? என் பாவம், இவர் பாவம், அவ்வளவு ஏன்... உங்கள் பாவம், இந்த ஊரின் பாவம் என எல்லாமே என்னைச் சேரட்டும். அதை எல்லாம்தான் கங்கா மாதா போக்கிவிடுவாளே?'

''ஓ... கங்கை அத்தனை சக்தி வாய்ந்தவளா?''

''இது என்னம்மா கேள்வி... நம்பிக்கை இல்லாமலா நீங்கள் கங்கையில் நீராட வந்துள்ளீர்கள்?''

அவனிடம் பார்வதியும் பரமனும் அதற்கு மேல் விவாதிக்கவில்லை. தங்கள் திவ்ய சொரூபத்தைக் காண்பித்து, அங்கேயே அவனுக்கு முக்தியும் அளித்தனர்.

பின், பரமன் பார்வதியைப் பார்த்தார். பார்வதிக்கும் புரிந்தது.

''அப்படி பார்க்காதீர்கள். இன்று முழுக்க ஆயிரம் பேராவது நீராடச் சென்றிருப்பார்கள். ஒருவன் மட்டும் தான், கங்கையில் மூழ்கினால் தன் பாவம் நிச்சயம் நீங்கும் என்று உறுதியாக நம்பினான். ஆயிரத்தில் ஒருவனுக்குத்தான் நம்பிக்கை இருக்கிறது. மற்றவர்களின் பாவங்கள் ஏன் நீங்கவில்லை என்பதற்குக் காரணம் புரிந்து விட்டது' என்றாள் பார்வதி.

''சரியாகச் சொன்னாய். நம்பிக்கை முக்கியம். மூடிய பாத்திரம் எத்தனை ஆழமான கடலில் விழுந்தாலும், அதனுள் ஒரு துளி நீர்கூடச் செல்லாது. ஆனால், கரை மேல் கிடக்கும் கிளிஞ்சல் திறந்திருப்பதால் தன் உட்குழிவுக்குள் நீரை வாங்கிக்கொள்ளும். செயலைவிட, அதனுள் இருக்கும் நோக்கமே பெரிது. உன் மாயா சக்தியே மனிதர்களை இப்படி நம்பியும் நம்பாமலும் ஆட்டிப் படைக்கிறது'' என்ற பரமனைச் சற்று கோபமாகப் பார்த்த பார்வதி, 'குறை சொல்வதில் நீங்களும் மனிதர்களை விஞ்சிவிடுவீர்கள்போல் தெரிகிறதே..!' என்று சிடுசிடுத்தாள். 'எல்லாம் பூவுலகில் கால்பட்ட தோஷம்!' என்று சிரித்தார் பரமன்.

இந்த கதை, நம்பிக்கை என்பது எப்படிப்பட்டது என்பதைத் திட்டமாய் விளக்கி விடுகிறது. கங்கையின் பின்புலத்தில் இது போலப் பல கதைகள் உண்டு.

இப்படிப்பட்ட கங்கை, சிவவாக்கியரிடமும் விளையாடுகிறது. அது எப்படி என்று இனி பார்ப்போம்.

சித்தம்... சிவம்... சாகசம்! - 26

காடு மேடெல்லாம் நடந்து காசியம்பதியை அடைந்த சிவவாக்கியருக்கு நல்ல பசி எடுத்தது. அதற்குத் தோதாக, ஒருவர் புண்ணியம் வேண்டி அன்னதானம் செய்து கொண்டிருந்தார். சிவவாக்கியருக்கும் அதனால் உணவு கிடைத்தது. நல்ல சுவையான உணவு. உண்டு முடித்து, அப்பாடா என்று இளைப்பாறினார். அவருக்கு உணவிட்ட அந்தப் புண்ணியவானின் அன்னதானம் தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது. வருகின்றவர்கள் எல்லாம் உண்டனர். ஆனால், ஒரு செருப்பு தைக்கும் மனிதன் மட்டும் செருப்பு தைத்தபடியே இருந்தான்; அன்னதானத்தை ஏரெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. அது சிவவாக்கியரை ஆச்சரியப்படுத்தியது. அப்படியே ஓரமாக உள்ள ஒரு மண்டபத்திலேயே அவனும் தங்கிவிட, சிவவாக்கியரும் அங்கேயே ஓர் ஓரமாகப் படுத்துவிட்டார்.

நாட்கள் கழிந்தன. அந்த மனிதன், உணவு என்கிற ஒன்றைப் பற்றிய கவலையே இல்லாதவனாய் தன் கடமையில் கண்ணாக இருந்தது சிவவாக்கியரைச் சிந்திக்க வைத்தது. அதை அவனிடமே கேட்டும்விட்டார்.

''ஐயா! நான் தினமும் உங்களைக் கவனிக் கிறேன். நீங்கள் எதையும் சாப்பிடுவதே இல்லை. எப்படி உங்களால் பசியின்றிச் செயல்பட முடிகிறது?''

''அதைத் தெரிந்துகொண்டு நீ என்ன செய்யப்போகிறாய்?''

''என்னையும் இந்தப் பசி ஆட்டிப் படைக்கிறது. உணவுக்காகப் பிறரிடம் கையேந் துவது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. உழைத்து உண்பது என்பதும் எனக்கு வாழ்க்கைப் பற்றை வளர்க்கும் வழியாகவே தெரிகிறது. நான் எனக்குள் இருக்கும் ஈசனைப் பார்த்து விட்டவன். ஆனாலும், பசியை வெல்ல மட்டும் என்னால் முடியவில்லை. உங்களைப் பார்த்தால், அதை வென்றுவிட்டவர்போலத் தெரிகிறது...''

சிவவாக்கியர் பேசியதைக் கேட்டுச் செருப்பு தைப்பவன் சிரித்தான்.

''என் பேச்சு உங்களுக்குச் சிரிப்பாக இருக் கிறதா?'' என்றார் சிவவாக்கியர்.

''ஆமப்பா... உனக்குள்ளே ஈசனைப் பார்த்து விட்டதாகக் கூறினாய். அப்படியென்றால், நீயே ஈசன் என்றாகிறது. ஈசனாகவே முடிந்த உன்னால் அன்னமய கோசமான உடம்பை ஜெயிக்க முடியவில்லை எனும்போது, எப்படிச் சிரிக்காமல் இருக்க முடியும்?''

''நான் சொல்வது உண்மை. என்னுள் அந்த ஈசன் இருக்கிறான். உங்களுக்குள்ளும் இருக்கிறான். ஆனால், அதை உணராமல் எல்லோரும் அவனைப் புறத்தில் தேடுகின்றனர்.''

சிவவாக்கியரின் பதிலுக்கு மீண்டும்  சிரித்தான் அவன்.

''அப்படிச் சிரிக்காதீர்கள்..!''

''இது கேலிச் சிரிப்பல்ல அப்பனே! உனது அறியாமையை எண்ணியே சிரிக்கிறேன். உலகுக்கே படியளக்கும் ஈசனுக்குக் கூடவா பசிக்கிறது?''

அவன் அப்படிக் கேட்டது, பொட்டில் அடித்தாற்போல் இருந்தது சிவவாக்கியருக்கு.

''புரிகிறது. நான் என்னையே ஈசன் என்றதால், எனக்கு எப்படிப் பசிக்கும் என்று கேட்கிறீர்?''

''ஆமாம். ஒன்று... நீ உன்னை ஈசன் என்று உணர்ந்தது பிழையாக இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால், பசிக்கிறது என்று சொல்லு வது பொய்யாக இருக்க வேண்டும். உண்மை யைச் சொல்லப்போனால், நீ இன்னும் முழுமையாகப் பக்குவப்படவில்லை.''

''அதை ஒப்புக் கொள்கிறேன். பக்குவம் பெறவே இந்தக் காசியம்பதிக்கு வந்தேன்.''

''வந்த நீ, கங்கையில் நீராடி உன் பாவத்தைப் போக்கிக்கொண்டாயா?''

''நான் பாவி என்று கருதினால் அல்லவா அப்படிச் செய்ய வேண்டும்?''

''புண்ணியவான் என்றால் பசிக்கக்கூடாதே..?''

''உண்மைதான். பசியாதிருக்க என்ன வழி?''

''பிராணமய கோசமான உடம்பை மனோமய கோசமாக்கி, பின்பு அதை ஆனந்தமய கோசமாக்கிக் கொள்வதுதான் வழி!''

''அது எப்படி?''

''உணவைத் துச்சமாகக் கருது. அதன் வழியாகத்தான் கோள்கள் மனிதர்களை ஆட்டிப் படைக்கின்றன.''

''உண்மையாகவா?''

''ஈசனா இப்படி கேட்பது?''

''மன்னிக்கவேண்டும். நான் அவசரப்பட்டு விட்டேன். எனக்கு குருவாக இருந்து, எது ஆனந்தமய கோசம் என்று புரியவையுங்கள்.''

''அது அவ்வளவு சுலபமல்ல. நீ பசியோடு மோதி, வைராக்கியத்தோடு அதை வெல்ல வேண்டும்.''

''உணவில்லாவிட்டால் உடம்பு எப்படி இயங்கும்?''

''நீரிலும் காற்றிலும் உள்ள பிராண சக்தியை உட்கொள்ளப் பழகிவிட்டால், மண்ணில் விளைவதை உண்ணத் தோன்றாது.''

''அது எப்படி?''

செருப்பு தைப்பவன் இன்னும் விளக்கமாக பேச ஆரம்பித்தான்.

- சிலிர்ப்போம்...