Published:Updated:

எல்லை சாமிகள்!

எல்லை சாமிகள்!

எல்லை சாமிகள்!

எல்லை சாமிகள்!

Published:Updated:
மண் மணக்கும் தொடர்
எல்லை சாமிகள்! - 61
எல்லை சாமிகள்!

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

எல்லை சாமிகள்!
எல்லை சாமிகள்!

ருப்பருக்கும் ஐயனாருக்கும் பூஜை போடும் பூசாரிகளுக்கு, கரடிகள் வழித்துணை யாக வந்த கதை தெரியுமா? மதுரைக்கு அருகில் உள்ள கீழக்கு யில்குடி என்ற ஊரில்தான் இந்த அதிசயம் நடந்தது!

மதுரை- தேனி பாதையில் சுமார் 10 கி.மீ. தூரத்தில் உள்ளது நாகமலை புதுக்கோட்டை. இங்கிருந்து தெற்கே பிரியும் சாலையில், சுமார் 2 கி.மீ. தொலைவில் இருக்கிறது ‘சமணர் மலை ஐயனார்- கருப்பண்ணசாமி கோயில்.’ கீழக்குயில்குடி மற்றும் வடிவேல்கரை ஆகிய கிராமங்களின் எல்லையில், தாமரைத் தடாகக் கரையில் அமைந்துள்ள இந்தக் கோயிலுக்குப் பின்புறம் வானளாவி நிற்கிறது சமணர் மலை. இதன் அடிவாரத்தில் சமணர் குகைகளும், கல்வெட்டுகளும் தென்படுகின்றன.

முற்காலத்தில் சமணர் மலை அடிவாரத்தில், ஐயனார் ஆலயம் மட்டுமே இருந்தது. பின்னாளில் இவருக்குக் காவல் தெய்வமாக வந்த கருப்பண்ணசாமி, அப்போது மலை உச்சியில் கோயில் கொண்டிருந்தார். வெள்ளைக்காரர்கள் ஆட்சி செய்த காலம் அது. மதுரையை நிர்வகித்த துரைமார்கள், தினமும் மீனாட்சியம்மன் கோயிலைச் சுற்றி குதிரையில் பவனி வருவது வழக்கம். அப்போது அவர்கள், கோயில் வாசலில் பணிவு- பக்தி இல்லாமல் அட்டூழியம் செய்தார்கள். இதனால் சினம் கொண்டார் சமணர் மலை கருப்பு. ஒரு நாள் மதுரை வடக்கு கோபுர வாசலருகே, துரை மற்றும் அவரின் சிப்பாய்கள் பவனி வந்த குதிரைகளின் காலை இடறி விட்டு, கருப்பு அவர்களைக் கீழே தள்ளி விட்டார். அவர்கள் இதை ஓர் யதார்த்த நிகழ்வாக எடுத்துக் கொண்டனர். ஆனால், அடுத்தடுத்த நாட்களும் இதே சம்பவம் தொடரவே... அவர்கள் கலவரம் அடைந்தனர். ‘‘இதெல்லாம் சமணர் மலையில நிக்கிற கருப்புவோட வேலை!’’ என்று வெள்ளைக்கார அதிகாரிகளிடம் குறி சொல்பவர்கள் சிலர் சொன்னார்கள்.

எல்லை சாமிகள்!

உடனே தொலைநோக்கியுடன் கிளம்பிய துரைமார்கள், சமணர் மலையில் உள்ள கருப்பண்ணசாமியின் இருப்பிடத்தைக் கண்டுபிடித்தனர். தங்களுக்கு பாதகம் செய்த கருப்பண்ணசாமி சிலையை இடிக்கும்படி சிப்பாய்களுக்குக் கட்டளையிட்டனர். அப்போது கிராமத்து சனங்கள் துரைமார் களிடம், ‘‘இந்த ஊரைக் காக்கும் கருப்பர் சிலையை இடிக்க வேண்டாம். அதை மலையடிவாரத்தில் கொண்டு வந்து வைத்து விட்டால், கருப்பரின் உக்கிரம் தணிந்து விடும்!’’ என்றனர். அதற்கு துரைமார்கள் ஒப்புக் கொண்டனர். அதன்படி வேளார் (குயவர்)கள் மந்திரம் ஓத, மலை உச்சியிலிருந்த கருப்பண்ண சாமியை கயிறு கட்டிக் கீழே இறக்கினார்கள். கருப்பரை கீழே இறக்க உதவியவர்களுக்குச் சன்மானமாக, துரை மார்கள் விவசாய நிலங்களை மான்யமாகக் கொடுத்தனர். அதன் பிறகு ஐயனார் கோயிலுக்குள் கருப்பரை வடக்கு நோக்கிப் பிரதிஷ்டை செய்தார்கள்.

எல்லை சாமிகள்!
எல்லை சாமிகள்!

கீழக்குயில்குடியும், வடிவேல்கரையும் வைகை ஆற்றின் விளிம்பில் இருந்தாலும், வைகைத் தண்ணீரால் இந்த கிராமங்களுக்கு வளமெதுவும் கிடையாது. ஒரு முறை இந்தப் பகுதியில் பஞ்சம் தலை விரித்தாடியது. இந்தக் கிராமங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் பஞ்சம் பிழைக்க நாலா திசைகளுக்கும் போனார்கள். அவர்களுள் சிலர், மேற்கே கருமாத்தூர் சென்று, அங்கிருந்த மூணுசாமி கோயிலுக்குப் பூசாரிகளாக விளங்கினர். சுமார் பத்து அல்லது இருபது வருடங்கள் கழித்து, பஞ்சம் நீங்கி ஊர் செழித்தது. எனவே, கருமாத்தூரை விட்டுச் சொந்த ஊருக்குக் கிளம்பினர் இந்த பூசாரிகள். அப்போது மூணுசாமி கோயிலில் இருந்த விருமப்பசாமியும், காசிமாயனும் இவர்களைத் தடுத்தனர். வேறு வழி இல்லாமல், மூணுசாமி கோயிலில் இருந்து பிடிமண்ணை எடுத்துக் கொண்டு தங்களது ஊருக்கு வந்து சேர்ந்தனர் பூசாரிகள். அங்கு கருப்பண்ணசாமிக்குப் பக்கத்தில் விருமனுக்கும், காசிமாயனுக்கும் சிலை வைத்து வழிபட ஆரம்பித்தனர். இவர்களுக்குத் துணை தெய்வங்களாக கழுவநாதன், கருப்பாயி அம்மாள், இருளப்பன், சங்கிலி கருப்பண்ணசாமி, சோணைச்சாமி, வீரபத்திரசாமி ஆகிய தெய்வங்களின் சிலைகளையும் பிரதிஷ்டை செய்தனர். மலை உச்சியில் இருந்து கருப்பரைக் கீழே இறக்குவதற்கு முன்பு, இந்தக் கோயிலில் உள்ள ஐயனாருக்கு பிராமணர்கள் பூஜை வைத்தார்கள். கருப்பு கீழே வந்த பிறகு, பூஜை பொறுப்புகள் வேளார்களிடம் வந்து சேர்ந்தன. அந்தக் காலத்தில் இந்தக் கோயிலில் இருந்து சுமார் 5 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள விளாச்சேரி கிராமத்தில் இருந்து, இங்கு வந்து வேளார்கள் பூஜை வைத்துச் செல்வார்கள்.

எல்லை சாமிகள்!

அப்போது, கோயில் அருகே தாழைப் புதரில் இருந்து வெளிப்படும் கரடி ஒன்று, அவர்களை பத்திரமாகக் கொண்டுபோய் ஊரில் விட்டு விட்டு திரும்புமாம். ‘கருப்பரே கரடி ரூபத்தில் தங்களுக்கு வழித்துணையாக வருகிறார்!’ என்று நம்பிய அந்தக் கிராம மக்கள், அதற்கு நன்றிக் கட னாக தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு ‘சமணர் மலைக் கரடி’ என்று பெயர் சூட்டி மகிழ்ந்தனர். ஐயனாருக்கு ஆரம்பத்தில் பூஜை வைத்த பிராமணர்கள், சொல்லி வைத்தபடி மார்கழி மாதம் ஐயனாருக்கு ‘பாவாடை பூஜை’ போடுகிறார்கள். கீழக்குயில்குடிக்காரர்கள் ஏற்பாடு செய்யும் இந்த பூஜைக்காக, ஊருக்குள் வரி போட்டுப் பணம் வசூலிக்கிறார்கள். இந்தப் பணத்தில் நூற்றைம்பது படி அரிசி வாங்கி சர்க்கரைப் பொங்கல் வைக்கிறார்கள். அப்போது, ஐயனார் சந்நிதிக்கு எதிரே உள்ள நான்கு கால் மண்டபத்தில் அந்த பொங்கலை கோபுரம் போல் குவித்து, அதற்கு அலங்காரம் செய்து பூஜைகள் களைகட்டும். அதிகாலை நான்கு மணிக்கு தண்டோரா போட்டு, ஊர் மக்களை எழுப்பி, கோயில் வாசலில் உட்கார வைக்கிறார்கள். அப்போது பொங்கல் வைத்த அடுப்பின் அக்னியில், இறங்கும் அய்யனாராடி, அருள்வாக்கு சொல்கிறார். பொழுது விடிந்ததும் அந்தப் பொங்கலை ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் சமமாகப் பகிர்ந்து கொடுத்து, பாவாடை பூஜையை நிறைவு செய்கிறார்கள்.

எல்லை சாமிகள்!

இதே போல் புரட்டாசி மாதம், ‘புரட்டாசி பொங்கல் திருவிழா’ களைகட்டுகிறது. புரட்டாசி மாதத்தில் முதல் 15 நாட்களுக்குள் வடிவேல்கரை கிராமமும் அடுத்த 15 நாட்களுக்குள் கீழக்குயில்குடி கிராமமும் இந்தத் திருவிழாவைக் கொண்டாடுகின்றன. இரண்டு நாட்கள் நடக்கும் இந்தத் திருவிழாவில், முதல் நாள் அம்மன் எடுப்பு. கிராமத்து மந்தையில் மண்ணால் முத்தாலம்மன் சிலை செய்து, அலங்கரித்து பூஜிக்கிறார்கள். கிராமத்துப் பெண்கள், அம்மனுக்கு மாவிளக்குப் போட்டு வழிபடுகிறார்கள். பிறகு ஊர்வலமாக முத்தாலம்மனை எடுத்துச் சென்று அருகேயுள்ள கண்மாயில் கரைக்கிறார்கள். மறு நாள் புரவி எடுப்பு. இதற்காக ஒரு மாதத்துக்கு முன்பே விளாச்சேரியில் இருக்கும் வேளார்களிடம் குதிரை செய்ய ஆர்டர் கொடுக்கிறார்கள். ஊர் சார்பில் மூன்று குதிரைகள் செய்து வைக்கப்படும். 2-ஆம் நாள் திரு விழாவின்போது மாலை சுமார் 3 மணியளவில், மேளதாளத்துடன் வந்து, குதிரைகளைத் தூக்கிச் செல்கிறார்கள். அன்றிரவு கிராமப் பொது மந்தையில் குதிரைகளை இறக்கி வைக்கிறார்கள். அங்கே ஐயனாருக்கு நெல் உள்ளிட்ட தானியங்களை காணிக்கையாகத் தருகிறார்கள். பிறகு, அங்கிருந்து கிளம்பும் குதிரைகள், கோயில் வாசலை அடைகின்றன. அப்போது வீட்டுக்கு ஒரு பானை மற்றும் கிடா சகிதமாக வந்து கருப்பருக்கு பொங்கல் வைத்து கிடா வெட்டுகின்றனர். அத்துடன் திருவிழா முடிவுக்கு வருகிறது. கோயிலுக்கு எதிரேயுள்ள தாமரைத் தடாகத்தை ஆசாரத்துடன் பாதுகாக்கிறார்கள் ஊர் மக்கள். ஒரு முறை இந்தத் தடாக மீன்களை குத்தகை எடுத்த ஒருவர், சுத்தமில்லாத ஆட்களைக் குளத்தில் இறக்கி விட்டு மீன் பிடித்தார். அப்போது பிடிபட்ட மீன்களின் உடம்பில் நாமம் போட்டது போல் மூன்று கோடுகள் இருந்தன! அந்த மீன்களை குழம்பு வைத்தபோது குழம்பெல்லாம் ரத்தமயமாகிப் போனதாம். இதனால் ஊரே பீதியடைந்தது. பிறகு, தனது தவறை உணர்ந்து ஐயனாரிடம் மண்டியிட்ட அந்த குத்தகைக்காரர், தனது தவறுக்குப் பரிகாரமாக விளக்குத் தூண் ஒன்றையும் யானைச் சிலை ஒன்றையும் செய்து, கோயில் வாசலில் நிறுத்தினார். அது முதல் தடாகத்தில் பெண்களோ, சுத்தம் இல்லாதவர்களோ மறந்தும் கூட கால் நனைப்பதில்லை.

இந்தப் பகுதி மக்கள், எந்தக் காரியம் தொடங்கினாலும் இங்கு வந்து, பூக்கட்டிப் போட்டு உத்தரவு கேட்பது வழக்கம். சிவப்பு நிறப் பூ வந்தால், அந்தக் காரியத்தை தொடக் கூடாது. பச்சை நிறப் பூ வந்தால், தாமதமாகச் செயலில் இறங்க வேண்டும். வெள்ளை நிறப் பூ வந்தால் கண்ணை மூடிக் கொண்டு களத்தில் இறங்கலாம்; காரியம் ஜெயிக்கும்!