Published:Updated:

தேவாரத் திருவுலா!

தேவாரத் திருவுலா!

தேவாரத் திருவுலா!

தேவாரத் திருவுலா!

Published:Updated:
ஈசனின் திருத்தலங்கள்!
தேவாரத் திருவுலா!
 

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

டாக்டர் சுதா சேஷய்யன்

திருவானைக்கா

தேவாரத் திருவுலா!

ந்தாவது பிராகாரத்தில் வீடுகள். இந்தப் பிராகாரத்தின் வடக்குப் பகுதியில், கொள்ளிடக் கரைக்குப் போகும் வழியில் தான் கோயிலுக்கு மலர் கொய்யும் நந்தவனம் இருக்கிறது.

நான்காவது பிராகாரத்திலும் வீடுகள் உள்ளன. கோயிலின் மேற்குக் கோபுரம் மூன்றாம் குலோத்துங்கன் காலத்தில் கட்டப்பட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. கிழக்குக் கோபுரம் மிகுந்த சிறப்பு வாய்ந்தது. சுந்தரபாண்டியன் கோபுரம் என்று மக்களின் புழக்கத்தில் வழங்கப்படும் இந்த கோபுரம், கி.பி. 13-ஆம் நூற்றாண்டில், மாறவர்மன் சுந்தரபாண்டியனால் தொடங்கப்பட்டது. பின்னர் வந்த போசள மன்னர் (ஹொய்சாளர்) வீரசோமேஸ்வரன் காலத்தில் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. கல்வெட்டுகளில், வீரசோமேஸ்வரன் திருநிலை ஏழு கோபுரம் என்று குறிக்கப்படும். இந்த கோபுரத்தில் உள்ள சிற்பங்கள், சோழ-பாண்டிய- போசள பாணிகளில் அமைந்துள்ளன. புலன்கள் வழிப் புகுந்து உள்ளத்தைப் புரட்டிப் போடும் அளவுக்கு அழகு கொஞ்சும் சிற்பங்கள்!

சிற்பங்களின் சிறப்பு ஒரு புறம் இருக்க... ஆனைக்கா ஆலயத்தில் இன்னும் பல சிறப்புகள் உண்டு. பற்பல மண்டபங்கள், பற்பல சிறு கோயில்கள் என்று எல்லா வற்றையும் உள்ளடக்கிக் கொண்டு கம்பீரமாக மிளிர்கிறது ஆனைக்கா.

தேவாரத் திருவுலா!

நான்காம் பிராகாரத்தில், தெற்குப் பகுதியில் பிரம்ம தீர்த்தம். தென்மேற்குப் பகுதியில் சூரிய தீர்த்தம், ஆயிரங்கால் மண்டபம், தெப்பக்குளம். தெப்பக்குளத்தைச் சுற்றி இரண்டடுக்கு வரிசையில் அமைந்த மண்டபம் என்று ஏற்றமிக்க பெருமைகள் ஏராளம் உள்ளன. வடமேற்குப் பகுதியில் பசுமடமும் இந்தப் பிராகாரத்தில்தான் உள்ளது. ஆயிரங்கால் மண்டபத்தின் அழகுச் சிற்பங்களைச் சொல்லி மாளாது.

உற்சவ காலத்தில் பரமன் திருவுலாவும் தேரோட்டமும் நடைபெறும் நான்காம் பிராகாரத்தில்தான் சங்கராலயம் என்று அழைக்கப்படுகிற பெருமைமிக்க சங்கரேஸ்வரர் திருக்கோயில் அமைந்துள்ளது. இதற்கு அருகிலேயே ராஜராஜேச்வரம் ஆலயமும் (மூன்றாம் ராஜராஜன் காலத்தில் கட்டப்பட்டது), அதன் மதிலுக்குள் அடங்கினாற்போல பசுபதீச்வரம் கோயிலும் உள்ளன. போசள மன்னர்கள் காலத்தில் கட்டப்பட்ட பசுபதீச்வரத்தில் எழுந்தருளியுள்ள சிவலிங்கம், முகலிங்கம் ஆகும். தென்னகத் திருக்கோயில்களில் முகலிங்கத்தைக் காண்பது மிகவும் அபூர்வம்.

சிவபெருமானுக்கு ஐந்து முகங்கள். பஞ்ச பிரம்ம மூர்த்தங்கள் என்ற பெயரில் தனித் தனி முகம் கொண்ட உருவத் திருமேனியாக ஐந்து வகையான திருமேனிகளில் சிவனை வழிபடலாம். ஆனால், பசுபதீச்வரத்தில் ஐந்து திருமுகங்களும் ஒன்றாக அடங்கிய முகலிங்க தரிசனம் மிகுந்த சிறப்புடன் கிடைக்கிறது. கிழக்கில் தத்புருஷம், தெற்கில் அகோரம், வடக்கில் வாமதேவம், மேற்கில் சத்யோஜாதம் ஆகிய நான்கு திருமுகங்களுடன் சிவலிங்கத்தின் அருவத் திருமுடி, வடகிழக்கு நோக்கிய உச்சித் திருமுகமான ஈசானத்தைக் குறிக்க, ஐமுக ஈசனைக் கண்ணாரக் கண்டு நெஞ்சாரத் துதிக்கலாம்!

தேவாரத் திருவுலா!

மூன்றாம் பிராகாரத்திலும் பல்வேறு சிறப்புகள் உண்டு. மீனாட்சி சுந்தரேஸ்வரர் சந்நிதி, (பழைய) ஜம்புகேஸ்வரர் சந்நிதி ஆகியவற்றைத் தாண்டினால் ஊஞ்சல் மண்டபம். தொடர்ந்து இந்திர தீர்த்தம். தீர்த்தத்தின் முன்புறம் ஒரு பக்கத்தில் முத்துக்குமார ஸ்வாமியான சுப்ரமணியர். இன்னொரு பக்கத்தில் விநாயகர். தீர்த்தத்தின் இன்னொரு கரையில், காசி விஸ்வநாதருக்கும் விசாலாட்சிக்கும் தனித் தனி சந்நிதிகள்.

அன்னை அகிலாண்டேஸ்வரியின் சந்நிதிக்கு இப்படியே போகலாம். என்றாலும், சுவாமியின் கருவறை தரிசனத்தை நிறைவு செய்து கொண்டு வருவோம். அக்னி தீர்த்தமும் வசந்த மண்டபமும் கண்டு, பிராகார வலம் வருகிறோம்.

சுவாமி சந்நிதிக்குப் போவதற்கான முகப்பிடத்தில் நம்மை இழுத்து நிறுத்துகிறது ஒரு மண்டபம். நாலு கால் மண்டபம். வேத அல்லது சதுர்வேத மண்டபம் என்றும் பெயர் உண்டு. கொடிமரம் இருப்பதால், இதுவே கொடிமர மண்டபமும் ஆகும். நான்கு வேதங்களைக் குறிப்பதாக உள்ளன, இந்த ஒற்றைக்கல் தூண்கள். ஒவ்வொரு தூணின் மேல்பகுதியிலும் எட்டெட்டு சிங்கங்கள். மண்டபத்தைத் தாங்குவது போல அமைக்கப்பட்ட சிங்கங்கள். அற்புதமான சிற்பங்கள் பலவற்றைக் கீழ்ப்பகுதிகளில் கொண்டுள்ள இந்தத் தூண்கள், கீழே குறுகலான தண்டு கொண்டு, மேலே கிளை படர்ந்து விரியும் மரங்கள் போல, சிற்ப விருட்சங்களாகவும் வேத விருட்சங்களாகவும் காட்சி தருகின்றன. மேலே அண்ணாந்து பார்த்தால்... தொங்கும் சங்கிலிகள். கருங்கல்லால் ஆன சங்கிலிகள்!

இரண்டாம் பிராகாரத்தில் உற்சவ மண்டபம். உற்சவ மூர்த்தர்கள் கொலுவீற்றிருக்கும் மண்டபம். சோமாஸ்கந்த மண்டபம் என்றும் அழைக்கப்படுகிற இந்த மண்டபத்தின் மேலோங்கிய சிறப்பு, இங்குள்ள கொடுங்கைகள். பழைய கால கட்டுமானத்தின் சிறப்பு அம்சம், இத்தகைய கொடுங்கைகள். மண்டபங்கள், நடை பிராகாரங்கள், முகப்பு போன்ற இடங்களில் கட்டடக் கட்டுமானத்திலிருந்து நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் வளைவான பகுதிகளே கொடுங்கைகள் எனப்படும். சோமாஸ்கந்த மண்டபத்தில் உள்ள கொடுங்கைகள், நம் கண் பார்வையை ஏமாற்றுகின்றன. மரத்தால் செய்யப்பட்டவை என்று எண்ணத் தலைப்படுகிறோம். இவை கல் கட்டுமானம் என்றாலும், மரத்தாலானவை போலவே தோற்றமளிக்கின்றன. கொடுங்கை அழகில் உள்ளத்தைக் கொள்ளை போக்கிவிட்டு, பிராகார வலம் வந்தால், புனிதமான வெண்ணாவல் மரத்தை தரிசிக்கலாம். கருவறைக்கு அருகில் ஆனால், வெளியே இருக்கிறது வெண்ணாவல் மரம்.

தேவாரத் திருவுலா!

நாவல் மரம், நமது நாட்டுக்கு மிகவும் சொந்தமான மரம். நாவல் மரங்கள் நிறைய இருந்த பகுதியாக மொத்த பாரத தேசமும், பழைய இலக்கியங்களில் விவரிக்கப்படுகிறது. இந்தியாவுக்கே சம்புத்தீவு (‘ஜம்பு’ என்பது ‘சம்பு’ என்றாகி விட்டது) நாவலந்தீவு என்றெல்லாம் பெயர்கள் காணப்படுகின்றன. புராணங்களில் நான்கு மகா தீவுகளில் ஒன்றாகவும், பிற்கால எழுத்துகளில் ஏழு முக்கியத் தீவுகளில் ஒன்றாகவும் ஜம்புத்வீபம் காட்டப்படும். புத்த சமய நூல்களிலும் சம்புத்தீவு பற்றி நிறையக் குறிப்புகள் உண்டு. மணிமேகலை காப்பியத்தில் வரும் சம்புத் தீவு பற்றிய செய்திகளை, உ.வே.சாமிநாதய்யர், புத்த நூல்களைக் கொண்டு விளக்குவார்.

கிருஷ்ண பரமாத்மா, நாவல் பழங்களைத் தின்னும் ஆசையில், தங்க அணிமணிகளைக் கொண்டு கொடுத்து, நாவல் பழங்கள் வாங்கி வந்ததாக ஆழ்வார் பாசுரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

ஜம்பாரண்யமாக (நாவலங்காடு) இருந்த இடத்தில்தான், ஒரு வெண் நாவல் மரத்தின் அடியில் சிவப் பரம்பொருள், லிங்க வடிவில் வீற்றிருந்தார். அவருக்குதான் சிலந்தி விதானம் கட்டியது. யானை அபிஷேகம் செய்தது.

தேவாரத் திருவுலா!

ஆனைக்காவின் தலமரம் வெண்ணாவல். வணங்கித் திரும்பி, இதே பிராகாரத்தில் எழுந்தருளும் தல விநாயகரான ஓங்கார விநாயகரையும் தரிசிக்கிறோம்.

உள் பிராகாரத்தில் நுழைந்து மூலஸ்தானம் நோக்கிச் செல்கிறோம்.

படிகள் இறங்கி இறங்கித்தான் செல்ல வேண்டும். மூலஸ்தான மூர்த்தி, தரை மட்டத்துக்குக் கீழாக இருக்கிறார். பஞ்சபூதத் தலங்களுள், ஆனைக்கா அப்புத் தலம் (நீர்த் தலம்). அதனால் மூலஸ்தானத்தில் எப்போதும் நீர், கொப்பளித்து ஊறிக் கொண்டே இருக்கிறது. ‘ஈரமுள்ளவர்’ என்று சுந்தரர் அழைத்தார். பக்தர்களுக்காக உணர்வில் ஈரம் கொள்ளும் எம்பெருமான், வடிவிலும் ஈரம் கொண்டு அருளுகிறார்.

மூலஸ்தான ஜம்புகேஸ்வரர், சிவலிங்கத் திருமேனியாக எழுந்தருளியிருக்கிறார். சதுர பீட ஆவுடையார். சிறிய லிங்கமானாலும் சிந்தையைக் கட்டி நிறுத்தும் செல்வத் திருமேனி. கருவறைக்குள் செல்ல வேண்டுமானால், பக்க வாட்டில் உள்ள சிறிய, உயரம் குறைந்த வாயில் வழியாகக் குனிந்துதான் செல்ல வேண்டும்.

கருவறைக்கு முன்பாக ஒன்பது துவாரங்கள் கொண்ட சாளரம் ஒன்று உண்டு. உள்ளே செல்லாமல், சிவலிங்கத் திருமேனியை இந்தச் சாளரத்தின் வழியாக தரிசிப்பதே மிகுந்த சிலாக்கியமானதாகக் கருதப்படுகிறது. மனித உடலுக்கு ஒன்பது வாயில்கள். ‘இந்த உடல் அழுகிக் கழுகுக்கு இரையாவதற்கு முன்னமே, ஆனைக்கா அண்ணலைத் தொழுதால் உய்யலாம்’ என்பார் திருநாவுக்கரசர்.

ஒழுகு மாடத்துள் ஒன்பது வாய்தலும்
கழுகு உரிப்பதன் முன்னம் கழலடி
தொழுது கைகளால் தூமலர் தூவிநின்று
அழும் அவர்க்கு அன்பன் ஆனைக்கா அண்ணலே

என்று பாடுவார். ஒன்பது துவாரங்கள் உணர்த்தும் பொருளை உணர்ந்து, மனம்-மெய்-மொழிகளால் ஆனைக்கா அண்ணலை வணங்குகிறோம்.

இந்தச் சாளரம், திருச்சாலகம் என்று வழங்கப்படுகிறது. ‘சேவிக்கும் எல்லைத் திருச்சால் கதவமும்’ என்று திருவானைக்கா புராணம் பாராட்டும். எம்பெருமானைத் திருச்சாலகம் வழியாகத்தான் வணங்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்தி, ஜம்புகேஸ்வரருக்கே ‘திருச்சாலகச் சோதி’ என்று பெயர் சூட்டுவார் அருணகிரிநாதர். அருங்கூர் திருச்சாலகச் சோதி தம்பிரானே என்று துதிப்பார். சாலகம் வழியே நோக்குகிறோம். ஜம்புகேஸ்வரர், அப்பு லிங்கேஸ்வரர், வெண்ணாவல் ஈசர், நீர்த்திரள்நாதர் என்றெல்லாம் திருநாமங்கள் பூண்ட அருள்மிகு ஆனைக்கா அண்ணல், குளிர்ச்சியும் சாந்தமும் கொண்ட சிவலிங்க ஸ்வரூபியாகக் காட்சி தருகிறார்.

கருவறை இருக்கும் பகுதியே, குளிர்ச்சியாக இருக்கிறது. அந்தப் பகுதியில் கால் பதித்தவுடனேயே நீர்த்திரள்நாதர், தம் தண்ணொளியால் நம்மை ஆட்கொள்கிறார். தென் ஆனைக்காவானைத் தென்பாண்டி நாட்டானை என்னானை என்னப்பன் என்பார்கட்கு இன்னமுதை என்று மாணிக்கவாசகர் பாடிய ஜம்புநாதரைப் பணிகிறோம்.

தேவாரத் திருவுலா!
தேவாரத் திருவுலா!

ம்புகேஸ்வரம் திருக்கோயிலில் உள்ள பல மண்டபங்களில் பல்வேறு சிற்பங்கள். இவற்றுள் ஆங்காங்கு சில சிற்பங்கள், இந்தத் திருத்தலத்தின் பெருமையைப் பலவாறு உணர்த்தக் கூடியவையாக உள்ளன. ஜம்புகேஸ்வரம் என்று இந்தத் தலத்துக்குப் பெயர் வந்ததற்கான ஒரு காரணமும் இவ்வாறு விளக்கப்படுகிறது.

ஜம்புமாதவன் என்றொரு முனிவர். நாவலங்காட்டில் தவம் செய்தார். அவரின் மடியில், நாவல் பழமொன்று விழுந்தது. சர்வேஸ்வரனுக்கே அந்தப் பழம் என்று தீர்மானித்து, அதை எடுத்துக் கொண்டு கயிலாயம் சென்றார். நிவேதனமாகப் படைத்தார். பக்தனின் காணிக்கையை ஏற்றுப் பழத்தை உண்ட பரமேஸ்வரன், கொட்டையை மட்டும் வீசிவிட்டார். அதையே பகவானின் பிரசாதமாகக் கருதி உண்டார் ஜம்புமாதவர். இறைவனின் அற்புதத்தால், வயிற்றுக்கு உள்ளேயே முளைவிட்டு நாவல் மரம் வளர்ந்து ஓங்கியது. முறையிட்ட முனிவரை மீண்டும் பொன்னி ஆற்றங்கரையில் உள்ள நாவலங்காட்டுக்குப் போகும்படி அருளினார் ஆண்டவன். ‘‘நாவலங்காட்டில் போய் நிலைத்திரு ஜம்புமாதவா! அங்கே, மர நிழலில் வந்து யாம் தங்குவோம்!’’ என்று இறையனார் திருவாய் மலர்ந்தருளினார். அதன்படி முனிவரும் செய்ய, முனிவரே மரமாக, மரத்தடியில் சிவலிங்கர் எழுந்தருளினார்.

ஆனைக்கா அண்ணலை வழிபட்டு வழிபட்டு... மனம் ஆறாமல்... இன்னும் இன்னும்... என்று நிற்கிறோம்.

‘‘அம்பாள் வந்தாச்சு!’’ ஏதோவொரு குரல் ஒலிக்கிறது. திரும்பிப் பார்த்தால்.... அம்பிகை வேஷமிட்டு அர்ச்சகர் வருகிறார். என்ன இது?

உச்சிக்கால பூஜையின்போது, ஒவ்வொரு நாளும் அர்ச்சகர், அம்பிகை வேடமிட்டு ஐயனுக்கு பூஜை செய்வார்.

இதற்கும் ஓர் ஐதீகம் உண்டு. பூவுலகில் சிவலிங்க வழிபாடு செய்ய வேண்டுமென ஆசைப்பட்டார் அம்பிகையார். எழில் கொஞ்சும் பொன்னித் திருக்கரையை அடைந்தார். நாவலங்காடு நானாவித நறுமணங்களோடும் திகழ்ந்தது. பொன்னி நதியின் நீரெடுத்துச் சிவலிங்கமாக்கி வழிபடத் தொடங்கினார் அம்பிகையார்.

தேவாரத் திருவுலா!

அம்பிகை வழிபட்ட நீர்த்திரள்நாதர். இவர் அப்பு லிங்கேஸ்வரர். அம்பிகை வழிபட்ட ஐதீகம் இப்போதும் தொடர்கிறது. உச்சிக்கால வழிபாட்டு நேரத்தில் அர்ச்சகர், அகிலாண்டநாயகி திருச்சந்நிதியிலிருந்து புறப்படுவார். அம்பிகை போல உடை புனைந்திருப்பார். கிரீடமும் உருத்திராட்ச மாலையும் மலரும் நீரும் கைகளில் ஏந்தி வருவார். மூன்றாம் பிராகாரத்தை முழுதாக வலம் வந்து சுவாமி சந்நிதிக்குச் செல்வார். தன்னை அம்பிகையாக பாவித்து பூஜை செய்வார். அம்பிகையே வந்து ஐயனை வழிபடுவது கண்கொள்ளாக் காட்சி.

திருவானைக்கா திருக்கோயிலில் இது தொடர்பாக இன்னுமொரு சிறப்பு சம்பிரதாயம் உண்டு. ஆனால், அது நாள்தோறும் இல்லை. பங்குனி மாதச் சித்திரைத் திருநாளில் மட்டும் நடைபெறும்.

தேவாரத் திருவுலா!

ஜம்புகேஸ்வரர், சிவலிங்க வடிவில் நாவல்மர நிழலில் எழுந்தருளியவுடன், பரமனின் பாதார விந்தங்களில் பணிந்த பிரம்மா, உற்சவம் செய்ய அனுமதி கேட்டார். அதன்படி பிரம்மோற்சவம் நடைபெற்றது. மாசி மாத மிருகசீரிஷ நாளன்று ரிஷபக் கொடியேற்றி உற்சவம் தொடங்கினார் பிரம்மா. தேவர்களும் நாகர்களும் கந்தர்வர்களும் மனிதர்களும் பங்குபெற்ற இந்த உற்சவத்தில், முதல் பதினேழு நாட்கள் விநாயகருக்கும் முருகருக்கும் பிற மூர்த்திகளுக்கும் பூஜைகள் நடந்தன. பதினேழாம் நாள் மாலை, எட்டு ரிஷபக் கொடிகளை ஜம்புநாதர் அருளுடன், எட்டுத் திசைகளில் ஏற்றினார் பிரம்மா. மறு நாளில் இருந்து, ஜம்புநாதர் பல்வேறு வாகனங்களில் வீதியுலா போனார். இவ்வாறு இருபத்தேழு நாட்கள் செல்ல, பங்குனி மாத ரோகிணித் திருநாள் வந்துவிட்டது. அது பிரம்மாவுக்குரிய நாள். பிரம்மாவுக்கு ஓர் ஆசை. அன்று எட்டுத் திசைக் கொடிகளையும் இறக்கி, பெருமானின் தீர்த்தவாரி கொண்டு பிரம்ம தீர்த்தத்தில் நீராட வேண்டும் என்னும் ஆசையை நிறைவேற்றிக் கொண்டார். அது மட்டுமல்ல... அன்றைய தினம் யாரெல்லாம் பிரம்ம தீர்த்தத்தில் நீராடுகிறார்களோ, அவர்களுக்கெல்லாம் எம்பெருமான் அருள் வழங்க வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொண்டார். இறையனாரும் அவ்வாறே அருளினார். அதன் பின் பிரம்மா மூன்று நாட்கள் பள்ளியறைப் பெருமானுக்கான உற்சவமும், மூன்று நாட்கள் சண்டேசர் திருவிழாவும் செய்தார். பின்னர் மூன்று நாட்களுக்கு மௌனமாக இருந்து மௌனத் திருவிழாவும் செய்தார். இதன் பின்னரும் ஆசை அடங்காத பிரம்மா, ஐயனையும் அம்பிகையையும் வீதியுலா அழைத்துச் செல்ல விழைந்தார். ஜம்புநாதரும் அகிலாண்டேஸ்வரியும் முதல் திருச்சுற்றில் தொடங்கி ஐந்தாம் திருச்சுற்று வரை, எல்லாப் பிராகாரங்களிலும் வீதியுலா சென்றார்கள். பின்னர் ஒரு நாள் விடையாற்றி, ஒரு நாள் மண்டலாபிஷேகம், ஒரு நாள் நிறைவு பூஜை என்று உற்சவம் நிறைவுக்கு வந்தது.

பிரம்மா தொடங்கிய இந்த பிரம்மோற்சவ விழா, இப்போதெல்லாம் ‘பெருந்திருவிழா’ என்ற பெயரில் நாற்பது நாள் பெருவிழாவாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

37-ஆம் நாளான பங்குனிச் சித்திரை நாளன்று, ஜம்புநாதர், அம்பிகை வேடமிடுவார். அம்பிகையோ, ஐயன் வேடமிடுவார். தலத்தின் ஐந்து பிராகாரங்களிலும் இருவரும் உலா வருவார்கள். ‘பஞ்சப் பிராகார விழா’ என்றும் ‘ஐந்து திருச்சுற்றுப் பெருவிழா’ என்றும் அழைக்கப்படும் இந்த உற்சவம் உள்ளமெல்லாம் கொள்ளையிட்டு உணர்வை உருக்கும்.

தாரமாய மாதராள் தானோர் பாகம் ஆயினானும், அவ்வாறே பாகம் ஆயினாளும் பக்தர்களுக்கு அருளக் கொள்ளும் முயற்சிகள்தாம் எத்தனை எத்தனை!

ஐந்து சுற்றுப் பெருவிழாவை மானசீகமாகவே கண்டு வணங்கி, மூலவர் சந்நிதிவிட்டு வெளிப் போகிறோம். மூன்றாம் பிராகாரம் அடைந்து அம்பிகை திருக்கோயில் செல்கிறோம்.

அகிலாண்டேஸ்வரி நாயகியின் சந்நிதி. தனித் திருக்கோயிலாகவே இருக்கிறது. சுவாமி மேற்கு நோக்கியவர் அல்லவா; இங்கே, அம்பிகை கிழக்கு நோக்கியவள்.

அம்பிகை திருக்கோயிலுக்குக் கோபுரமும் இரண்டு பிராகாரங்களும் உள்ளன. நேரடியாக அம்பிகை கோயிலுக்குள் வருவதற்கு வழி உண்டு. அம்மன் கருவறைக்குள் செல்வதற்கு முன், எதிரில் நான்கு திருக்கரங்களுடன் கூடிய ஸ்ரீபிரசன்ன விநாயகர் காட்சி தருகிறார்.

ஆதிசங்கரர் இந்தத் திருக்கோயிலுக்கு வருகை புரிந்த காலத்தில், அம்பிகை உக்கிரமானவளாக இருந்தாளாம். அம்பிகையின் உக்கிரம் தணிவித்து சாந்த ஸ்வரூபியாக ஆக்க விழைந்த சங்கர பகவத்பாதர், அம்பிகையின் திருமகனாரின் திருவுருவத்தை எதிரில் ஸ்தாபித்துக் கோபத்தைக் குறைத்ததாக ஐதீகம். இப்போதும்கூட, அம்பிகையை தரிசித்து விண்ணப்பிப்பதற்கு முன்னர், விநாயகரிடம் சொல்லிவிட்டுச் சென்றால், விநாயகர் நடத்திக் கொடுத்து விடுவார் என்பது ஐதீகம்.

அம்பிகையின் உக்கிரத் தன்மையால், ஆலயத்தினுள் செல்லாமல் வெளியிலிருந்தே வழிபாடு நடத்தினார்களாம் பக்தர்கள். இதைக் கண்டு மனம் நொந்த சங்கரர், அம்பிகையின் உக்கிரத்தை மேற்கொண்டும் தணிக்க உபயம் தேடினார். அம்பிகையின் செல்லப் பிள்ளையாயிற்றே. அவருக்குக் கிடைக்காத வழியா!

தேவாரத் திருவுலா!

அம்பாள் ஸ்ரீ சக்ர ராஜ ஸிம்ஹாசலேஸ்வரி ஆயிற்றே! ஸ்ரீசக்கரங்கள் இரண்டைத் தயாரித்தார் சங்கரர். அம்பாளிடம் அவற்றைக் கொடுத்து உக்கிரமெல்லாம் இறக்க விண்ணப்பித்தார். ஸ்ரீசக்கரங்களைப் பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும். இதுவோ நீர்த்தலம். எங்கே பிரதிஷ்டை செய்வது? தண்ணீரில் பிரதிஷ்டை செய்ய முடியுமா? பார்த்தார். அம்பாளின் காதுகளில் தாடங்கங்களாக அந்த ஸ்ரீசக்கரங்களை அணிவித்து விட்டார்.

இப்போதும் ஒவ்வொரு காதிலும் சிவசக்கரமும் ஸ்ரீசக்கரமும் அணிந்து தாடங்க மகிமை மிக்கவளாக ஸ்ரீசக்ர ஸ்வரூபிணி காட்சி தரும் விந்தைத் திருத்தலம் இது!

அம்பாளின் திவ்வியத் திருக்கோலம் வெகு அழகு. வார்த்தைகள் வர்ணிக்க முடியா உயர் அழகு!

நின்ற திருக்கோலம். நான்கு திருக்கரங்கள். மேற்கரங்கள் இரண்டிலும் தாமரை மலர்கள். கவசம் அணிவித்து அலங்காரம் செய்யும்போது வலது மேற்கரத்தில் கிளியும் இடது மேற்கரத்தில் தாமரையும் அணிவித்து அழகு பார்க்கும் வழக்கமும் உண்டு. கீழ்க் கரங்கள் இரண்டும், அபய-வர முத்திரை காட்டி அருள்கின்றன.

அகிலாண்டநாயகியின் மந்தகாசப் புன்னகை உணர்வையெல்லாம் உருக்கி வசீகரிக்கிறது.

எண்ணிறந்த தாயர் வயிற்றிருந்து பிறந்(து)
இடும் துயரமனைத்தும் நீங்க
மண்ணிறந்து புனலிறந்து வயங்கிய செந்
தீயிறந்து வளியினோடு
விண்ணிறந்து பெருங்கருணைத் தாயாகித்
தனது அகட்டின் விரவ வைத்துக்
கண்ணிறந்த கவின் காட்டும் அகிலாண்ட
நாயகியைக் கருத்துள் வைப்போம்

என்று திருவானைக்கா புராணத்தில், கச்சியப்ப முனிவர் போற்றிப் புகழும் அருள்மிகு அகிலாண்டேஸ்வரி!

அம்பிகையின் முன்னர் முருகப் பெருமானும் எழுந்தருளியுள்ளார். ஒரு பக்கம் விநாயகரும் இன்னொரு பக்கம் முருகனும் எதிரில் எழுந்தருளி வணங்கக் கூடியவளாக இருக்கும் அம்பிகையை வழிபட்டு உய்வு அடைந்தவர்கள் பலர். ‘அகிலாண்டேஸ்வரி ரக்ஷமாம்’ என்று த்விஜாவந்தி ராகத்தில் பாடுகிற முத்துசாமி தீட்சிதர், ‘லம்போதர (விநாயகர்) குருகுக (முருகர்) பூஜிதே’ என்று மைந்தர்கள் வணங்கும் மங்கை நல்லாளைச் சரணத்தில் பாடுகிறார்.

அகிலாண்டேஸ்வரியின் அருளால்தான் தாயுமானவ சுவாமிகள் உயர்வுற்றார். ஒரு முறை இவர் திருச்சி மன்னரின் அரசவையில் முக்கியமான ஆவணம் ஒன்றைத் தன்னினைவு இன்றிக் கசக்கிப் போட, அரசிக்கான அவமரியாதை என்று மற்றவெரல்லாம் அவதூறு பேச... அதே நேரம் திருவானைக்காவில், அகிலாண்டேஸ்வரியின் திருத்துகிலில் நெருப்புப் பொறி பற்றியதும், வேகமாக உள் நுழைந்த தாயுமானவர் நெருப்பை அணைத்ததும், இதனை அர்ச்சகர்கள் பார்த்ததும், அவர்கள் கூடிவந்து நடந்தது கூறியதும், பின்னர் வெளிப்பட்டு வியப்பை ஏற்படுத்தின.

அண்டகோடி புகழ்காவை வாழும் அகி
லாண்ட நாயகி என் அம்மையே!

- என்பார் தாயுமானவர்.

கச்சியப்ப முனிவரும், கமலை ஞானப்பிரகாசரும் மகா வித்துவான் மீனாட்சி சுந்தரம் பிள்ளையும், வண்ணச் சரபம் தண்டபாணி சுவாமிகளும் இந்த அம்பிகையைப் பாடிப் பரவினார்கள்.

அகிலாண்டேஸ்வரி தாய், கன்னியாகவே இருப்பதாக ஓர் ஐதீகமும் உண்டு.

பூவுலகில் வந்து நாவலங்காட்டில், தவம் செய்து சிவலிங்கத்தைப் பூசித்த அம்பிகை, தன்னெதிரில் அருள் பாலித்த ஐயனிடம், வேதாந்த சித்தாந்தச் சந்தேகங்களுக்கு விளக்கம் வேண்டினாள். பரமனாரும் பொருள் விளக்கினார். ஞானம் முடிவற்றது என்றும் அது என்றும் வளர்ந்து கொண்டே இருக்க வேண்டியதென்றும் இறையனார் உபதேசித்தார்.

சிவபிரான் குருவாக இருக்க, அம்பிகை மாணவியாக இருந்து அருள் நிறைவித்த அற்புதத் திருத்தலம்.

பொதுவாக பக்தர்களுக்கு உபாத்தியாயராக அம்பிகை இருப்பதாக ஐதீகம். ஹைமவதி என்னும் திருநாமத்துடன் உமா தோன்றி, இந்திராதி தேவர்களுக்கு அறிவு வழங்கியதாக உபநிஷதங்கள் கூறும். ஆயின், அந்த அம்பிகையே ஞானக் குழந்தையாகி சி¬க்ஷ பெறும் சிறப்புத் தலம் திருவானைக்கா!

கல்வி முழுவதும் முடியாத நிலையில், திருமணம் வேண்டாமென்று, அம்பிகை கன்னிக் கோலம் பூண்டு விட்டதாகக் கருதப்படுகிறது. எனவே, இந்தக் கோயிலில், திருக்கல்யாணத் திருவிழா கிடையாது. ஞானவாணியாக நிற்கும் அகிலாண்டநாயகி, தன்னை வணங்குபவர்களை ஞானவான்களாக்க வல்லவள். அவ்வாறு கவிஞ ரானார் வரதன்.

யார் இந்த வரதன்? திருவானைக்கா திருக்கோயிலில் பணி செய்து வந்தார். மெத்தப் படித்தவர் அல்லர். அதே கோயிலில் கணிகையாக இருந்த பெண்ணை மணந்தார். இருவரும் தினமும் ஆலயப் பணிகளில் ஈடுபட்டார்கள்.

அன்றொரு நாள். சுவாமி சந்நிதியில் அர்த்தஜாமம் வரை நடனமாட வேண்டிய முறை வரதனின் மனைவிக்கு வந்தது. இரவில், தான் திரும்பிவர நேரமாகும் என்பதால், கோயில் மண்டபத்திலேயே கணவனைக் காத்திருக்கச் சொன்னாள் அவள். தன் பணி முடித்து சற்றே விரைவாக வந்துவிட்ட வரதன், தூணில் சாய்ந்து கண்ணயர்ந்து விட்டார். பூஜை நிறைவடைந்து அந்தப் பெண் வந்தாள். அழைத்துப் பார்த்தாள், அரவமே கேட்கவில்லை. சரி, நேரமாகி விட்டதால், கணவன் வீடு சென்று விட்டார் போலும் என்று எண்ணியவள், உடனே வீட்டை அடைந்தாள்.

தேவாரத் திருவுலா!

இங்கோ, மண்டபத்தில் இரவு நேரத்தில் இருட்டில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த வரதன், ஏதோ ஒலி கேட்டுக் கண் விழித்தார். ஒரு பெண் நடக்கும் ஒலி; கால் தண்டைகளும் பாடகங்களும் சிலம்பின.

பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே, அழகு பூஷிதையான அந்தச் சிறுமி அருகில் வந்தாள். அதே மண்டபத்தில் இரவு-பகல் பாராமல் அம்பிகையை எண்ணித் தவம் செய்து கொண்டிருந்தார் பண்டிதர் ஒருவர். ஞானம் பெறுவதற்காக ஞானவாணியை வேண்டினார். அவருக்கு அருள வேண்டி அம்பிகை வந்தாள். ஆனால், சிறுமி வடிவத்தில், எவ்வித ஞான வெளிப்பாடும் இல்லாமல் வந்தாள். பண்டிதர் அருகில் சென்று, தன் வாயில் தாம்பூலத்தைக் குதப்பிக் கொண்டே, பண்டிதரின் வாயைத் திறக்கச் சொன்னாள். வந்திருப்பவள் அம்பாள் என்பதை உணராத பண்டிதர், தாம்பூலம் உமிழ வாய் திறப்பதா என்று ஏசி அனுப்பி விட்டார். திரும்பிச் செல்ல யத்தனித்த அம்பாள், தூணில் சாய்ந்து உறங்கிய வரதனிடம் வந்தாள். கண் விழித்து நோக்கிய வரதனை வாய் திறக்கச் சொன்னாள். அம்பாளின் வாய்த் தாம்பூலம் ஏற்ற வரதன், அப்போது முதல் கார்மேகமாகப் பொழியும் காளமேகப் புலவரானார்.

அனைத்து வகைக் கவிதைகளிலும் வித்தகராக விளங்கிய காளமேகப் புலவர், அகிலாண்டேஸ்வரியையும் ஜம்புநாதரையும் பலவாறு போற்றிப் பாடினார். அகிலாண்டேஸ்வரியையே சரஸ்வதியாகவும் பாவித்து சரஸ்வதிமாலை எனும் நூலையும் பாடினார்.

திருவானைக்கா திருத்தலத்தின் மண்டபங்களும் மண்டபச் சிற்பங்களும் பார்த்துக் கொண்டே இருக்கலாம் என்னும்படி இருக்கின்றன. மூன்றாம் பிராகாரத்தில் உள்ள வசந்த மண்டபம் அருகில் ஒரு தூணில் காணப்படும் குறத்தி வடிவம் ஏக அழகு. குறத்தியின் குறுஞ்சிரிப்பும், கையில் பின்னிய கூடையும் கண்களைக் கொள்ளை கொள்கின்றன. இந்த இடத்துக்கே குறத்தி மண்டபம் என்னும் பெயர் உண்டு.

திருவானைக்கா திருக்கோயிலுக்குள் இருக்கும் சிறு சிறு கோயில்களும் ஏகப் பிரசித்தம். கி.பி. 14 -ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் சமயபுரம் பகுதியை (அப்போதைய கண்ணனூர்) ஆண்டு வந்த போசள மன்னர் வீரசோமேஸ்வரன் (இவரே கிழக்கு கோபுரத்தைக் கட்டி முடித்தவர்) ஜம்புகேஸ்வரத்தில் நான்கு சிறு கோயில்களை நிர்மாணித்தார். தன் பாட்டன், பாட்டி, தந்தை, அத்தை ஆகியோரின் பெயர்களால் வல்லாளேஸ்வரம், பத்மாலீஸ்வரம், நரசிம்மேஸ்வரம், சோமளீஸ்வரம் என்று வழங்கியதாகக் கல்வெட்டுகள் குறிப்பிடுகின்றன.

ராமபிரானும் இங்கு வழிபட்டதாகப் புராணங்கள் கூறுகின்றன. திருக்கோயிலின் ஐந்தாம் பிராகாரத்துக்கு மேற்கே இருக்கும் ராம தீர்த்தமும், அதன் அருகில் உள்ள கரியமாலீஸ்வரர் (நீலகிரீஸ்வரர்) கோயிலும் ராமர் உருவாக்கியவை.

அகலிகைக்குச் சாபம் கொடுத்தபின், அவசரப்பட்டுச் சாபம் கொடுத்துவிட்டதற்காக வருந்திய கௌதம ரிஷியும், வேதவியாசரின் தந்தையாரான பராசர முனிவரும் திருவானைக்காவில் வழிபட்டார்கள்.

அள்ளக் அள்ளக் குறையாத அமுதசுரபியாக அருள் வழங்கும் ஆனைக்கா, சொல்லச் சொல்லக் குறையாத சிறப்புகள் கொண்டு இலங்குகிறது.

அருள்மிகு ஜம்புகேஸ்வரரையும் அருள்மிகு அகிலாண்டேஸ்வரியையும் எண்ணித் துதித்துக் கொண்டே வெளியில் வருகிறோம்.

தேவாரத் திருவுலா!
தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism