தொலைவில் நகரும் இந்திரலோகம் - மகுடேசுவரன்

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:

30 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இதுபோல் மாசும் ஒலியும் பெருகியிருக்கவில்லை. இரவின் ஒலிகள்தாம் நமக்குத் தூக்கத்தைக் கொண்டுவரும். செடிகளில் திரியும் சிறுவெட்டுக்கிளிகள் நல்ல ஒலியை எழுப்பும். இன்றுதான் செடிகளே இல்லையே. இரவொலிகளோடு தவறாமல் நாம் கேட்ட இன்னோர் ஒலியும் உண்டு. அதுதான் புகைவண்டிச் சத்தம்.

புகைவண்டிப் பாதைக்குத் தொடர்பில்லாத தொலைவில் நம் ஊர் இருந்தாலும் அந்தச் சத்தம் இருளைக் கிழித்துக்கொண்டு, உறங்கும் மக்களின் செவிகளை எப்படியோ தொட்டுவிடும். சிறுவயதில் எனக்கும் எங்கோ தடதடத்துச் செல்லும் புகைவண்டியின் நீண்ட கூவொலி கேட்டிருக்கிறது. நான் போர்வைக்குள் முடங்கிக்கொள்வேன்.  இவ்வளவு நெடிய கூவொலியை எழுப்பியபடி ‘பொதுக் பொதுக் பொதுக் பொதுக்’ என்று செல்லும் அந்த வண்டியை எப்படியாவது நேரில் பார்த்துவிடவேண்டும் என ஆவல் பொங்கிற்று.

பிறிதொரு நாள் எங்கள் வீட்டுக்கு உறவுக்காரர்கள் வந்திருந்தார்கள். அவர்களின் பிள்ளைகளும் நானும் ரயிலை நேரில் காண்பது என்று முடிவெடுத்து, வீட்டில் எங்கள் ஆசையைச் சொன்னோம். குழுவில் 15 வயதுடைய பெரிய பையனிடம் தலைமைப் பொறுப்பைக் கொடுத்து தூரத்திலேயே நின்று பார்த்துவிட்டு வந்துவிட வேண்டும் என்று அனுப்பினார்கள். இருப்புப் பாதைக்கு வீட்டிலிருந்து 10 மைல் தொலைவிருக்கும்.

மண் தடம்பிடித்து நடந்தோம். ஏறுவெய்யிலில் கால்கள் கடுத்தன. இரண்டொரு மேடு பள்ளங்களை ஏறிக் கடந்ததும் தொலைவில் அணைக்கட்டு மேடுபோல் சீரான உயரத்தில் ஒரு மண்மேடு தென்பட்டது. ‘அதான் ரயில் ரோடு’ என்று குழுத்தலைவர் அறிவித்தார். எனக்கு அதன் மேட்டுயரத்தைப் பார்ப்பதற்கே நடுங்கியது. மண்மேட்டை அடைந்து ஏறினோம்.

கருங்கல் தூவியமைத்த நீள மெத்தையில் மேற்புறம் வெள்ளி மின்ன, கன்னங்கரேலென இரும்புப் பாளங்கள் இரட்டையாகக் கிடந்தன. அந்தப் பாதை எங்கோ அடிவானத்தில் தோன்றி வெகுதூரத்தில் வளைந்து திரும்பியது. ஒருவன் தண்டவாளத்தில் காதைவைத்துக் கேட்டான். அவன் கண்கள் மின்னின. ‘ரயிலு வந்திட்டுருக்குது…’ என்றான்.

அவன் சொன்னதே நடந்தது. தொலைவில் கருஞ்சிவப்பாய் ஒன்று தண்டவாளத்தின் மீது தென்பட்டது. எனக்கு நடுமண்டை தொடங்கி உள்ளங்கால் வரை ஓர் உன்மத்தச் சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது. சல்லிக்கல் நிரவலுக்குக் கீழே இருந்த ஒற்றையடித் தடத்தில் ஒருவர் பின் ஒருவராக நின்றுகொண்டு ‘கனகாவின் ஊருக்குச் செல்கிற கரகாட்ட ராமராஜனைப் பின்தொடரும் கவுண்டமணிக் கூட்டமாய்’ பக்கவாட்டில் தலையை நீட்டிப் பார்த்தோம்.

தொலைவில் உள்ளங்கை அளவுக்குத் தெரிந்த வண்டி இப்போது பாதித் தொலைவு கடந்துவிட்டது. கூப்பிடு தொலைவில் தூரக்கோபுரம்போல் தெரிந்தது. அதன் கூவொலியும் தடதடப்பும் மெல்ல எங்கள் செவியை எட்டுவதுபோல் இருந்தது. எனக்குப் பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது. சரிவில் இறங்கி ஒரு மரத்தின் பின்னால் நின்றுகொண்டேன்.

என் பயத்தைப் பார்த்து ஏளனமாய்ச் சிரித்தவர்களும் சற்றே முகமடங்கி சரிவில் இரண்டடி தள்ளியிறங்கி நின்றுகொண்டார்கள். அருகில் வந்துவிட்டது. வந்துவிட்டது. வந்தேவிட்டதையா… ஓங்காரச் சத்தத்தோடு நினைத்துப்பார்க்க முடியாத வேகத்தில் எங்கள் அருகில் வந்துவிட, அடேங்கப்பா... எம்மாம் பெரிது. எல்லாரும் துண்டைக் காணோம் துணியைக் காணோம் என்ற வேகத்தில் மண் சரிவில் இறங்கித் தலைதெறிக்க ஓடினோம். நான் எல்லாரையும்விட நூறடி கூடுதலாய் ஓடிய பின்தான் நின்றேன். திரும்பிப் பார்க்கையில் செங்கல் மாலைபோன்ற சரக்கு வண்டி, கடகடகடவென்று போய்க்கொண்டிருந்தது.

அந்த நீளத்தையும், நெருங்கி மிரட்டிய அதன் பகாசுர உருவத்தையும் மறக்கவே முடியாது. ஒருவழியாக ரயிலைப் பார்த்துவிட்டேன். அதுதான் நான் முதலில் பார்த்த ரயில். காண்பதற்கரிய வியன்பொருளைக் கண்டதும் தோன்றும் எல்லா உணர்ச்சிகளும் தோன்றின.

கவிஞர் கந்தர்வன் தம் கவிதையொன்றில் ‘தொலைவில் நகரும் இந்திரலோகம்’ என்று சொல்லியிருப்பார். இரவில் வெளிச்சக்கட்டங்கள் தெரிய, தொலைவில் செல்லும் இருப்பூர்தியைக் கண்டு வர்ணித்தது அது. வாழ்வில் முதன்முதலாய் இருப்பூர்தியைக் கண்டதுகூட நம் எல்லார்க்குமே சிலிர்ப்பான நிகழ்வாக இருக்கக்கூடும். இனிமேல் ரயிலை `இருப்பூர்தி’ என்றுதான் சொல்வேன். தொடக்கத்தில் `புகைவண்டி’, `புகைரதம்’, `தொடர்வண்டி’ என்றெல்லாம் தமிழாக்கிப் பார்த்தனர். நீராவி இழுபொறி நீங்கியதும் அவ்வண்டியின் புகைவு குறைந்தது. தொடர்வண்டி என்று அழைத்தபோது சாலைப் பேருந்துகள்கூட தொடர்வண்டிகளாய்த் தோன்றின. அதனால் இரும்பு, ஊர்தி என்னும் இரண்டு பெயர்ச் சொற்களின் தொகையாக ‘இருப்பூர்தி’ என்பது பொருத்தம். இரும்பின் மீது ஊர்ந்து செல்வது. இரும்பால் ஆகியது.

‘டைட்டானிக்’ திரைப்படத்தில் அந்தக் கப்பலைப் பற்றி விளக்குகையில் ஒரு வசனம் வரும்... ‘இவ்வுலகில் மனிதரால் செய்யப்பட்ட நகரும் பொருள்களுள் இதுவே மிகப்பெரிது’ என்று. ‘மனிதரால் செய்யப்பட்ட நகரும் பொருள்களுள் இருப்பூர்தியே மிக நீளமானது’ என்று சொல்லலாம். மனித குலத்தின் நவீன வரலாறும் தொழிற்புரட்சியும் இருப்பூர்தி கண்டுபிடிப்பால்தான் பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தின. இருப்பூர்தி பயன்பாட்டுக்கு வந்த பிறகுதான் போக்குவரத்தின் இலக்கணம் மாறிற்று. பெரும்பொருள்களை இடம்பெயர்ப்பது எளிதாயிற்று. தொடக்கத்தில் ராணுவ நடவடிக்கைகளுக்காக அமைக்கப்பட்ட இருப்பூர்தித் தடங்கள், அத்தேவையை நிறைவேற்றியவுடன் நிலங்களை இணைக்கும் சேவையைத் தொடர்ந்தன. நூறாண்டு கடந்தும் சிதைவுறாத வரலாற்றுச் சின்னங்களில் ஒன்று என்று ஒவ்வொரு ஊரின் இருப்பூர்தி நிலையத்தையும் சொல்லலாம்.

ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவைக் கைப்பற்றி ஆண்டதில் நமக்குக் கிட்டிய நன்மைகளில் சிறந்தது என்று ஒரு பட்டியல் உண்டு. ஆங்கிலம் என்பார் பெரும்பான்மையோர். சிதறிக்கிடந்த நூற்றுக்கணக்கான சிற்றரசுகளை இணைத்து ஒரே குடையின்கீழ் கொணர்ந்தது என்பார் சிலர்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick