காது - குட்டி ரேவதி | Short Story - Ear - Kutti Revathi - Vikatan Thadam | விகடன் தடம்

காது - குட்டி ரேவதி

ஓவியம் : ஜி.ராமமூர்த்தி

வீட்டின் முன்னால் இருக்கும் வாகை மரத்தில் அடைந்திருந்த காகங்கள் கலைய, யாரும் எதிர்பாராத காலையில் அம்மா வாசலில் வந்து நின்றாள். வந்தது முதலே ஏதும் பேசாமல் அல்லது குறைந்த அசைவுகளால், வார்த்தைகளால் பதில் அளித்தபடியே உட்கார்ந்திருந்தாள். சேவியரின் அம்மா கொடுத்த புகைப்பட ஆல்பத்தைத் தொட்டுக்கூடப் பார்க்கவில்லை.

‘‘இவ்வளவு நாள் பிரிந்திருந்த துக்கமா இருக்கும். விடு. சேவியர், போய் நாட்டுக்கோழி வாங்கிட்டு வா. சூப்பும் கறியும் வெச்சிருவோம்’’ என்றாள் சேவியரின் அம்மா.

சேவியர் நிழலாய் வாசலில் மறைந்ததும் நான் அம்மாவின் அருகில் சென்று அமர்ந்தேன். அம்மா அதற்காகவே காத்திருந்ததுபோல், தன் பையிலிருந்து புத்தக அளவிலான நகைப்பெட்டி ஒன்றை எடுத்தாள். மரகதக்கல் பதித்த டாலருடன் தங்கச்சங்கிலியும் முத்து பதித்த கம்மல்களும் இருந்தன. அம்மாவை மகிழ்ச்சிப்படுத்த தங்கச்சங்கிலியை நானே எடுத்து அணிந்து கொண்டேன். எழுந்து சென்று கண்ணாடியில் பார்த்தேன். இந்த நெடிய தனிமை நிறைந்த நாட்களில் என் முகம் அம்மாவினுடையதைப்போலவே மாறி இருந்தது. திரும்பி அம்மாவைப் பார்த்தேன்.

கண்ணாடியில் தெரிந்த முகத்தைவிட இளமையாகவும் ரத்த ஓட்டம் பொங்கும் செழுமையான களையுடனும் இருந்தாள். மீண்டும் அம்மாவிடம் வந்து உட்கார்ந்தேன். காதில் இருந்த தங்க வளையங்களைக் கழற்றிவிட்டு, முத்துக் கம்மல்களை மாட்டிவிட்டாள். சமையலறையில் பாத்திரங்களின் சத்தமும் சமைக்கத்தொடங்கும் அசைவுகளும் தெரிந்தன. நான் அம்மாவின் அருகிலேயே பேசாமல் உட்கார்ந்திருந்தேன். என் மீது இருளும், அம்மாவின் மீது ஒளியும் விழுந்து நான் அவளின் நிழல் என நீண்ட நேரம் உட்கார்ந்திருந்தோம்.

 முதல் சந்திப்பில் எனக்கு சேவியரைப் பிடிக்கவே இல்லை. நூலகத்தின் புத்தகங்களை எடுத்துக் கொடுக்கும்போது, தேவைக்கு அதிகமாகச் சிரித்தான் என்று தோன்றியது. எப்படி எடுத்த எடுப்பிலேயே அயல் மனிதர்களிடம் அன்னியோன்யமாக இருக்க முடியும் என்றும் தோன்றியது. அந்த ஹாலின் ஓரத்தில் இருக்கும் நாற்காலியில் அவன் உட்கார்ந்திருந்தால், அதிகமான அவசியம் இன்றி அவன் பார்வையில்படுவதுபோல் நடந்துகொள்ளவே மாட்டேன். அலுவலகம் மூன்று நாட்கள் தொடர் விடுமுறை. ஊருக்கு வரச் சொல்லி தங்கை வற்புறுத்தினாள். பேருந்து பதிவுசெய்து, முழு இரவுப் பயணத்திற்குப் பின் ஊர் போய்ச் சேர, மறுநாள் காலை பத்து மணி ஆகிவிடும். அந்த வேளையில் ஊரில் மனதிற்குப் பிடிக்காத வெப்பக்காற்று வீசிக்கொண்டிருக்கும். வீட்டில் இருந்து பழகிவிட்டால், அதுவும் தங்கையுடன் ரகசியங்களைப் பேசி இருந்துவிட்டால்,  வீட்டிலேயே இருந்துவிடவேண்டும் என்று தோன்றிவிடும். அந்த ஆசையை அடக்கிக்கொண்டு வேகமாகக் கரைந்துவிடும் இரு நாட்களில் மீண்டும் அலுவலகத்திற்குக் கிளம்பிவர வேண்டும் என்பது அலுப்பாக இருக்கும்.

நாட்பட, ஊருக்குச் செல்வதின் சுவாரசியம் குறைந்துபோனது. ஊரில் இருந்த ஒரே தோழியும் சென்ற மாதம் திருமணமாகிச் சென்றுவிட்டாள். இந்த மூன்று நாட்களைக் கடக்க, சில நூல்கள் மட்டும் கையில் இருந்தால்போதும் என்று தோன்ற, நூலகம் வந்தேன். சேவியர், பளிச்சென்று வெள்ளைச் சட்டையும், கன்னமேட்டில் ஒளிவீசும் சிரிப்பும் என அமர்ந்திருந்தான். படர்ந்த காது. துல்லியமான சத்தத்திற்கும் தலையை நிமிர்த்திப் பார்ப்பான். என் கையில் இருந்த நூல்களை மேசை மீது வைத்துவிட்டு, அவன் பேசத் தொடங்கும் முன்னரே, அங்கிருந்து நகர்ந்து புத்தக அடுக்குகளை நோக்கி நடந்தேன். புத்தகங்களைத் தேடும்போது, சற்று தூரத்தில் இருந்தே, புத்தக அடுக்குகளுக்கு இடையே அவனையே தேடித் தேடிப் பார்த்தேன். மொபைலில் யாரிடமோ மரியாதையான அசைவுகளுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான். சற்று நேரம் கழித்து, மேசைக்கு வரும் புத்தகங்களின் மடிந்த காது மடல்களை நிமிர்த்திக்கொண்டிருந்தான். அவன் அசைவுகள் என்றும் இல்லாத அளவிற்கு வசீகரமாகவும் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கத் தூண்டும்படியும் இருந்தன. நூலகத்திலேயே அமர்ந்து வாசிக்கும்சாக்கில்,  ஒரு நூலைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு எதிரே இருந்த நீள மேசையின் மூலைப்பகுதியில் இருந்த நாற்காலியில் வந்து அமர்ந்தேன். படிக்க மனம் ஓடவில்லை. அவன் அசைவுகளையும் அவன் சிரித்துப் பேசுவதையும் நூலகத்திற்கு வருபவர்களை விசாரிக்கும் துடிப்பான முறைகளையும் என் மனம் ஓவியங்களாகப் பதிந்துகொண்டே இருந்தன. என்னிடம் சிரித்துப் பேசியதுபோலவேதான் எல்லோரிடமும் அவன் சிரித்துப் பேசினான். அவன் முழு நிலவாய், கள்ளங்கபடமற்றுச் சிரிப்பதைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் என் உடலெங்கும் சுண்டிவிட்டாற்போன்ற பேரின்ப உணர்வு படர்ந்து, அடங்கியது. காதுமடலில் வெப்பம் பரவியது புதிய உணர்வாய் இருந்தது. நூலைப் பதிவேட்டில் எழுதிப் பதிவுசெய்துவிட்டு, கையில் எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வர, கோடை மழை பெருஞ்சத்தத்துடன் வீசியது. புத்தகத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக அதை மார்புடன் அணைத்தபடி, நூலகத்தின் வாசல்கூரையின் கீழ் ஒதுங்கி நின்றுகொண்டேன். அன்று, மழையின் பரவசப்பொழிவும் பார்க்கப் பார்க்கத் தீரவொண்ணாததாக இருந்தது.

என் அப்பா, ஒரு மகிழ்ச்சியற்ற மனிதராக இருந்தார். அப்பா என்னிடம் எப்பொழுது கடைசியாகப் பேசினார் என்பதுகூட நினைவில் இல்லை. பத்தா, பதினொன்றா, அல்லது பன்னிரண்டு வயதா? அம்மாவிற்கு வலது காது கேட்காது. பிறப்பிலேயே குறைபாடு. அம்மாவின் மூத்த அக்காவிற்கு விசித்திரமான பழக்கம் இருந்ததாக அம்மா சொல்வாள். பக்கத்து அறையில் பேசுபவர்களை ஒட்டுக்கேட்பது அல்லது யார் இரண்டு பேர் பேசினாலும் சற்று தூரத்தில் நின்று காதைக் கூர்மையாக்கி, அவர்கள் பேசுவதை ஒட்டுக்கேட்டுச் சிரித்தபடியே இன்னொருவரிடம் சொல்வது. அம்மா, காது கேட்கும்   மெஷின் அணிந்துகொள்வதற்கு வெட்கப்பட்டாள். அப்பா, அம்மாவுடன் சிரித்துப்பேசி நான் பார்த்ததே இல்லை. அம்மாவிடம் வெறும் ஆணைகளை இடுவார். இயந்திரம்போல் ஓடியோடி அவர் ஆணைகளை நிறைவேற்றுவாள் அம்மா.இதனாலேயே அம்மாவிற்கு காது அவசியமற்றுப் போனது. அம்மா, அப்பாவைவிட சில விரற்கடை உயரம் அதிகம். என்றாலும், அம்மா கூன் விழுந்த நடையுடன் அப்பாவின் உயரத்தைவிட, தன்னைக் குறைத்துக்காட்டுவதுபோல் நடந்துகொள்வாள். சமீபத்தில் அப்பாவிற்கு ரத்த அழுத்தம் அதிகமாகி பக்கவாதம் தாக்கியது. அம்மாவின் ஓட்டங்கள், தறியின் இன்னும் அதிகமான கதிக்கு மாறியது. இப்பொழுது, அப்பாவின் முறைப்பும் கையசைவுகளும் அம்மாவை இயக்கத் தொடங்கின. தங்கைக்கு அப்பாவைச் சுத்தமாகப் பிடிக்காது. அதனால், அவர் சம்பந்தமான எதையும் செய்ய மாட்டாள். அவர் இருக்கும் பக்கம்கூடப் போக மாட்டாள். அம்மா அப்படி அடிமைத்தனமாக நடந்துகொள்வதற்காக எரிச்சலைக் காட்டிக்கொண்டே இருப்பாள். அம்மாவை அந்த எரிச்சல் துன்புறுத்தும் என்று நான் எத்தனை முறை கண்டித்தாலும் அவள் பொருட்படுத்த மாட்டாள்.

சேவியரின் அம்மா வைத்திருந்த சூப்பையும் அம்மா குடிக்கவில்லை. சில நிமிடங்கள் அதையே வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். சோற்றில் கோழிக்கறிக் குழம்பை ஊற்றி விரலால் அளைந்துகொண்டே இருந்தாள். சேவியரின் வீட்டில் அப்படி அமைதி நிலவி, பார்த்ததே இல்லை. வழக்கத்திற்கு மாறாக, சேவியரும் மெளனமாக இருந்தான். அவன் அருகில் சென்று, ‘`என் அம்மா வந்தது பிடிக்கவில்லையா?’’ என்று கேட்டதற்கு, ‘`இப்படியெல்லாம் நான் யோசிப்பேன்னு எப்படி உனக்குத் தோணுதோ?’’ என்பதையும் என் காதுக்கு மட்டும் கேட்கும்படிச் சொல்லிவைத்தான்.

பதில் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்த அவன், மீண்டும் பின்பக்கமாக வந்து என் தலையைத் தன் இரு கைகளால் பிடித்து, சமாதானமாய் கழுத்தில் முத்தமிட்டு நகர்ந்தான். அம்மா வீட்டில் இருந்த நேரம் முழுதும் மழைக்காலத்தில் உலர்த்தப்போட்டிருந்த துணி உலராமல் இருந்ததைப்போல கனத்துக்கிடந்தது. மாலையில் ஷாப்பிங் போகலாம் என்று கிளம்பிய அம்மாவை யாரும் தடுக்கவில்லை.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick