அஜந்தா குகைகளில் ஒரு நாள் - மகுடேசுவரன்

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:

‘யாரும் இருக்கும் இடத்தில் இருந்துகொண்டால், எல்லாம் சௌக்கியமே...’ என்றுதான் கண்ணதாசன் எழுதினார். நாம் இருக்கவேண்டிய இடத்தைவிட்டு எங்கும் செல்லாமல் இன்றுபோல் என்றும் வாழ்வதுதான் பாதுகாப்பானது. ஆனால்,  இச்சிறுவாழ்வில் கண்ணிறைந்து காணத்தக்க மகத்தான இடங்களை நோக்கி எறும்புபோல் ஊர்ந்தேனும் சென்றுவிட வேண்டும் என்றுதான் உள்ளம் துடிக்கிறது. வரலாற்றின் தொல் நிலங்களில் பல நூறு தலைமுறைகளுக்கு முந்திய மாந்தர்கள் நடமாடிய தலங்களைக் கண்ணாரக் கண்டுவிட வேண்டும் என்பது என் நெடுநாள் உளவேட்கை. 2,500 ஆண்டுகள் பழைமையான (பல்வேறு ஆதாரங்கள் இதை உறுதிப்படுத்துகின்றன) அஜந்தா குகைகளை வாழ்வில் ஒருமுறையேனும் கண்டுவிட மாட்டோமா என்று ஏங்கியிருக்கிறேன். இதுபோன்ற பயணங்களுக்கு எல்லாரிடமும் பணம் இருக்கிறது, போய்க் காண வேண்டும் என்னும் ஆசை மனமும் இருக்கிறது. ஆனால், பார்த்துக்கொண்டிருக்கிற பண்ணையத்தையும் பிழைப்பையும் விட்டகன்று, பத்து நாள்கள் வெளியேறத்தக்க சூழ்நிலைதான் இல்லை. என்னையும் அத்தகைய இடர்கள் கால்களைப் பற்றி இழுத்தனதாம். இம்முறை எது வரினும் நில்லேன் என்று துணிந்து கிளம்பிவிட்டேன்.

ஔரங்காபாத்திலிருந்து வடக்காகச் செல்லும் சாலையில் 108 கி.மீ தூரத்தில் அஜந்தா குகைகள் இருக்கின்றன. மழையால் ஊர் நசநசத்திருந்தது. சிற்றோடைகள் மலை விளிம்புகள் தாண்டி, பத்து நிமிடப் பயணத்தில் குகைப் பகுதிக்கு வந்து சேர்ந்தோம். இறங்கியதும் சிங்கவால் குரங்குகளின் கூட்டம் வரவேற்றன. குரங்குகளுக்கே உரிய தாவு விளையாட்டுகள் ஏதும் இல்லாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தன. 1,200 ஆண்டுகளாக பௌத்த துறவிகள் தியானத்தில் நிலைத்திருந்த அவ்விடத்தில் குரங்களும் அதே அமைதிக்குப் பரிணாமம் பெற்றுவிட்டனவோ!

இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு இப்பகுதிக்கு வேட்டைக்கு வந்த ஓர் ஆங்கிலேய அதிகாரி, புலியைத் துரத்திச் செல்கையில் இந்தப் பகுதியைக் கண்டறிந்தாராம். இதன் தொன்மையையும் ஓவியப் பேரழகுகளையும் கண்டு வியந்த ஐரோப்பியர்கள் இக்குகைகளை உலகுக்கு அறியச் செய்தனர்.   

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick