“புத்தகங்களைத் தடை செய்வது சாத்தியமே இல்லை!” - தமிழ்மகன், வெய்யில், இளங்கோகிருஷ்ணன்

எஸ்.வி.ஆர் - நேர்காணல்

ஸ்.வி.ஆர். என்று அழைக்கப்படும்  எஸ்.வி.ராஜதுரை, மார்க்ஸிய சிந்தனையாளர். தமிழின் கலை இலக்கிய விமர்சகர்களில் முக்கியமானவர். மார்க்ஸியம், அம்பேத்கரியம், பெரியாரியம் குறித்து, தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் பல நூல்களை எழுதியவர். கவிதைகள், சிறுகதைகள் என ஏராளமான இலக்கிய ஆக்கங்களை மொழியாக்கம் செய்தவர். தமிழ் வாசகப் பரப்பில் தொடர்ந்து குறிப்பிடத்தக்க புத்தகங்களையும் ஆளுமைகளையும்  அறிமுகம் செய்துவருபவர். மனித உரிமை இயக்கக் களச்செயல் பாட்டுக்காரர். அரசியல், பொருளாதாரம், சமூகவியல் தொடர்பான தனது எழுத்துகளால் தமிழுக்கு முக்கியப் பங்களிப்பைச் செய்தவர். பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழகத்தால் பெரியார் உயராய்வு மையத்தின் தலைவராக நியமிக்கப்பட்டு, குறிப்பிடத்தக்க பணியைச் செய்தவர்.

சமீபத்தில் த.மு.எ.க.ச அமைப்பு, இவரது முற்போக்கு கலைஇலக்கியப் பங்களிப்புக்காக வாழ்நாள் சாதனையாளர் விருது வழங்கிக் கௌரவித்துள்ளது. விருதுத் தொகையாக வழங்கப்பட்ட  ரூபாய் 1 லட்சத்தை  தமிழ்நாடு தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணிக்கு  வழங்கியுள்ளார். இன்றும் துடிப்புடன் இயங்கிவரும் எஸ்.வி.ராஜதுரையைச் சந்தித்தோம்.

உங்களது குடும்பம் மற்றும் எழுதத் தொடங்கிய பின்னணி குறித்துச் சொல்லுங்கள்...

நான் விவசாயக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். என் கிராமம், கோவை தாராபுரத்திற்கு அருகில் உள்ளது. முதல் தலைமுறையாக கல்வி கற்ற எனது தந்தை காளியப்பா, ஆசிரியராகப் பணியாற்றினார். அம்மா அங்கம்மா, அந்தக் காலத்தில் இ.எஸ்.எல்.சி என்று சொல்லப்படுகிற எட்டாம் வகுப்பு படித்தவர். தமிழில் அப்போது வெளியாகிக்கொண்டிருந்த எல்லா வார, மாத இதழ்களையும் வாசிக்கும் பழக்கம் கொண்டவர். எனது அப்பா காந்தியவாதி. கதர் மட்டுமே உடுத்துவார். எங்கள் வீட்டில்  நானும் எனது அம்மாவும் ராட்டையில் நூல் நூற்று சர்வோதய சங்கத்தில்  கொடுப்போம். அந்த  நூலில் நெய்த துணியிலிருந்துதான் அப்பா தமது ஆடைகள் அனைத்தையும் தைத்துக் கொள்வார்.  அந்தக் காலகட்டத்தில் (1953-1956)  தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களுக்கான விடுதி ஒன்றைத் தொடங்கினார் என் அப்பா. அது 45 மாணவர்களைக் கொண்டது. காந்தி பொதுநல மன்றம் என்பது அதன் பெயர். அந்த விடுதிக்கு நிரந்தரக் கட்டடம் கட்ட வேண்டும் என்ற முன்னெடுப்புகளின் அலைச்சலில், அப்பாவுக்கு இரு முறை நெஞ்சுவலி வந்தது. எனக்குப் பதினாறு வயதிருக்கும்போது, அப்பா இறந்துவிட்டார்.

அந்தக் காலத்தில் எங்கள் வீட்டிலும்கூட தலித் மாணவர்கள் சமையலறைக்குள் வர முடியாது. மற்ற அறைகளுக்குள் தாராளமாக வரலாம், போகலாம். அன்று அதைக்கூட எங்கள் உறவினர்களால் மட்டுமின்றி, அண்டை வீட்டார்களாலும் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை. எனது தந்தையையோ, தாயையோ, தலித் விடுதலைக்கான  உணர்வாளர்கள் என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது என்றாலும், கருணையுள்ளம் கொண்டவர்களாக இருந்திருக்கிறார்கள் என்று சொல்லலாம். அந்தக் காலத்தில் இத்தகைய மனப்போக்கு கொண்டிருந்ததே கொஞ்சம் புரட்சிகரமான விஷயம்தான். எல்லா சாதிக்காரர்களையும் அண்ணன், மாமா என்றுதான் சொல்ல வேண்டும் என்று எங்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுத்தார்கள் எனது பெற்றோர்.

‘சரஸ்வதி’ இதழின் ஆசிரியர் வ.விஜயபாஸ்கரனின் அப்பா (பா.து.வடிவேல் பிள்ளை) முக்கியமான சுதந்திரப் போராட்டத் தியாகி. ஐந்து முறைக்கும் மேலாக சிறை சென்றவர். மூன்று முறை அவரது வீடு ஜப்தி செய்யப்பட்டது. அப்படி வீட்டை ஜப்தி செய்யும்போது சில பொருட்களைப் பாதுகாப்புக்காக எங்களது வீட்டில் கொடுத்துவைப்பார்கள். அப்படி எங்களது குடும்பங்கள் நெருக்கமாகின.  வ.விஜயபாஸ்கரனின் இளைய சகோதரர் பூபேந்திரநாத். அவருக்கு அப்பா தமது செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி எங்களது பள்ளியில் 9, 10 ம் வகுப்புகளுக்கு ஆசிரியர் வேலை வாங்கித் தந்தார். பூபேந்திரநாத், எங்களுக்கு ஆங்கில ஆசிரியராக இருந்தார். அரை மணி நேரம் மட்டும்தான் வகுப்புப் பாடம். மீதி நேரம் ஆங்கில இலக்கியத்தின் பல வாசல்களை, உலகங்களைத் திறந்துவைத்தார். அந்த வகுப்புகள் எங்களுக்குக் கிடைத்த மிகப்பெரிய பேறு. அப்போது காமராஜர் ஆட்சிக்காலம். நூலக இயக்கம் வெகுவாக வளர்ந்தது. நடமாடும் நூலகமெல்லாம் இருந்தது. கடமை உணர்ச்சியுள்ள ஆசிரியர்கள் நிறையப் பேர் இருந்தார்கள். நிறையப் படித்தோம். ஆனாலும் தாமதமாகத்தான் எழுத்துலகிற்குள் வந்தேன்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick