சாளரத்தை திறந்து வைத்தவர்களை வீடுகள் மறப்பதில்லை - மாரி செல்வராஜ்

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
ஓவியம் : பிரேம் டாவின்ஸி

ஜூலை 1-ம் தேதி என் திருமண அழைப்பிதழைக் கொடுக்கப் போயிருந்தேன். எப்போதும் புத்தகங்களுக்கு நடுவில் அமர்ந்திருக்கும் முத்துக்குமார் அண்ணன், அன்று புத்தகங்களுக்கு நடுவே படுத்திருந்ததைப் பார்த்து, ஒரு மாதிரியாக என்னவோ போலிருந்தது.

“உடம்பு சரியில்லை மாரி... அதனால கல்யாணத்துக்கு வர முடியாதுன்னு நினைக்கிறேன். திருமணம் முடிஞ்சதும் திவ்யாவை ஒருநாள் வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டு வா, சரியா..?’’

‘‘சரிண்ணா... நீங்க முதல்ல உடம்ப நல்லா பார்த்துக்கோங்க.’’

‘‘ஆமா மாரி. நாமதான் நம்ம உடம்பப் பாத்துக்கணும். நம்மள மாதிரி ஆளுங்க எல்லாம் உடம்பை தனியா, மனசை தனியா பிரிச்சு வெச்சிருக்கோம். நம்ம மனசு வேலை செஞ்சுகிட்டே இருக்கிறத நம்பி, நம்ம உடம்பும் ஆரோக்கியமா இருக்கிறதா நம்பி... ஓடிட்டே இருக்கோம். இப்போகூட பாரு... எனக்கு உடம்பு சரியில்லைனு டாக்டர் எல்லாரும் சொல்றாங்க. ஆனா, இந்த ரெண்டு நாள்ல எட்டு பாட்டு உள்ளேயே எழுதி, உள்ளேயே பத்திரமா வெச்சிருக்கேன். சீக்கிரமா வந்து ராமசுப்புவை வாங்கிட்டுப் போகச் சொல்லு.”

 - இதுதான் அந்தக் கவிஞன் என்னிடம் பேசிய கடைசிச் சொற்கள்.

‘கவிஞர், பாடலாசிரியர் நா. முத்துகுமார் மரணம்’ என்ற செய்தியை, ஊடகங்கள் அவசர அவசரமாக ஒளிபரப்பத் துணிந்தாலும் அரை நாளாக அதை உண்மையென்று யார்தான் நம்பினார்கள்?.

‘வாய்க்காலில் உள்ள எறும்புகள்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick