" எங்கள் உரிமைகளுக்காக நாங்களேதான் பேச வேண்டுமா?” - சந்திப்பு: வெய்யில்,விஷ்ணுபுரம் சரவணன், பா.விஜயலட்சுமி | Do women have to fight for thier rights - Vikatan Thadam | விகடன் தடம்

" எங்கள் உரிமைகளுக்காக நாங்களேதான் பேச வேண்டுமா?” - சந்திப்பு: வெய்யில்,விஷ்ணுபுரம் சரவணன், பா.விஜயலட்சுமி

படங்கள் :ஆ.முத்துக்குமார்

மிழகத்தின் பல்வேறு துறைகளைச் சார்ந்த ஆளுமைகள் ஐந்து பேரை  இணைத்து, விகடன் தடம் இதழுக்காக ஒரு சிறிய சந்திப்பை ஏற்பாடு செய்தோம். அரசியல் செயல்களத்திலிருந்து ஓவியா, ஜோதிமணி, எழுத்தாளர்-திரைப்பட இயக்குநரான சந்திரா, ஊடகவியலாளர்களான ஜெயராணி, கவிதா முரளிதரன் ஆகியோர் வந்திருந்தனர். கன்னிமாரா நூலக வளாகத்தின் மரநிழலில் பறவைகளின் கீச்சிடலுக்கு நடுவே இயல்பாக அவர்கள் உரையாடியதிலிருந்து...

ஜோதிமணி: நான் அரசியலுக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட 20 வருடங்கள் கடந்துவிட்டன. அப்போது, ஒரு பெண்ணாக அரசியலுக்கு வருவது சமூகத்திலும் குடும்பத்திலும் அதிர்ச்சியளிக்கக்கூடிய ஒன்றாக இருந்தது. நான் அரசியலுக்குள் நுழைய முடிந்ததற்கு மிக முக்கியமான வாய்ப்பாக இருந்தது, பஞ்சாயத்து ராஜில் இருந்த இட ஒதுக்கீடு. இந்த அரசியல் உரிமை இல்லையென்றால் நானெல்லாம் அரசியலை நினைத்துக்கூட பார்த்திருக்க முடியாது. அப்போதும்கூட தடைகளுக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் குறைவில்லாமல்தான் இருந்தன. ஆனாலும் நான் என்னுடைய முடிவில் நிலையாக இருந்தேன். எனது அனுபவத்தில், மக்கள், வேட்பாளர்களை ஆண், பெண்  என்ற பாகுபாட்டோடு எல்லாம் பார்ப்பது இல்லை என்பதை அறிந்துகொண்டேன். ஆண்களைவிட, பெண்களைத்தான் அவர்கள் அதிகமாக நம்புகிறார்கள் என்பதுதான் கூடுதல் உண்மை.

ஆனாலும்கூட, இன்றும் அரசியல் என்பது ஆண்களுக்கான வெளியாகத்தான் இருந்துவருகிறது. ஆரம்பகட்டப் போராட்டங்களைத் தாண்டி  தொடர்ந்து உழைக்கும் பெண் தலைவர்களையோ, அரசியல்வாதிகளையோ சமூகம் ஏற்றுக் கொள்கிறது என்பதுதான் என்னுடைய அனுபவம்.
ஓவியா: என்னுடைய அனுபவம் இதில் வித்தியாசமானது; வேறுபட்டது. ‘பெண் அரசியலுக்கு வரலாமா?’ என்கிற கேள்விக்கு தலைகீழ் சூழ்நிலை என்னுடையது. ‘பொதுவாழ்க்கையில் ஈடுபடுவதே உன் கடமை’ என்று சொல்லிச் சொல்லியே வளர்த்த பெரியார் இயக்கக் கொள்கைகளால் ஆனது என்னுடைய குடும்பம். என்னுடைய வீட்டுச்சூழலின் விளைவாகவே நான் உருவானேன். சமூக யதார்த்தச் சூழல்கள், மதிப்பீடுகள், எனது அரசியல் நிலைப்பாடுகளைப் பாதித்தன. கொள்கைகளை நம்பிக்கைகளைப் பலவீனப்படுத்த முயன்றன. ஆனால், ஒரு குறிப்பிட்ட வயதுக்குப் பின்பு, மனதின் பலம் கூடிவிடுகின்றது அல்லவா? நான் என்னுடைய வாழ்க்கையை சுதந்திரமாகத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டேன். எனக்கும், எனது வாழ்க்கைத் துணைவருக்கும் பொதுவாழ்க்கையே பிரதானம் என்பதால், என்னுடைய குடும்ப அமைப்பு எனக்கும்  எனது செயல்பாடுகளுக்கும் ஆதரவாகத்தான் இருக்கிறது.

சந்திரா:
இன்று நான் அடைந்திருக்கும் இந்த இடம், எளிதாக எனக்குக் கிடைத்துவிடவில்லை. என்னுடைய குடும்பத்தில் 12-ம் வகுப்பு வரைதான் படிக்கவைக்க முடியும் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். எனினும், நான் தொடர்ந்து படிப்பது  என்பதில் உறுதியாக இருந்தேன். ஆனாலும், குடும்பச் சூழலால் இளவயதிலேயே திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டியதானது. அதற்குப் பிறகும் படித்தேன். படிப்பது, வேலைக்குச் செல்வது எனப் பல விஷயங்களில் என்னுடைய குடும்பத்தில் நான்தான் முதல் தலைமுறைப் பெண்.

பெண்கள் முன்னேறி எவ்வளவு பெரிய இடத்துக்கு வந்தாலும்கூட, குடும்பம் சார்ந்த அடிப்படைத் தளைகளிலிருந்து வெளியேறமுடியாத நிலைதான் யதார்த்தமாக இருக்கிறது. நான் இயக்குநராக இருந்தாலும்கூட, எனது தொழில் சார்ந்த பயணத்தைத் தாண்டி, என் மன ஓய்வுக்கான தனிமையான ஒரு பயணம் இன்றுவரை எனக்கு வாய்த்ததே இல்லை. வீட்டில் கோபித்துக்கொண்டு சென்றால் மட்டுமே அது பெண்ணுக்கு சாத்தியமாக இருக்கிறது. பெண்களுக்கான சுதந்திரவெளி என்பது முற்றிலும் சவாலாகத்தான் இருக்கிறது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick