அடுத்து என்ன? - சாரு நிவேதிதா | Charu Nivedita - What's next - Vikatan Thadam | விகடன் தடம்

அடுத்து என்ன? - சாரு நிவேதிதா

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
"மறக்க இயலாத துயரக் காவியத்தை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்"படங்கள் : பா.காளிமுத்து

துவரையில் நான் எழுதிய நாவல்கள் அனைத்துமே ஆட்டோஃபிக்‌ஷன் வகையைச் சேர்ந்தவை. கடைசி நாவலான ‘எக்ஸைல்’, முழுக்கவே ஆட்டோஃபிக்‌ஷன். நாவல்களின் பிரதான பாத்திரம் நானாகவே இருந்தேன். அதனால், அடுத்து எழுதும் நாவல்களில் அந்தப் பாணியை விடுத்து, வேறுவிதமான கதைகளைச் சொன்னால் என்ன என்று தோன்றியது. அப்படி சமீபத்தில் எழுதி முடித்ததுதான் ‘ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர்’ நாவல். 150 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த ஒரு ஸ்ரீவைஷ்ணவக் குடும்பம் பற்றிய கதை அது. அதைத் தொடர்ந்து, என்னை எழுத உந்திக்கொண்டிருந்த ஒரு சம்பவம், தில்லி பஸ்ஸில் நடந்த வன்கலவியும் கொலையும். அந்தச் செயலில் ஈடுபட்ட ஐந்து பேரைப் பற்றிய கதையை எழுதினால் என்ன என்று தோன்றியது. அவர்கள் யார், கிராமத்தில் நல்ல பையன்கள் என்று எல்லோரிடமும் பெயர் எடுத்த அவர்கள், நகரத்துக்கு நகர்ந்ததும் குரூரமான வன்முறையாளர்களாக மாறியதன் பின்னணிக் கதை என்ன என்றெல்லாம் எழுத யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, சி.சு.செல்லப்பாவின் ‘சுதந்திர தாகம்’ நாவலில் இடம்பெறும் ஒரு சம்பவம் என்னை ஈர்த்தது. ஒன்றிரண்டு வாக்கியங்களில் கடந்துபோகும் அந்தச் சம்பவம் ஒரு மாபெரும் நாவலுக்கான கண்ணி என்பதைக் கண்டேன். பிறகு, அது தொடர்பான நூல்களைத் தேடிப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.  

1789-ம் ஆண்டு அயர்லாந்தில் பிறந்த ஹ்யூக் வீலர், தன்னுடைய பதினான்காவது வயதில் ‘கிழக்கிந்திய கம்பெனி’ ராணுவத்தின் வங்காளப் பிரிவில் அதிகாரிகளுக்கான பயிற்சி மாணவனாகச் சேர்கிறான்.  அவனுடைய தந்தையும் கிழக்கிந்திய கம்பெனியின் கேப்டனாக இருந்தவர். பதினைந்து வயதிலேயே லெப்டினன்டாக ஆன வீலருக்குத் தொடர்ந்து கிடுகிடுவெனப் பதவி உயர்வு கிடைக்கிறது.  அவனது ராணுவப் பணியின் இறுதிக் காலத்தில், 1856-ம் ஆண்டில் கான்பூர் நகரின் கமாண்டராகப் பதவி ஏற்கிறான் வீலர். அப்போது அவனுக்கு வயது 67. 50 ஆண்டுகள் இந்தியாவிலேயே இருந்ததாலும் இந்தியப் பெண்ணையே மணம் முடித்திருந்ததாலும் வெகுசரளமாக இந்தி பேசிய வீலர், சிப்பாய்களிடம் பெரும் செல்வாக்கு பெற்றிருந்தான்.  அதிகாரிகள்தான் ஆங்கிலேயரே தவிர, சிப்பாய்கள் அனைவரும் இந்தியர்கள் என்பதை நினைவில்கொள்ள வேண்டும். கான்பூரில், வீலரை ஒரு ஹீரோவாகவே எல்லோரும் கொண்டாடினார்கள். தோலின் நிறத்தைத் தவிர, மற்றபடி அவனை ஓர் இந்தியனாகவே கருதினார்கள் கான்பூர்வாசிகள். 

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick