என் தோழர் இன்குலாப்: பாச்சிறகு விரித்த புயற்பறவை - தியாகு

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
படங்கள்: தி.குமரகுருபரன்

சென்ற திசம்பர் இரண்டாம் நாள் மழை கொட்டிக்கொண்டிருந்த முன்னிரவு நேரம். முதல் நாள் மறைந்த கவிஞர் இன்குலாபுக்கு இறுதி வணக்கம் செலுத்த மகள் சுதா காந்தி, பேரன் வேலு லெனினோடு பயணம் போய்க்கொண்டிருக்கிறேன். தெற்கு நெடும்பெருஞ்சாலையில் ஊரப்பாக்கத்திலிருந்து எங்கள் வண்டி இடப்பக்கம் திரும்பி, இன்குலாபின் இறுதி வாழ்விடமான ஐயஞ்சேரி நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. 

இராயப்பேட்டை ஜானிஜான்கான் தெரு, கதவிலக்கம் 54 மாடிப் பொந்தில், அவர் வசித்துக்கொண்டிருந்த வரை அடிக்கடி சந்திப்பது உண்டு. அவர் ஊரப்பாக்கம் சென்ற பின், ஒருமுறைகூட நான் அங்கே போனது இல்லை. “தோழர், உங்களைப் பார்க்க வருகிறேன்” என்று கேட்கும்போதெல்லாம் உறுதியாகக் கட்டளைத் தொனியில் மறுத்துவிடுவார்.அவ்வப்போது ஏதாவது நிகழ்ச்சியை முன்னிட்டு சென்னை வந்து கொண்டுதான் இருந்தார்; பார்த்துக் கொண்டுதான் இருந்தோம். நீரிழிவு நோய் முற்றி, கால் ஒன்று எடுத்த பின்னும்கூட தோழர் அரணமுறுவல் இறுதி நிகழ்வுக்கு தாம்பரம் வந்திருந்தார்.

இதோ வந்துவிட்டது இடம். கண்ணாடிப் பேழைக்குள் இறுதித் துயிலில் ஆழ்ந்திருந்த என் தோழரை கடைசி முறையாகப் பார்த்து வணங்கிவிட்டு வெளியே வருகிறேன். அவர் மகன்கள் செல்வம், இன்குலாப், மகள் மருத்துவர் ஆமினா, பேரன் கவின், அவருக்கு மிக நெருக்கமான நண்பர்கள் விடியல் வேணுகோபால், காஞ்சி பாரதிவிசயன் இன்னும் சிலர்... எல்லாரிடமும்  துக்கம் விசாரித்துவிட்டு, அஞ்சலிக் குறிப்பேட்டில் எழுதிவிட்டுப் புறப்படுகிறேன். சென்னை திரும்பும் வழியில் ஒவ்வொன்றாக அவர் நினைவுகள் கரைதொடும் அலைகள்போல் நெஞ்சைப் பூசி ஈரமாக்கி மீள்கின்றன.

ன்குலாபை முதலில் பார்த்தது 1985 நவம்பரில் நான் சிறையிலிருந்து விடுதலையான பிறகுதான்... எப்போது என்று சரியாக நினைவில் இல்லை. அநேகமாய் வைகறையின் இராசகிளி அச்சகத்திலாக இருக்கலாம். நாங்கள் நண்பர்களாக, செந்தோழர்களாக, பகுத்தறிவாளர்களாக, தமிழீழ ஆதரவாளர்களாக... எல்லா வகையிலும் கருத்தொருமித்திருந்தோம். வேறுபாடு என்று சொல்லிக்கொள்ளும் படியாக ஒன்றும் இல்லை. 1990 செப்டம்பரில் நான் திலீபன் மன்றம் தொடங்கி சிபிஎம் கட்சி என்னை வெளியேற்றிய பின், களத்திலும் நாங்கள் கைசேர்த்து நின்றோம் – இறுதி வரை. ஆனால், எங்கள் தோழமைக்கு அகவை வெறும் கால் நூற்றாண்டு அன்று, அதற்கும் மேலே.

இன்குலாபும் நானும் வெண்மணியின் குழந்தைகள் என்று பெருமையோடு சொல்வேன். அதற்கு முன் நாங்கள் வெவ்வேறு புள்ளிகளிலிருந்து புறப்பட்டிருந்தோம். 1965 இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் மாணவனாகக் களமிறங்கியவர் அவர். நானோ, அப்போது அப்போராட்டத்துக்கு எதிராக இருந்தவன். 1968 திசம்பர் 25-ம் தேதி, கீழவெண்மணியில் பெண்களும் குழந்தைகளும் முதியவர்களுமாக 44 உயிர்கள் எரிக்கப்பட்ட கொடுமை என்னை செவ்வியக்கத்தின் பக்கம், அதிலும் உடனடி ஆயுதப் போராட்டத்தின் பக்கம் உந்தியது; இன்குலாபைத் திராவிட இயக்கச் சார்பிலிருந்து பொதுமை இயக்கத்தின் பக்கம் ஈர்த்தது. அந்நேரம் புலவர் ஆதி (இராசியண்ணன்) எழுதிய வெண்மணிக் கவிதை நெஞ்சில் கனல் மூட்டியது மட்டுமல்ல, அடுத்து என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எனக்கு வழியும் காட்டியது:

‘வெண்மணி மக்களை
வெட்டிப் பொசுக்கையில்
வேடிக்கை பார்த்தாயே அடே
வீணே கிடந்தாயே!
குள்ள நரிகளைக்
குத்திக் கிழிக்கிற
கோபத்தில் முன்னேறு!
அடே, கொன்ற பின் நின்றாடு!’ 


இன்குலாபின் கவிதைகளிலேயே பெரும்புகழ் ஈட்டிய, ‘மனுசங்கடா’வுக்கும் பொறி தந்தது வெண்மணித் தீதான்!

இன்குலாப் முதலில் மார்க்சியக் கட்சியிலும், பிற்பாடு மார்க்சிய-லெனினியக் கட்சியிலும் ஈடுபாடுகொண்டிருந்தார். அகலச் சிறகு விரித்த ஒரு புயற்பறவையைக்  கட்சி அல்லது அமைப்புச் சிமிழுக்குள் அடைத்துவைக்க முடியவில்லை.

ஆனால் கவிதை, நாடகம், கட்டுரை, சொற்பொழிவு, போராட்டங்கள், கூட்டியக்கங்கள், கலந்தாய்வுக் கூட்டங்கள் என்று எல்லாத் தளங்களிலும் அவரே இன்குலாப் என்றோர் இயக்கமாக ஓங்கி நின்றார். தமிழீழ விடுதலை, தமிழ்த் தேசியம், சமூக நீதி, அடக்குமுறைச் சட்ட எதிர்ப்பு என்று எல்லாக் களங்களிலும் எங்களோடு இருந்தார்.

அம்பத்தூரில் 1993-ம் ஆண்டு தமிழகத்தின் முதல் தாய்த் தமிழ் தொடக்கப் பள்ளியை நானும் தோழர்களும் நிறுவிய போது, இன்குலாபின் வாழ்த்துச் செய்தி ஓர் அஞ்சலட்டையில் வந்தது:

‘தாயின் மடிபோல் ஒரு பள்ளி
தாய்த் தமிழ்த் தொடக்கப் பள்ளி.’


இந்த இன்குலாபின் வரிகளை முதலில் அம்பத்தூர் எங்கும், பிறகு தமிழகத்தில் தாய்த் தமிழ்ப் பள்ளி தொடங்கிய ஊர்களெங்கும் பல வடிவில் பரப்பினோம். இந்தச் செய்தியை விரிவுபடுத்தி நான் ஊருக்கு ஊர் பேசியுள்ளேன்: “ஒரு குழந்தை இருக்க விரும்பும் இடங்களிலேயே முதன் மையானது எது? தாயின் மடிதான். அதே போல் குழந்தை பெரிதும் இருக்க விரும்பும் இடமாகத் தாய்த் தமிழ் பள்ளி இருக்கும்”என்று விளக்குவேன். இன்குலாபிடம் இதைச் சொல்லி, “குழந்தைகள் தாய்த் தமிழ்ப் பள்ளிக்கு சீக்கிரம் வரவும், பள்ளி நேரத்துக்குப் பிறகும் வீட்டுக்குப் போகாமலிருக்கவும் ஆசைப்படுகிறார்கள்” என்று நான் குறிப்பிட்டபோது, ‘‘அப்படியா?’’ என்று வியந்து மகிழ்ந்து, தானே ஒரு தாய்த் தமிழ்க் குழந்தையைப் போல் சிரித்தார்.

ன்குலாபின் பகுத்தறிவும் சமய மறுப்பும் மார்க்சிய அறிவியலின் பாற்பட்டவையே தவிர, வறட்டுத் தனமானவை அல்ல. நாங்கள் நாத்திகர்கள்; ஆனால், வறட்டு நாத்திகர்கள் அல்ல. நாங்கள் பகுத்தறிவாளர்கள்; ஆனால், மக்களைப் பற்றிய கவலையே இல்லாமல் பகுத்தறிவையே கடவுளாக்கிவிடும் கருத்துமுதல் பகுத்தறிவுவாதிகள் அல்ல. இன்குலாபின் பகுத்தறிவு - இஸ்லாம் உள்ளிட்ட எந்தச் சமயத்தையும் விட்டு வைக்காத ஒன்று. அவர் இந்து மதத்தைச் சாடினார்; மற்றவற்றை விட்டு விட்டார் என்பது பிழை. 

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்