நீண்ட பயணம் - அ.முத்துலிங்கம்

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
ஓவியங்கள் : பிரேம் டாவின்ஸி

ட்டு வருடங்களாக ‘இதுதான் அமெரிக்காவில் என்னுடைய கடைசி மாதம்’ என எண்ணியபடியே வாழ்ந்தேன். ஆனால், சில தனிநபர்களின் பெருந்தன்மையால், எனக்கு ஏற்பட்ட இடையூறுகளை என்னால் கடக்க முடிந்தது. 1995-ம் ஆண்டின் கோடைக்காலத்தில் நியூயோர்க் நகருக்குள் நான் நுழைந்தபோது, கலைஞர்களுக்கே உரித்தான முரட்டு இலட்சியவாதம் என்னை நிறைத்திருந்தது. அப்போது நான் பெனிங்டன் கல்லூரியில் என்னுடைய முதுகலைப் படிப்பை முடித்திருந்தேன். ‘புரூக்ளின் நகரத்துக் கலைஞர்கள் சமுதாயம்’ அறிமுகம் செய்த அமெரிக்கக் கலாசாரத்தால் நான் தலைகால் தெரியாமல் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தேன். அதே சமயம் அமெரிக்கக் குடிமகனாவதில் எனக்கு ஒருவிதமான வெறுப்பும் இருந்தது. அது ஏதோ என்னுடைய இனக்குழுவின் பெருமையை விட்டுக்கொடுப்பதுபோலவும், நான் பிறந்து வளர்ந்த எனது நாடான கானாவுக்குத் துரோகம் செய்வதுபோலவும் எனக்குப் பட்டது. நான் அமெரிக்கக் குடிமகன் ஆனதும் ஒரு கலைஞனின் சுதந்திரமான குரல் என்னைவிட்டுப் போய்விடும் என்பதும், என்னுடைய மக்களை புனைவுக் கதைகள் மூலம் அறிமுகப்படுத்தும் தார்மீக மனசாட்சி எனக்கு இல்லாமல் ஆகிவிடும் என்பதும்தான் என்னுடைய பயம்.

அடுத்து வந்த ஆறு வருடங்களுக்கு உத்தரவாதம் தரும் எச்1பி விசா வேலை கிடைத்ததும், என் ஆப்பிரிக்க நண்பர்கள் ஏறக்குறைய மன்றாட்டமாகச் சொன்ன அறிவுரைகளை நான் முட்டாள்தனமாக உதாசீனம் செய்தேன். குடிவரவாளர்கள் பின்பற்றும் முக்கியமான  விதியை – முதலில் கிரீன் கார்டைக் கைப்பற்று, அதன் பின் எல்லாமே தானாக நடக்கும் – நான் சட்டைசெய்யவில்லை. அமெரிக்க வாழ்க்கை தந்த ஆனந்தத்தில் மூழ்கிய என் காதுகளுக்குள்  மற்றவர்கள் அறிவுறுத்தியது போகவில்லை. அத்துடன், இளம் வயதானபடியால், எனக்குத் தோல்வியே கிடைக்காது என இறுமாந்திருந்தேன். கிரீன் கார்டுக்காகத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் வழக்கத்தை இகழ்ந்தேன். சியாராலியோன், லைபீரியா போன்ற ஆப்பிரிக்காவின் கலக நாடுகளிலிருந்து புலம்பெயர்ந்தவர்கள் செய்வதுபோல, பொய் ஆவணங்களைத் தயாரித்து அகதி நிலை பெறுவதைத்  துப்புரவாக வெறுத்தேன்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick