அடுத்து என்ன? - யூமா வாசுகி

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
என் பழைய குறிப்பேடு உயிர்த்தெழுகிறதுபடங்கள் : ஆ.முத்துக்குமார்

லையாள எழுத்தாளர், அமரர் சி.வி.ஸ்ரீராமன் அவர்களின் தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைத் தொகுப்பை மொழிபெயர்க்க ஆரம்பித்தது ஏறத்தாழ 12 வருடங்களுக்கு முன்னால். 600 பக்கங்களில் மொத்தம் 75 கதைகள் அடங்கிய, சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற நூல். நான் வேலையைத் தொடங்கியபோது எழுத்தாளர் உயிருடன் இருந்தார். இரண்டு மூன்று முறை, தள்ளாமை தொனிக்கும் குரலில் மிக நிதானமாக, மொழிபெயர்ப்புப் பணி பற்றி விசாரித்து அறிந்தார். தமிழில், தான் வாசிக்கப்படவேண்டும் எனும் அவரது தீவிர ஆர்வம் எனக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சி அளித்தது. அவர் பேச்சும் கதைகளும் அவருடனான மிகு இணக்கத்தை வளர்த்து விட்டிருந்தன. வார்த்தை வார்த்தையாக, வாக்கியம் வாக்கியமாக அந்தக் கதைகளுக்கு தமிழ்ப் பிரவேசம் கொடுத்துக்கொண்டிருந்த காலத்தில் ஒரு நாள், கவிஞர் சுகுமாரன் அவர்களிடமிருந்து எழுத்தாளரின் மரணச் செய்தி வந்தது. தகவலுக்குப் பிறகான மௌனமடர்ந்த நொடிகளில் சுகுமாரன், “அழாதீர்கள், நாமென்ன செய்ய முடியும்?” என்று எனைத் தேற்ற முயன்றார். அந்த ஸ்தம்பிதத்துக்குப் பிறகு முயற்சி முடங்கியது. இப்போது மீண்டும் அந்தக் கதைகளில் திளைத்து அவற்றின் ஆன்மாவைத் தமிழில் வடிக்கப் பிரயத்தனம்கொள்கிறேன்.

 தவிரவும், இறுதிச் செப்பனிடலுக்காக என்னை ஏவிக்கொண்டிருக்கும் 15 மொழிபெயர்ப்பு நூல்களுடன் பேச்சுவார்த்தை ஆரம்பித்தாக வேண்டிய சூழல் இது. ஆயினும், காணாததைக் கண்டவன்போலத்தான் இலக்கியத்தின் வீதிகளில் வியந்து வியந்து அலைகிறேன். ஒன்றைக் கண்டடைந்து நெஞ்சிலேற்றிக் கொஞ்சிக்கொண்டிருக்கும்போது, மற்றொன்று வந்து தூக்கிக்கொள்ளச்சொல்லி கைவிரிக்கிறது. அதைச் சீராட்டிக் கொண்டிருக்கும்போது, மற்றொன்று என் உடை பற்றி இழுத்து மலரச் சிரிக்கிறது. அடுத்து வரும் இன்னொன்றின் ஜாலத்தில் மற்றவை மறதிக்குள் வாழப்போகின்றன. மோதும் தற்செயல்களில் போக்கு குலைகிறது. ஒரு வேட்டை விலங்கென வேடனொருவன் என்னைப் பின்தொடர்வான் எனில், சிக்கலும் சிதறல்களுமாகத் தள்ளாடிக் குழம்பிக்கிடக்கும் என் காலடிகள் பார்த்து வினோதமுறுவான் என்று நினைக்கிறேன். ஒவ்வாதது ஆயினும் பலவீனம் ஆயினும் இந்த வரையற்ற வழிகளே என் இயல்புக்கு விதிக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

 பச்சிளம் கன்றை நக்கிக்கொடுக்கும் பசுவின் வாஞ்சையாக, சிறார் நாவலுக்கான சாராம்சம் ஒன்றை மனதில் தோய்த்துத் தோய்த்து இனித்துக்கொள்கிறேன். அதற்கான பிள்ளைமைக் கவிச் சுரப்பின் விகாசம் கூட, அதற்குரிய பாடுகளின் வலியில் யாசிக்கிறேன். இடர் என்னவெனில், முனைப்பின் விழிகள் மனமுவந்து அரியவற்றைக் காட்டித் தந்தாலும்கூட இன்னதென்று அறிந்து சட்டென்று அணைத்துக்கொள்ளத் தெரியாத பேதையாகவே பல நேரங்களில் இருக்கிறேன். நழுவிச் சென்றவை பிறகு நாடி வருவதும் நிராகரித்துப்போவதும் நடப்பதுதான்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick