“இந்திய இலக்கியம் என்று ஒன்று இல்லை!” - பால் சக்காரியா

சந்திப்பு : வெய்யில், பவா செல்லதுரை, கே.வி.ஷைலஜா எழுத்தாக்கத்தில் உதவி : உத்திரகுமாரன்படங்கள் : ஸ்டீவ்ஸ் சு.இராட்ரிக்ஸ்

டந்த முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளாக, பால் சக்காரியாவின் பெயரைத் தாங்கி வராத தினசரிகள் கேரளாவில் இல்லை எனச் சொல்லப்படுகிறது. இலக்கியம் மட்டுமல்லாது, கேரளச் சமூகத்தின் ஒவ்வோர் அசைவின் மீதும் தொடர்ந்து எதிர்வினை செய்பவர். 200 சிறுகதைகளுக்கும் அதிகமாக எழுதியிருக்கிறார். இவருடைய ஏராளமான கதைகள் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. சென்னையில் உள்ள ஒரு விடுதியில், முற்பகல் வேளையில் சந்தித்தோம். ‘தேன்’ கதையைப் பற்றிப் பேசத்தொடங்கியதும், உற்சாகமாகிவிட்டார். ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் மெல்லிய புன்னகை, சரளமான மலையாளத்துக்கு இடையே அவ்வப்போது எளிமையான ஆங்கிலம் என அவர் உரையாடியதிலிருந்து...

“சென்னைப் புத்தகக் காட்சிக்கு வந்திருந்தீர்கள்; வாசகர்களைச் சந்தித்து உரையாடிய அனுபவம் எப்படி இருந்தது?”

“மிகச் சிறப்பாக இருந்தது. நான் சென்னைப் புத்தகக் காட்சிக்கு வருவது இது முதன்முறை அல்ல. பலமுறை வந்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறையும் கூட்டம் அதிகரித்துக்கொண்டே வருவதைப் பார்க்கிறேன். இவ்வளவு பேர் புத்தகக் காட்சிக்கு வருவது ஒரு சமூகத்தின் வளர்ச்சிக்கான குறியீடு. பெருமளவிலான மக்களை அங்கு பார்த்தது, உண்மையிலேயே  எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. வருகிறவர்கள் எதை வாங்குகிறார்கள், என்ன வாசிக்கிறார்கள் என்பதல்ல, ஏதோ ஒன்றை வாசிக்கிறார்கள் என்பதே நல்ல அறிகுறிதான். மேலும், பெரும்பாலானோர் குடும்பத்துடன் வருகிறார்கள். அது பெரிய ஈடுபாடு. கேரளத்தில் உள்ள நூலகங்களுக்கு அரசே முறையாகப் புத்தகங்கள் வாங்கிக் கொடுக்கிறது அல்லது நிதி அளிக்கிறது.  நூலகங்களில் அனைத்துவிதமான புத்தகங்களும் கிடைக்க வழிசெய்கிறது. ஆனால், தமிழகத்தில் அவ்வாறு இல்லையெனத் தோன்றுகிறது. கோடிக்கணக்கான மக்கள் வாசிக்கத் தயாராக இருக்கும் ஒரு சமூகத்தில், நூலகங்களுக்கு புத்தகம் வழங்கும் பொறுப்பை அரசே ஏற்க வேண்டும். அதை  இந்த அரசு அவசியமாகவும் உடனடியாகவும் செய்ய வேண்டும் எனத் தோன்றுகிறது.”

“ஒரு கவிதையிலிருந்து தொடங்கலாம். உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்த, ஒரு கவிதையைப் பற்றி  சொல்லுங்களேன்?”

“எனக்குப் பிடித்த கவிதைகள் நிறைய இருக்கின்றன. ஒரு கவிதையைச் சொல்லச் சொன்னால், நான் எதைச் செல்வது? அதை எப்படி நீங்கள் எடுத்துக்கொள்வீர்கள் என்பதில் தயக்கமாக இருக்கிறது. எனக்கு மிகவும் பிடித்த கவிஞர், வைலோப்பள்ளி ஸ்ரீதர மேனோன். அவரின் ‘சர்ப்பக்காவு’ என்ற கவிதை எனக்குப் பிடித்தமானது. மலையாளத்தின் மிகச் சிறந்த அழகிய கவிதைகளில் ஒன்று. வைலோப்பள்ளி, கிளாசிக்கலுக்கும் நவீனத்துக்கும் இடைப்பட்ட கவிஞர். அதாவது, இரண்டும் சந்திக்குமிடத்தில் நிலைகொள்ளும் கவிஞர் எனச் சொல்லலாம். ஆனாலும், அவர் முற்போக்குக் கவிஞராக இருந்தார். எந்த ஒருவகையிலும் அடிப்படைவாதியாக இருந்தது இல்லை. அவர் கம்யூனிஸ்ட்டாக இருந்தார் என்று சொல்ல இயலாவிட்டாலும் இடதுசாரியாக இருந்தார். எளியவர்களுக்காக குரல் கொடுத்தார். எளியவர்களின் பக்கம் நின்றார்.’’

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick