வேர்கள் - இஸ்மத் சுக்தாய்

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
தமிழில் : ஜி.விஜயபத்மா ஓவியம் : ட்ராட்ஸ்கி மருது

ன்றைய தினம். வெளுத்த முகங்களுடன் அனைவரும் உறைந்திருந்தனர். சாப்பாட்டு வேலைகள் ஒன்றும் நடக்கவில்லை. வீட்டை மயானம் சூழ்ந்து இருந்தது. வலிகள் தெரியாக் குழந்தைகளின் உலகம் மட்டும் உல்லாசமாக இருந்தது.

பள்ளிகளுக்குக் கட்டாய விடுமுறை விடப்பட்ட ஆறாம் நாள் அன்று. குழந்தைகள், ஓடுவதும் தாவிக் குதிப்பதும் ஒருவரை ஒருவர் சீண்டிக்கொண்டு  கூச்சல் இடுவதுமாக வீடு இரண்டுபட்டது. இந்தக்  குழந்தைகளுக்கு ஆகஸ்ட் பதினைந்து என்றால் என்ன என்று புரியாது. ஆங்கிலேயர்கள் நாட்டைக் கூறுபோட்டதும், இன்று ரணங்களின் மேல் ஒரு சுதந்திரத்தைக் கொடுத்துவிட்டு வெளியேறியதும் இந்தக் குட்டிப் பிசாசுகள் அறியாதவை. முனை மழுங்கிய கத்திகள் இந்தியாவைச் சிதைத்துப்போட்டன. குருதிக்கான ஊற்றை, தொண்டைக்குழியில் தோண்டி எடுத்த அரக்கத்தனம் ஊரெங்கும் ரத்தச் சேற்றினை வாரி இறைத்தது. வெட்டுப்பட்ட காயங்களைத் தைக்க இங்கு ஒருவரும் இல்லை.

சாதாரண நாள்களாக இருந்தால், விடுமுறை தினங்களில் இந்தக் குட்டிப் பிசாசுகளைச் சமாளிக்க இயலாமல்,விளையாடத் தெருவுக்கு அனுப்பி இருப்போம். ஆனால், சில நாள்களாக நகரமே ஒரு மயான வலைக்குள் சிக்கிக்கொண்டதுபோல கலவர பூமியாக இருந்தது. முஸ்லிம்கள் அச்சுறுத்தப்பட்டு வீடுகளுக்குள் முடக்கப்பட்டனர். வீட்டுக்கு வெளிப்புறம் தாளிட்டு, காவலர்கள் ஊரைச் சுற்றி வலம்வந்தனர். கள்ளம் கபடமில்லா குழந்தைகள் இவை எவற்றையும் அறியாமல், தங்கள் விளையாட்டை பூட்டிய வீட்டுக்குள் தொடர்ந்துகொண்டு இருந்தன.  

குழந்தைகள், வறுமை, அறியாமை ஆக்கிரமித்த இடங்கள், மிக இலகுவாக மத வெறியர்களுக்கான சரியான வேட்டைத்தளமாக உருமாறிவிடுகின்றன. மக்கள் துண்டாடப்பட்டு போக்கிடம் அறியாமல் இங்கும் அங்குமாகப் புலம் பெயர்ந்துகொண்டு இருந்தனர். இந்தப் பகுதியில் ஒவ்வொரு நாளும், கூட்டம் கூட்டமாகப் பஞ்சாபில் இருந்து வந்து குடியேறும் அகதிகளின் எண்ணிக்கை அச்சுறுத்தலாகி, அங்கேயே பூர்வீகமாக வசிக்கும் சிறுபான்மை முஸ்லிம்களின் வாழ்வாதாரம் பறிக்கப்படுமோ என்ற கவலையில் அவர்களிடையே பதற்றம் அதிகரித்தது. ஊரே குப்பைகளால் நிறைக்கப்பட்டு, அலங்கோலமாகக் கிடந்தது.

எப்போது என்ன நடக்குமோ என்ற பீதியில் மக்கள் சவக்களையுடன் திரிந்தார்கள். இரண்டொரு இடங்களில் சச்சரவுகள் வெளிப்படையாகவே வெடித்தன. மேவார் மாகாணத்தைப் பொறுத்தவரை இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் மிகப் பெரிய அளவில் வேறுபாட்டைக் கொண்டிருக்கவில்லை. அவர்களின் உருவங்களோ, ஆடைகளோ, பெயர்களோ ஏறக்குறைய ஒன்றாகவே இருந்தன. ஆனால், வேறுஇடங்களில் இருந்து இங்கு இடம்பெயரும் முஸ்லிம்கள் மட்டும் எளிதில் அடையாளம் காணப்பட்டனர். மக்களிடையே காற்றைப்போல வதந்தியாக,  ஆகஸ்ட் 15 பற்றியச் செய்தி பரவியிருந்தது.  யூகங்களால் விளைவுகளைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்த ஒரு சிலர், ஏற்கெனவே பாகிஸ்தான் எல்லையைப் பாதுகாப்பாகக் கடந்து சென்றுவிட்டனர். ஆனால், நீண்ட நாள்களாக அந்த மாகாணத்தில் வசித்து வந்தவர்கள், நடைமுறைச் சிக்கலை அவதானிக்க சாமர்த்தியம் இல்லாது இருந்தார்கள். இந்தியா, பாகிஸ்தான் இடையே நிலவிக்கொண்டிருக்கும் பிரச்னைகள் பற்றிய போதிய ஞானம் அவர்களுக்கு இல்லை. அதனால், அது அங்கே விவாதப் பொருளாக மாறவில்லை. விஷயத்தை ஓரளவுக்குப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தவர்கள், தங்களையும் தங்கள் உடைமைகளையும் பாதுகாத்துக்கொள்ளும் முன்னேற்பாடுகளில் இறங்கி, தங்கள் அரண்களை பலமாக அமைத்துக் கொண்டனர்.

மிச்சமிருந்த வெள்ளந்தி மக்கள்,  ‘பாகிஸ்தானில் நான்கு சேர் கோதுமை ஒரு ரூபாய்க்கும், பெரிய ரொட்டிகள், வெறும் காலணாவுக்கும் கிடைக்கிறது’ என்ற புரளியை உண்மை என்று நம்பினார்கள். அவர்கள், ஆசையால் தூண்டப்பட்டு பாகிஸ்தான் பகுதிக்குப் புலம்பெயரத் தொடங்கினர். மீதமுள்ள அறிவாளிகள், காலணாவும் ரூபாயும் சம்பாதிக்க இருத்தலைத் தக்கவைத்துக்கொள்வது அவசியம் என உணர்ந்து போராடினாலும் தங்கள் வாழ்வை இங்கேயே அமைத்துக்கொள்வது எனச் சமூகப் போருக்கும் தயாரான மனநிலையில் காத்திருந்தனர்.

இருத்தலைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டிய பயம் கலந்த தவிப்பில், சிறுபான்மை சமூகத்தினரை அப்புறப்படுத்துவதில் வெறியுடன் மக்கள் நின்றனர்.  இதை அவர்கள் வெளிப்படையாக விவாதிக்கவும் தயங்கவில்லை. இதனால், அங்கு சிக்கலான பிரச்னைகள் உருவாகி பதற்றநிலையை எல்லோருடைய மனதிலும் விதைத்திருந்தது. அந்த ஊரில் பரம்பரையாகப் பணக்காரர்களாக வாழ்ந்து வந்த தாகூர்கள், தங்கள் நிலைப்பாட்டை மிகத் தெளிவாக அதிகாரிகளிடம் எடுத்துக் கூறி விவாதித்தார்கள். அவர்கள், நாட்டைத் துண்டாடும் விஷயத்தை அறவே வெறுத்தார்கள்.

“இங்கே இந்துக்களும் முஸ்லிம்களும் கலந்து சரிசமமாக வாழ்ந்துவருகிறோம். அவர்களைத் தனித்தனியே அடையாளம் கண்டு பிரிப்பது சாதாரண வேலையல்ல. அதைச் சரியான ஆள் பலமில்லாது நீங்கள் செய்ய இயலாது. ஆட்களை வேலைக்கு எடுத்தால், அரசுக்கு வீண் செலவு. இங்கு புதிய மக்களைக் குடியேற்றத் தேவையான நிலத்தை ஒதுக்கித் தர அரசுக்குப் பணம் தேவை. அந்தப் பணத்தை நாங்கள் ஏற்பாடு செய்துதருகிறோம். இங்கு வாழ்பவர்கள் மனிதர்கள், ஒரு நாளில் விரட்டி அடிப்பதற்கு காட்டில் வசிக்கும் மிருகங்கள் அல்ல” என்று தங்கள் முடிவில் பிடிவாதமாக நின்றனர்.

ஒவ்வொரு நாளும், வலம்வரும் புதிய வதந்திகளால் அச்சுறுத்தப்பட்டு, தெளிவில்லாமல் மக்கள், அங்குமிங்குமாக இடம்பெயர அலைந்துகொண்டு இருந்தார்கள். இவற்றுக்கிடையே, அந்த ஊரில் சில குடும்பங்கள் அங்கிருந்து வெளியேறாமல் தங்கியிருந்தன.  ஏறக்குறைய அவர்கள் அனைவரும் மஹாராஜாவிடம் பணிபுரிபவர்களாகவே இருந்தனர். அவர்கள் வேறு எங்கும் செல்வது என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை. அதற்கு மஹாராஜாவும் ஒப்புதல் அளிக்க மாட்டார். ஆனாலும், சில குடும்பங்கள் தொடர்ந்து அதே இடத்தில் வசிப்பது ஆபத்து என பயந்து போய், கிளம்பிவிட சரியான சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தனர். அதில் எங்கள் குடும்பமும் ஒன்று.

அஜ்மீர் சென்றிருந்த பர்ரே பாய், அங்கிருந்து வந்த உடனேயே , எல்லோரிடமும் பீதியைக் கிளப்பினார். தங்கள் குடும்பத்தினர் பாகிஸ்தானில் குடியேறியே ஆக வேண்டும் என்று வற்புறுத்தினார். ஆனாலும், அவர் பேச்சை ஒருவரும் பொருட்படுத்தவில்லை. தன் பேச்சை ஒருவரும் கேட்கவில்லை என்றதும் கிட்டத்தட்ட அந்தத் திட்டத்தைக் கைவிடும் மனநிலைக்கு வந்துவிட்டார் பர்ரே பாய். அந்தச் சமயத்தில் சப்பன் மியான் செய்த சில தந்திரமான காரியங்களால், பர்ரே பாய் கூறியதில் ஏதோ பொருள் இருக்கிறது என்று அவர்கள் புரிந்து கொண்டனர்.

சப்பன் மியான், பள்ளிக்கூடச் சுவரில்  ‘பாகிஸ்தான் ஜிந்தாபாத்’ என்று எழுத எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்து, எழுதத் தொடங்கினார். அதே சமயம் ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகள் அந்த சுவரில் ‘அகண்ட் ஹிந்துஸ்தான்’ என எழுதினர். இரு சாராருக்கும் இந்த விஷயத்தில் சண்டை வந்து, அது பெரும் சமூக அச்சுறுத்தலாகவும் இருபுறமும் கொலைமிரட்டல்களுமாகக் கிளர்ந்தெழுந்தது. நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் வரம்புமீறிப் போகத் தொடங்கியதும், போலீஸ் வரவழைக்கப் பட்டு, முஸ்லிம் சிறுவர்களை லாரியில் ஏற்றி அவரவர் வீடுகளுக்குத் திருப்பி அனுப்பினார்கள்.

சிறுவர்கள் வீடு சேர்ந்ததும், எப்போதும் அவர்களைச் சபிக்கும் அவர்களின் தாய்மார்கள் இன்று தங்கள் குழந்தைகளை ஆரத்தழுவி முத்தமிட்டனர். எங்களின் இரு குடும்பங்களுக்கும் இடையே மூன்று தலைமுறைக்கும் மேலாக நெருங்கிய அன்பால் பிணைந்த உறவிருந்தது. முன்பு இதுபோல் நடந்திருந்தால், ரூப்சந்த்ஜியின் பிள்ளைகளுடன் சண்டையில் ஈடுபட்டு சப்பா வீடு திரும்பினான் என்றால், துல்ஹன் பாய் அவன் கன்னத்தில் சில அறைகள் விட்டு ரூப்சந்த்ஜி வீட்டுக்குப் போய் காயத்துக்கு விளக்கெண்ணெய் தடவிக்கொண்டு, கொஞ்சம் கொயினா மருந்தையும் வாங்கிக் குடித்து வரச்சொல்லி கண்டித்து அனுப்பியிருப்பாள்.

ரூப்சந்த்ஜி எங்கள் அப்பாவின் பால்ய நண்பர் மற்றும் எங்கள் குடும்ப வைத்தியரும் கூட. அவருடைய மகன்கள் என் சகோதரர்களுக்கு நண்பர்களாகவும், எங்கள் அண்ணிகள் அவரது மருமகள்களின் நெருகிய சினேகிதிகளாகவும் இருந்தனர். எங்கள் இரு குடும்பங்களின் குழந்தைகளுக்கு இடையே இருபாலரும் வேற்றுமை இன்றி அன்பாக இருந்தனர். குழந்தைகளும் அப்படியே ஒன்றாகவே வளர்ந்தனர். இதுபோல் எங்கள் நாட்டுக்குள் பிரிவினை வரும், அது எங்கள் ஒற்றுமையை, நட்பைக் கூறுபோடும் என்று ஒருநாளும் நாங்கள் கற்பனைகூட செய்து பார்த்தது இல்லை.

எங்கள் இரு குடும்பங்களுக்குள்ளும் எல்லாக் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்களும் அங்கம் வகித்தனர். அனைவரும் ஒன்றுகூடும் சமயங்களில், கிரிக்கெட் போட்டி, கால்பந்து போட்டி போலவே அனைவருக்குள்ளும் அரசியல் தொடர்பான காரசாரமான விவாதங்கள் நடைபெறும். அப்பா காங்கிரஸ்காரராகத் தன் பக்கத்து நியாயங்களை எடுத்துரைப்பார். டாக்டர் சாஹிப்பும், பர்ரே பாயும் முஸ்லிம் லீக் ஆதரவாளர்கள். கியான்சந்த் மகாசபா ஆதரவாளராக இருந்தார். குலாப் சந்த் சோஷலிஸ்டாகவும், மஞ்ஜ்லே பாய் கம்யூனிஸ்டாகவும் இருந்தனர். வீட்டுப் பெண்கள் இந்த விஷயத்தில் மிக ஒற்றுமையாக அவரவர் கணவர்களின் கட்சியை ஆதரித்தார்கள். குழந்தைகள் ஒன்றாக உட்கார்ந்துகொண்டு அவரவர் தந்தையை ஆதரித்துவிட்டு, ஒற்றுமையாக எல்லோர் பேச்சுக்கும் கைதட்டி ஆர்ப்பரிப்பார்கள். எப்போதும் விவாதங்கள் காங்கிரஸ்காரர்களால்தான் ஆரம்பித்து வைக்கப்படும்.காங்கிரஸ்காரர்கள் ஆரம்பித்துவைக்கும் விவாதங்கள்,  சூடேறி கம்யூனிஸ்டுகள் மீதும், சோஷலிஸ்டுகள் மீதும், குற்றச்சாட்டுகள் வசைகளாக முடியும். தங்கள் மீதான தாக்குதலுக்கு அரசியல்ரீதியாகப் பதில் இல்லாமல் அவர்கள் ஒரு கட்டத்தில் காங்கிரஸ்காரர்களுடன் சேர்ந்துகொள்வார்கள்.

உடனே, மகாசபையும், முஸ்லிம் லீக்கும் ஒன்று சேர்ந்து காங்கிரஸைத் தாக்கும். சில ஆண்டுகளாக முஸ்லிம் லீக் மற்றும் மஹாசபாவிற்கு ஆதரவு அதிகமாகி காங்கிரஸின் பாடு திண்டாட்டமாகி விட்டது. இரு குடும்பத்தில் இருந்த காங்கிரஸ்காரர்களும் ஒன்றிணைந்து அவர்கள் மட்டும்தான் இந்த நாட்டைக் காப்பாற்ற முடியும் என்ற ரீதியில் உரிமைகளைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டு உலாவ ஆரம்பித்துவிட்டனர். மறுபுறம் சிறிய அளவில், கியான்சந்த் தலைமையில் சேவக் சங் தொடங்கியது. இவர்கள் அனைவரும் தங்கள் அரசியல் கருத்துகளில், கொள்கைகளில் வேறுபட்டு இருந்தாலும், நட்பிலும் பாசத்திலும் எவ்விதப் பாகுபாடும் இன்றி ஒற்றுமையாகவே இருந்தனர்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick