“குஜராத்திகளுக்கு வாசிப்பதற்கெல்லாம் நேரம் இல்லை!”

‘மாட்டுத் தோலை
தண்ணீரும் உப்பும் கலந்து
வெறுங்காலால் சுத்தப்படுத்துவாள்.
இதன் கூலியாகக் கொண்டுவருவாள் அம்மா,
எனக்கான துண்டு மாமிசத்தை.’

தன் வாழ்வனுபவங்களைக் கலாபூர்வமாகத் தம் கவிதைகளில் பதிவுசெய்துவருபவர் ஜெயந்த் பர்மர். குஜராத்தைச் சேர்ந்த இவர், உருது மொழியின் மிக முக்கியமான கவிஞராகத் திகழ்ந்துவருபவர். சாகித்ய அகாடமி உள்ளிட்ட விருதுகளைப் பெற்றவர். சமீபத்தில், ‘இந்திரன் 70’ விழாவில் கலந்துகொள்ள சென்னை வந்திருந்தவரைச் சந்தித்தோம்...


“உங்களைப் பற்றிய சுருக்கமான அறிமுகம்?”

“அப்பா புருஷோத்தம் தாஸ் பர்மர், மில் தொழிலாளி. அம்மா மாதவ்ஜி பர்மர். அப்பா, அம்மா இருவருமே படித்தவர்கள் இல்லை. நான்கு சகோதரர்கள், ஒரு சகோதரி. நான் மூன்றாவது பையன். நான் படித்தது அகமதாபாத்தில். எங்கள் பகுதிகளில் முஸ்லிம்கள், இந்துக்கள், ஜைனர்கள் எனப் பல மதத்தினரும் கலந்து வசித்தனர். அதனால், அங்கே அடிக்கடி மதக்கலவரங்கள் நடக்கும். இந்தக் கலவரங்கள் அரசியல்வாதிகளின் வேலைதான். இது எங்கள் படிப்பைப் பாதித்ததால், அந்த இடத்தைவிட்டு வெளியேறினோம். கல்லூரிப் படிப்பை, குஜராத் இன்ஸ்டிட்யூட்டில் ‘புள்ளியியல்’ துறையில் முடித்தேன், ஆறு, ஏழு வயது இருக்கும்போது கரித்துண்டுகளால் சுவர்களில் வரைய ஆரம்பித்தேன். யாரும் தடுக்காததால், சுவர் முழுக்க வரைந்து தள்ளினேன். பின்னாளில் இதுவே உருது லிபியைக் கற்றுக்கொள்ள கைகொடுத்தது. இதுவரை, ‘ஔர்’ (1999), ‘பென்சில் ஔர் தூஸ்ரி நஜுமெய்ன்’ (2006), ‘மானிந்த்’ (2007),  ‘அந்த்ரால்’ (2010) ஆகிய கவிதை நூல்கள் வெளிவந்துள்ளன. இவற்றில், ‘பென்சில் ஔர் தூஸ்ரி நஜுமெய்ன்’ என்ற நூலுக்கு 2008-ம் ஆண்டிற்கான சாகித்ய அகாடமி விருது கிடைத்தது. எனது கவிதைகள் ஆங்கிலம், இந்தி, பஞ்சாபி, கன்னடம், மராத்தி, பெங்காலி, தெலுங்கு மற்றும் தமிழ் ஆகிய மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. இப்போது, அலகாபாத்தில் ஒரு வங்கியில் பணியாற்றி வருகிறேன்.”

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick