ஊமை வலி

ரவிசுப்பிரமணியன் ஓவியம் : மணிவண்ணன்

நிலைகுலைய வைத்ததை உணர்ந்ததுமே
சிதைந்து குமுறும்படி நேர்ந்துவிட்டது
நள்ளிரவில் விழுந்த எரிகல்லாய்
என் மேல் அது விழ
உடைந்து சிதறினேன்
திகிலின் கத்தி
உயிர் செருக திக்பிரமை
எப்போது நினைத்தாலும்
கோட்டான்களாய் அலறி
வானம் அதிரும்
ஆயிரம் கால்கள் கொண்ட
கம்பளிப்பூச்சாய் ஊரும்
அகக்காம்பெங்கும்
பால்கட்டித்தெறிக்கும் வலிகள்
வனாந்திரத்தனிமையில்
விபத்துக்குள்ளானவள் போல்
சீர்குலைந்த கணங்களில் துடித்துத் திமிறியதை
உதறி உதறி அழுதது ஞாபகம்
மகிழ்வின் தருணங்களிலும்
பீதியாய் மோதி எதிரொலிக்கும்
துர்கனவின் திடுக்கிடல்
நிழலாய் தொடர்ந்தது
என் தோல்வி ஏதுமில்லையென்றபோதும்
அப்படி உணர்ந்தபடியேயிருந்திருக்கிறேன்

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick