வாசனாதி

மூன்றாம் ஜாமம் முடிந்து, அதிகாலை நான்கு மணி.  உலகம்  கரிய இருளாயில்லாமல் சாம்பல் நிறம் நிரம்பியிருந்தது. மேற்கின் இறங்கு வானத்தில் கொஞ்சமாய் நிலவின் வெளிச்சமிருந்தது. வெளியெங்கிலும் எதிரேயிருக்கும் ஏதொன்றையும் காணமுடியாமல் புகைமூட்டமாய் வெம்பா இறங்கிக்கொண்டிருந்தது. வெண்மையான மெல்லிய திரைச்சீலை மாதிரியான தோற்றம், தரையிலும் முழங்காலளவு வெம்பா புகையாய்ப் பரவியிருந்தது.  மெல்லிய இலவம் பஞ்சுகள் பெருமளவு தரையில் கொட்டி நிரம்பிக்கிடப்பது மாதிரியான பொய்த்தோற்றம். வெம்பா கொஞ்சம் விலகும்போது, கரிய மண்தரையும்  அதன்மீது வளர்ந்த மனிதர்களின்  தொடையுயரம் ரோஜா பதியன்களும்  தெரிந்ததன.

காணும் யாவும் நிறங்களற்றுச் சாம்பலும்  கறுத்த நிறத்திலுமிருந்தன. விலகளினூடே எல்லாச் செடிகளின் நுனிகளிலும் ரோஜா மொக்குகள் இருப்பது தெரிந்தது. எதிரே இன்னுமும் பனி விலக... விலக... பதியன்கள் விரிந்து தூரம் கணக்கிட முடியமால் ஆயிரக்கணக்கில்  நீண்டு போய்கொண்டே இருந்தன. பதியங்களின் நடுவிலிருந்து மெல்லிய நூற்பு நூல்போலப் பெண்குரலில் பாடலொன்று பனிப்புகையின்  இடுக்குகளிலிருந்து எல்லாத் திசைக்கும் கசிந்து வந்தது. பாடல் ஒவ்வொரு ரோஜா பாத்தியின் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் அங்கேயும் இங்கேயுமாய் முணுமுணுப்பு ஒலிபோல் அலைந்தது. அந்தப் பெரிய தோட்டத்தில், கிட்டத்தட்ட எல்லா சப்தங்களும் ஒடுங்கியிருந்ததால் பாடல் தெளிவாய்க் கேட்டது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick