சினிமா வெறியின் 40 ஆண்டுகள் - 4 - அலவலாதி ஷாஜி

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
ஷாஜி, ஓவியங்கள் : ரவி

``டாய்... நீதானே அந்த அலவலாதி ஷாஜி?” - ஷாஜி என்ற பெயரினால் நான் மிகவும் அவமானப்பட்டது ‘லிஸா’ எனும் திரைப்படத்தில் ஜெயன் பேசிய இந்த வசனத்தை வைத்துத்தான். அலவலாதி என்பது கிட்டத்தட்டத் தெருப்பொறுக்கிக்கு நிகரான ஒரு நிந்தைப் பெயர். சினிமா பார்ப்பதற்காக இரவும் பகலும் அலைந்து திரிதல், அதற்குப் பணம் சேர்க்க நடத்தும் பலவகைக் கழைக் கூத்தாட்டங்கள், பள்ளிப் படிப்பின்மேலான முழுஉதாசீனம் என எனது செயல்கள் எல்லாவற்றையும் உள்குத்தாக வைத்துக்கொண்டு அந்தப் பட்டப்பெயரை எனக்குச் சூட்டிவிட்டு மகிழ்ந்தனர் ஊரார். அப்படியொரு வசனத்தை ஜெயன் பேசாமலிருந்திருந்தால் இந்தக் கெட்டப்பெயரிலிருந்து நான் தப்பித்திருப்பேனே... ஆனால், ஜெயனை என்னால் வெறுக்க முடியவேயில்லை. பெரும்பாலான படங்களில் அவர் இதுபோன்ற வசனங்களைப் பேசிக்கொண்டுதான் அடிப்பார். “எங்கிட்ட வெளயாடினா ஒன் எலும்புகளின் எண்ணிக்கை ஏறும், பற்களின் எண்ணிக்கை குறையும்” என்று சொல்லிக்கொண்டு குண்டர்களையும் போக்கிரிகளையும் அடித்து அப்பளமாக்கிய ஜெயன் எனும் உச்ச நட்சத்திரத்தின் ஆட்சிதான் அப்போதைய மலையாள சினிமாவில் நடந்துகொண்டிருந்தது. ஆண்டுக்கு 25 படங்களிலாவது அடிப்பார். அந்தத் தனித்துவமான அடிதடி மற்றும் துப்பாக்கிச் சூட்டு முறைகள், 56 அங்குல பெல்பாட்டம் கால்சட்டைக்கு மேலே பளபளக்கும் அவரது பல வண்ண ஆடைகள், அதிகம் வாய் திறக்காமல் பற்களைக் கடித்துப் பிடித்துக்கொண்டு அடக்கிப்பேசும் ஆக்ரோச வசனங்கள் என அந்த ஜெயன் பாணிக்கு வெறிகொண்ட ரசிகனாக நானிருந்தேன். அவரது படங்களின் பெயர்களிலிருந்தே அடிதடியின் அனல் பறந்தது. ‘ஆவேசம்’, ‘சத்ரு சம்ஹாரம்’, ‘அடவுகள் பதினெட்டு’,  ‘நாயாட்டு’, ‘பிச்சாத்திக் குட்டப்பன்’, ‘ஜெயிக்கானாய் ஜெனிச்சவன்’,  ‘மனுஷ்ய மிருகம்’, ‘இடி முழக்கம்’…

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick