அடுத்து என்ன? - சிதார் மரங்களில் இலைகள் பூப்பதில்லை!

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
அ.கரீம், படங்கள் : தி.விஜய்

‘வேப்பமரத்தின் கொழுந்து இலையைப் பற்றிக்கொண்டு, தனக்கு வளர்ந்த புதுச் சிறகுகளை விரித்துப் பறக்கத் தயாரானது பச்சைநிறத் தயிர்வடைப் பூச்சி. முதன்முறையாகப் பறக்கத் துடிக்கும் உற்சாக மிகுதியில், தனது சிறகுகளைப் படபடவென அடித்துக் கிளம்பிப் பறந்து தொப்பென்று தார்ச்சாலையின் மீது விழுந்தது. வாகன நடமாட்டமில்லாச் சாலையில், தனது நீண்ட தலையை வலது இடது புறமாய்த் திருப்பித் திருப்பிப் பார்த்து, முன்னாலிருக்கும் வேகத்தடை மீது ஏற ஒவ்வோர் அடியாய் முன்னெடுத்துக் கால்களை வீசி நடந்து, அதன்மீது ஏறிநின்று மீண்டும் பறக்க றெக்கைகளைப் படபடவென அடித்துக் கிளம்ப எத்தனித்தபோது, ‘பச்’சென்று போலீஸ் ஜீப்பின் டயர் அதன் தலைமீது ஏறி நசுக்கிச் சென்றது’ அரசியல், அதிகாரம், சாதி, மதம், இனம் என்ற பல சக்கரத்தில் சிக்கிச் சிதைந்துபோகும் குரலற்ற எளிய பூச்சிகளைப் பற்றித்தான் எனது கதைகளை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

திட்டமிட்டுச் செய்யப்பட்ட செயல் என்றோ விபத்தென்றோ சொல்லிவிட முடியாத சூழலில்தான் எழுத்துக் குகைக்குள் நுழைந்தேன். ஒரு நகரத்தில் நடந்த கொலையும் அதனையொட்டி நிகழ்ந்த தொடர் வன்முறையில் எதற்குமே சம்பந்தப்படாத மனிதர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களும் கொலைகளும் குண்டுவெடிப்புமே எழுத்தாளனாக நான் பரிணமிக்கக் காரணம். ஒருவேளை நடந்தவற்றை ஏதேனுமொருவரோ அல்லது இலக்கியக் கர்த்தாக்களோ பதிவுசெய்திருந்தால், எழுதும் விபத்து எனக்கு நிகழாமல் இருந்திருக்கக்கூடும். காலம் வரலாற்றை யாரேனும் ஒருவரால் ஏதேனுமொரு வகையில் பதிவுசெய்யும். எனக்குத் தெரிந்த, பார்த்த, கேட்ட கொடுமைகளே சிறுகதைகளாக மாறியிருக்கின்றன. பள்ளிகூடப் பருவத்திலேயே பழகிய புத்தக வாசிப்பு, எழுத்தில் பெரிய தயக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. ஆனால், நான் எழுதியது கதைதானா என்ற சந்தேகம் மட்டும் வந்தது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick