திராவிடப் பேராண்மை

காலத்தின் குரல்

ழுத்தையும் பேச்சையும் முழுநேரத் தொழிலாகக்கொண்டவர்களால்கூட எட்டிப் பிடிக்க முடியாத உயரத்தைத் தொட்டவர் கலைஞர் மு.கருணாநிதி. இத்தனைக்கும் அவர் தனது தளமாக வரித்துக்கொண்டது இலக்கியமல்ல, அரசியல். அவருக்கு முன்னாலும் சரி, பின்னாலும் சரி, அவர்போல ஒருவர் தமிழக அரசியல் களத்தில் தலையெடுக்கவில்லை. தலையெடுப் பதற்கான அறிகுறியும் தென்படவில்லை. தனித்துவமான ஆற்றல்களால், கழகத்தின் கடைநிலைத் தொண்டராக இருந்த அவர், தலைமைப் பொறுப்புவரை வந்தது அசாதாரணச் செயல். நன்றாகப் பேசத் தெரிந்தவர்க்கு எழுத வராது. அதேபோல, அழகழகாக மேடைகளில் சொற்பொழி வாற்றும் திறனுடையோர் எழுத்தில் மிளிர்வதில்லை. உதாரணமாக, ஓரிருவரைக் காட்டலாம். அவர்களும்கூட எழுத்தாளராகவோ இலக்கியவாதியாகவோ இருந்திருக்கிறார்களே அன்றி, அரசியல் தலைவராக அவதாரமெடுக்கவில்லை. அண்ணா ஒருவரே கலைஞருக்கு இணையாகப் பார்க்கப்பட வேண்டியவர்.  கலைஞர், தனது தலைவராகவும் வழிகாட்டியாகவும் அண்ணாவை ஏற்றுக்கொண்டதற்கு, கொள்கை ஒரு காரணமென்றால், அண்ணாவின் எழுத்தும் பேச்சும் மற்றொரு காரணமாயிருக்கலாம். இரண்டு பேரையும் ஈர்த்த பெரியார், திராவிடக் கொள்கையின் அவசியத்தையும் அவசரத்தையும் தமிழ் நிலத்திற்கு உணர்த்தியவர். ஆனால் பெரியார், எழுத்தையும் பேச்சையும் பிரதானமாகக் கொண்டவரில்லை.

எழுத்தினாலும் பேச்சினாலும் மக்களைக் கவர முடியும் என்பதை மிகச் சிறிய வயதிலேயே கலைஞர் உணர்ந்திருக்கிறார். தனது தந்தை முத்துவேலரின் வழியாக தமிழும் இலக்கியமும் அவருக்குப் பரிச்சயப்பட்டிருந்தாலும், தன்னை அவர் அண்ணாவின் தம்பியாக வெளிப்படுத்திக் கொள்வதில்தான் விருப்பமுற்றிருக்கிறார். காலத்தின் தேவையறிந்து தமிழை வசப்படுத்திக்கொண்டதில், கலைஞருக்கு நிகராக வேறு ஒருவரைச் சொல்வதற்கில்லை.  ‘ஏன் அண்ணா இல்லையா?’ எனக் கேட்கலாம். அண்ணாவைப் பொறுத்தவரை அரசியல், பொருளாதாரத் துறைகளில் முதுகலைப் பட்டம்பெற்றவர். அதுமட்டுமல்ல, வரலாற்றிலும் இலக்கியத்திலும் ஆழ்ந்த வாசிப்பை உடையவர். தன்னை ஓர் அரசியல் ஆளுமையாக உருவாக்கிக்கொள்வதற்கு முன்பாகவே, பேசவும் எழுதவும் தெரிந்த கல்வியாளர் என்னும் பெருமை அண்ணாவுக்குக் கிடைத்தது. ஆனால், கலைஞருக்கு அப்படியில்லை. பள்ளிக் கல்வியில் அதிக நாட்டமில்லாமல் இருந்த கலைஞர், தன்னுடைய தனிப்பட்ட ஆர்வத்தின் காரணமாகவே அத்தனை இலக்கியங்களையும் கற்றிருக்கிறார். கல்லூரிப் பேராசிரியர்களே கடினமென்று ஒதுக்கிவைக்கும் தொல்காப்பியத்திற்கு உரையெழுதியிருக்கிறார். தன்னைத் தானே செதுக்கிக்கொண்டவர் என்பதால், கூடுதல் தகுதியைக்கொண்டுவிடுகிறார். பாடசாலைகளில் கால்படாமலும் ஒருவர் முன்னேற முடியும் என்பதற்கு சாட்சியாக அவர் இருக்கிறார்.

ஆட்சி அதிகாரங்களைக் கைப்பற்ற இலக்கியப் பற்று உதவுமென்று அவர் எண்ணியிருக்க வாய்ப்பில்லை. இயல்பிலேயே அவரிடமிருந்த எழுத்தாற்றலும் பேச்சாற்றலும் மற்றவர்களைவிட, இவர் ஒரு படி மேல் என்பதை நிரூபித்திருக்கிறது. ‘அடிமையாக இருப்பவன் தனக்குக் கீழே ஓர் அடிமை இருக்க வேண்டும் என்று கருதினால், உரிமையைப் பற்றிப் பேச அவனுக்கு உரிமையே கிடையாது’ என்றோர் இடத்தில் எழுதியிருக்கிறார். இந்த வாக்கியத்தில் உள்ள கருத்தை எல்லோராலும் சொல்ல முடியும். ஆனால், ஓசை ஒழுங்குடன் ஒரு வார்த்தைக்கு இன்னொரு வார்த்தையை இயைபாகக் கொள்வதற்கு கவிதையுணர்வு வேண்டும். எழுதிவைத்து வாசித்தாலும், எதிர்க்கேள்வியை எழுப்பினாலும் அவரின் தனித்துவமான சொல்லாட்சிகள் அவரை யாரென்று காட்டிவிடும். காத்திரமான அரசியல் கூட்டங்களில்கூட, தனக்குள்ள தமிழ்ப் புலமையை வெளிப்படுத்தி வியப்பை ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்