கம்பமதயானை*

‘எத்தனையளவு உள்ளே போகிறேனோ
அத்தனை பசுமை மலைகள்.’
டானடா சண்டூகா (ஜென் கவிதைகள்)

– தமிழில்: ஷங்கரராமசுப்பிரமணியன்

ண்ணுக்கெட்டிய உயரம் வரை மலையை இருள் சூழ்ந்திருந்தது. பெளர்ணமி நிலவின் வெளிச்சத்தைக் குடித்துக்கிறங்கிப்போயிருந்த மந்தமான இருள். வண்டாரி, பழையூ, செம்பட்டி, அத்திபட்டி ஊர்களிலிருந்து துணைக்கு வந்திருந்த ஆள்களுடன் செல்வராஜும் ஜோதியும் மலையிலிருந்து இறங்கிக்  கொண்டிருந்தார்கள். மஹாலிங்கத்தின் தரிசனத்துக்காகச் சாரை சாரையாக மக்கள் தாணிப்பாறை வழியாய் வந்துகொண்டிருந்தாலும் சாப்டூர் சுற்றின கிராமத்து மக்களுக்கு இன்னும் இதுதான் குறுக்குப் பாதை. தாணிப்பாறையிலிருந்து செல்வதைவிடவும் தூரம் குறைவுதான். ஆனால், ஏறி இறங்கக் கடினம். நிமிர்ந்து கொஞ்சமும் வளைவற்ற மலையில் ஏறும்போது வியர்த்து மூச்சு வாங்கும். உடலின் சக்தியையெல்லாம் திரட்டி நடந்தால், பாதி வழியில் சமயங்களில் திசை மிரண்டு போகவும்கூடும். இறங்கும்போது உடல் ஒருநிலையில் இருக்காது. கீழ் நோக்கி வேகமாகத் தள்ளுவதால், தலைசுற்றி மயக்கம் வரும். அனுபவஸ்தர்கள் இல்லாமல் சென்றால் ஆபத்து. ஆனால், ஊர்க்காரர்களுக்கு இந்தப் பாதையின் ஒவ்வோர் அங்குலமும் பிடிபட்டுவிட்டிருந்ததால், கண்ணைக் கட்டிவிட்டாலும் போய் வந்துவிடுவார்கள். வழிகள் மனிதர்களுக்குப் பழக்கத்தின் நீட்சி.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick