தமிழ்த்திரையும் தணிக்கையும்

சு.தியடோர் பாஸ்கரன்

திரைப்படத் தணிக்கை 1918-ல் பிரிட்டிஷ் அரசால் நம் நாட்டில்  அறிமுகப்படுத்தப்பட்டபோதே, அதன் நோக்கம் இந்தப் புதிய காட்சி ஊடகத்தைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருப்பதுதான். இது ஓர் எதிர்மறை அணுகுமுறை. தணிக்கைத்துறை ஆரம்பிக்கப்பட்டது முதல் பல பத்தாண்டுகளாக அதாவது, 1952 வரை தணிக்கை இயந்திரம் போலீஸார் கையில்தான் இருந்தது என்பதை நாம் மனதில்கொள்ள வேண்டும். இந்திய சினிமா பெரும்பாலும் ஜனரஞ்சகப் பொழுதுபோக்கு சாதனமாக உருவானதற்கு, அதன் முளைவிடும் பருவத்திலேயே அதன்மீது திணிக்கப்பட்ட தணிக்கையும் ஒரு காரணமாகும். அதே நிலை இப்போது மறுபடியும் தலைதூக்குகிறது.

முதல் சலனப்படம் சென்னையில் 1897-ல் திரையிடப்பட்ட பத்து, பதினைந்து ஆண்டுகளில் ஒரு புதிய பொழுதுபோக்குச் சாதனமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு, வணிகரீதியில் வேரூன்ற ஆரம்பித்தது. சீக்கிரமே நிரந்தர சினிமாக் கொட்டகைகள் பல எழுந்தன. திரையிடப்பட்ட பெருவாரியான படங்கள் அமெரிக்காவிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டவையே. இவற்றில், சித்திரிக்கப்பட்ட வெள்ளைக்காரர்களைப்  பார்த்து,  ‘இதுதான் பிரிட்டிஷ்காரர்களில் சமூக வாழ்க்கை’ என்று நம்மூர் சாமானிய மக்கள் நினைத்துக் கொள்வார்கள் என்று காலனிய அரசு கவலைப்பட்டது. இந்த அம்சத்தைக் கண்காணிக்கவே 1918-ல் தணிக்கைச் சட்டம் கொண்டுவரப்பட்டது. (Indian Cinematograph Act of 1918). ‘பிரிட்டிஷாரின் பெயருக்குக் களங்கம் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாதே’ என்ற கவலையின் அடிப்படையில்தான் சினிமாத் தணிக்கை இங்கு பிறந்தது. இத்துடன் சிறிது சிறிதாக மற்ற கூறுகளும் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டன. 

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick