“சாமான்யனாகக் கூட சுதந்திரமாக வாழ முடியாது!”

புலியூர் முருகேசன்

“உண்மையில் உங்களுக்கு என்னதான் நடந்தது?”

“என்னுடன் 25 வருட நட்பிலிருந்த ஒரு தமிழ்த் தேசிய உணர்வுள்ள ஆசிரிய நண்பரிடம், எனது சிறுகதைத் தொகுப்பைக் கொடுத்தேன். ஒரு கதையில் அவருடைய சாதி குறிப்பிடப் பட்டிருப்பதைப் பார்த்துக் கொந்தளித்து, நூற்றுக் கணக்கில் அதைப் பிரதியெடுத்து எல்லோரிடமும் கொடுத்து என் மீதான எதிர்ப்பைக் கட்டமைத்தார். ஊர்ப் பெரியவர்கள் என்னுடன் தொலைபேசியில் பேசி, குறிப்பிட்ட தேதியில் ஊர்க்கோயிலுக்கு வந்து வருத்தம் தெரிவிக்கச் சொல்லியிருந்தனர். இதனிடையே, சாதிச் சங்கத் தலைவர்கள் ஊதிப் பெரிதாக்க, ஒரு பகற்பொழுதில் நானும் என் மனைவியும் மட்டும் வீட்டிலிருக்கையில், ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட சாதி இளைஞர்கள் வீட்டினுள் புகுந்து என்னைத் தாக்கத் தொடங்கினர். அதில் முதலாவதாக அடித்தவர்கள், என்னுடைய பால்ய காலத்து நண்பர்கள் என்பதுதான் விநோதம். கதறி அழும் என் மனைவியின் கண்முன்னே என் தலையை உடைத்து ரத்தம் வரவைத்தவர்கள், காருக்குள் தூக்கிப்போட்டுக் காட்டுப் பகுதிக்குச் சென்றனர். பின்னாலேயே நூற்றுக்கணக்கான பைக்குகளில் இளைஞர்கள். மயங்கிக் கிடந்த என்னைத் தண்ணீர் தெளித்து எழுப்பி மீண்டும் அடித்தனர். ஒவ்வொரு இடமாக மாற்றி மாற்றி காரை ஓட்டிச்சென்று அடித்துத் துவைத்தனர். வேப்பமரக் கிளைகளை முறித்து வட்டமாக நின்றுகொண்டு, விடாமல் அடித்தனர். கூலிப்படைக்குத் தகவல் சொல்லிவிட்டதாகவும் ஆள் வந்துகொண்டிருப்பதாகவும் பேசிக்கொண்டனர். இடையில் எப்படியோ காவல்துறைக்குத் தகவல் போய், கார் ஓட்டியவரை அவர்கள் தொடர்புகொண்டு மிரட்ட, கடைசியில் மாவட்டக் காவல் கண்காணிப்பாளர் அலுவலகத்தின் முன் என்னை உருட்டிவிட்டுத் தப்பித்தனர். அதன்பின், மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டேன். சிகிச்சைக்குப் பிறகு, மீண்டும் புலியூரில் வாழும் சூழல் இல்லாததால் தஞ்சைக்கு வந்துவிட்டேன். நான்கு வருடங்கள் முடியப்போகின்றன.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick